ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ στην υγεία το 2016

Το δόγμα του Σοκ στην υγεία το 2016. Ο μπάρμπα Αντώνης από το Γερακάρι Ρεθύμνου κυνηγάει το δίκιο του μια ζωή αλλά συνταγή από γιατρό ειδικότητας στη σημερινή Αθήνα δυσκολεύεται. 21 χρόνια στο ΕΚΑΒ μονολογεί, έσωσα κόσμο και ντουνιά σε κάθε γωνιά του λεκανοπεδίου και δεν μπορώ να βρω ραντεβού με τα διαόλια τους τηλεφωνητές που σου μιλάνε 5-10 λεπτά στα πενταψήφια. Του εξηγώ ότι οι νέοι προύχοντες πήραν απόφαση αντικατάστασης αλλά 60 τηλεφωνήτριες μοιρασμένες σε 30 ανοιχτά ακόμα ΠΕΔΥ δεν έγινε κατορθωτό για πρώτη βράση υλοποίησης. Μη του πεις για διαδίκτυο του μπάρμπα Αντώνη σε νογάει με εκείνα το περήφανα πράσινα μάτια του, «θέλω ένα πάτημα νάμαι μαζί σου» και δεν βοηθάς γιατρέ.

Γιατρέ σε προσφωνεί σαν τιμητικότερο τίτλο σεβασμού ο κυρ Πέτρος που έφαγε τα νιάτα του εκεί στα καρβουνοτόπια γύρω από την Φραγκφούρτη και έχει γνωρίσει την ευρωπαϊκή κρατική μέριμνα. Ζητάει ενδοκρινολόγο κάτι σπάνιο και με μακρινό ραντεβού μετά τις απολύσεις του Γεωργιάδη το Φλεβάρη του 2014 και τη ραθυμία των υπολοίπων. Τα εικοσάρικα και τα πενηντάρικα των εξωτερικών γιατρών είναι ανοίκεια για αυτόν προτιμάει τη φτώχεια του. Έχει έρθει 10 χρόνια από τα βόρεια συνταξιούχος και όταν του εξηγώ ότι 2.900 επιστήμονες γιατροί μας τώρα δουλεύουν στη Γερμανία κουνάει το κεφάλι του. Μας κατέστρεψαν οι τραπεζίτες με τους πολιτικούς λέει και με προσποιητή ευγένεια «να τα φάνε τους γιατρούς»! Έχουμε τόσο ήλιο και χαμόγελο βρίσκει ο ασίκης αυτά δεν μπορούν να μας τα πάρουν!

Η κυρά Χαϊδούλα από τον Έβρο χρόνια κακογερνάει στα μέρη μας με λιγιασμένη από την σκολίωση μέση σωστή αγωνίστρια της ζωής και της καλοσύνης. Τα κατορθώματα στο ωδείο από τις εγγόνες της πρώτα τα μαθαίνει το ΙΚΑ και μετά οι θειάδες. Όλα τα ακριβά πνευμονολογικά δεν μπορεί να τις τα γράψει ο γιατρός της ξεπερνάνε το πλαφόν και από γενόσημα ζητάς και δεν σου παρέχει το σύστημα. Νάρθηκες, εγχείρηση δεν ζήτησε στα δεινά της μια περούκα με ηλεκτρονική καταγραφή από την ΗΔΙΚΑ ,αυτοί που εφαρμόζουν τις συναρτήσεις του μέσου όρου σύμφωνα με τους νόμους Βορίδη, πάντως όχι έτσι όπως τις ξέρουν αιώνες τώρα οι μαθηματικοί. Ζήτησε φυσιοθεραπείες μα ο γιατρός της δεν μπορεί να την καλύψει είναι άλλης ειδικότητας, φευ! Και γι’ αυτήν το περπάτημα 500 μέτρα είναι λογαριασμός ολάκαιρος.

Από τον Αποστόλη που ψηφίζει Σέρρες και μπαινοβγαίνει στον Άγιο Σάββα, αυτόν με τα δυο παιδιά ξενιτεμένα έμαθα ότι το πεντάευρο υπάρχει ακόμα και ξεπηδά ώρες δύσκολες και χωρίς μαρτύρους από κάποιους επιτήδειους που οι "αξιοκρατούντες " διοικήσεις μούχλιαζαν στις ίδιες θέσεις τον μήνα Σεπτέμβρη του 2015, όταν η απόφαση του υπουργού τόχει κόψει από Μάη του 2015. Να βάλεις πόρτα στους ανασφάλιστους ήταν από τα κύρια μελήματα της υπουργίας Λοβέρδου, Γεωργιάδη, Βορίδη και επί του θέματος με πενιχρά αποτελέσματα, βλέπετε από τα προϋπολογισμένα 53 εκατ εισέπρατταν 17 εκατ και κανείς δεν έψαξε για τα τρωκτικά γιατί ξέρετε από πού βρωμάει το ψάρι καθώς λένε. Όταν όμως σε κάποια φάση θεραπείας ο Αποστόλης χρειάστηκε απλή επιδημιολογική εξέταση Manteaux και εμβόλιο σχετικό, μάθαμε ότι ο επιπολασμό της νόσου έχει εξαπλασιαστεί με δεδομένα του πανελληνίου συνεδρίου και η φυματίνη έχει γίνει είδος εν ανεπαρκεία (ελέω μνημονίων) σε 2-3 μόνο νοσοκομεία, το ίδιο και για τα εμβόλια που είναι όλα εισαγωγής και το ΚΕΕΛΠΝΟ δεν έχει ξεβρωμίσει ακόμα, προηγούνται οι εισαγγελείς και τα δημόσια ταμεία.

Μια και είμαστε στα συνέδρια θυμήθηκα το τελευταίο οικονομικών της ΕΣΔΥ που παρουσίασε στατιστικά της GPO εμφανώς πειραγμένα να βγάλουν λάδι την τρόικα και την γενοκτονία που συντελείται από την Ευρωπαϊκή Ενωση, την μη ανεξάρτητη ΕΚΤ και το ΔΝΤ ότι περι την υγεία όλα περιπου μέλι γάλα. Κάτι που ξεσήκωσε ακόμα και τον Πατουλικό ΙΣΑ σε γραπτές και τεκμηριωμένες απαντήσεις με στοιχεία από την ΕΛΣΤΑΤ. Φρίττω μου λέει ο Κυριάκος που έχει κάνει πετυχημένος διευθυντής σε κρατικό φορέα και μετά την μεταμόσχευσή του προ 6ετίας έχει υποστεί σε υπερθετικό βαθμό το φρενάρισμα και την ακηδία του συστήματος υγείας σε όλα τα 3 επίπεδα, πρώτο- δεύτερο- και τριτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Οι συχνές εξετάσεις (άλλο φρούτο και τα πακέτα μοριακών εξόδων με επισφαλή επαμφοτερίζοντα αποτελέσματα), οι ελλείψεις των κεντρικών φαρμακείων και οι προσπάθειες των εργαζομένων για ένα φάρμακο ειδικό, η οικονομική ανέχεια και το απρόσωπο μιας φοροκαταιγίδας επι δικαίων και αδίκων κάνει τη διαφθορά του καθεστώτος των Σύριων πριν το ΙSΙS ομογάλακτα συστήματα. «Από την τρόικα και τους ΣαμαροΒενιζέλους θα κάνει χρόνια να συνέλθει ο λαός» αποφαίνεται. Ο μόνος που ίσως τη γλυτώσει για λόγους υγείας θάναι πιθανά ο Γιωργάκης ο εισαγωγέας λέω εγώ την ιατρική επιεική κρίση μου….. Υπάρχει ένα 9% ευχαριστημένοι από το εποικοδόμημα της υγείας, ιδιωτική ασφάλιση κάτω του 10% αλλά τα ιδιωτικά πολυκαταστήματα στην ΠΦΥ δυναμώνουν και αναπτύσσονται, ξέρουν ότι θα δουλεύουν με απορυθμισμένες εργασιακές σχέσεις, ξεπούλημα των δημόσιων δομών και εξασθένιση της αλληλεγγύης και του κράτους πρόνοιας.

Οι Βαρτζόπουλοι, Βορίδηδες κλπ συγγενείς δεν φαίνονται να ανησυχούν διόλου για …την ανάπτυξη τους. Οι ενημερωτικοί δημοσιογράφοι, οι υποδουλωμένοι στα οικονομικά συμφέροντα που τους ταΐζουν βλέπουν τα μαρμαρένια αλώνια που τους βολεύουν μακριά από την πραγματικότητα. Να δικάσουμε από οθόνης κανένα αναισθησιολόγο αν τυχαίνει νάναι και ξαδέλφη υπουργού… Ερημε Νίκο Κακαουνάκη πρώτε διδάξαντα για να θυμηθώ την προϊστορία μου σαν πραγματογνώμων! Η ρόδα της υγείας δείχνει κολλημένη στην λάσπη, ούτε το πρώτο νομοσχέδιο του Σύριζα στον κοντινό ορίζοντα. Διονύσης Λαμπαδάριος Χειρουργός 9-1-2016. ΟΙ ΦΩΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΖΥΡΙΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ.

Πώς η ανισότητα σκοτώνει Του Τζόζεφ Στίγκλιτς*

Πώς η ανισότητα σκοτώνει Δημοσιεύθηκε στην Αυγή την 25.12.2015 Πώς η ανισότητα σκοτώνει Του Τζόζεφ Στίγκλιτς* Αυτή την εβδομάδα, ο Angus Deaton θα παραλάβει το βραβείο Νόμπελ στα Οικονομικά για την ανάλυσή του σε σχέση με την κατανάλωση, τη φτώχεια, και την ευημερία. Δικαίως. Μάλιστα, αμέσως μετά την ανακοίνωση της βράβευσης τον Οκτώβριο, ο Deaton δημοσίευσε μια εκπληκτική εργασία με την Ann Case στα "Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών" - έρευνα που είναι, το λιγότερο, άξια είδησης όσο και η τελετή βράβευσης των Νόμπελ. Αναλύοντας τεράστιο μέγεθος δεδομένων για την Υγεία και τις αιτίες θανάτου των Αμερικάνων, η Case με τον Deaton διέκριναν μείωση του προσδόκιμου ζωής και επιβάρυνση της υγείας των μεσήλικων λευκών Αμερικανών, ειδικά εκείνων που ήταν απόφοιτοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ή λιγότερο. Μεταξύ των αιτίων ήταν η αυτοκτονία, τα ναρκωτικά και ο αλκοολισμός. Η Αμερική υπερηφανεύεται ότι είναι μια από τις πιο ευημερούσες χώρες του κόσμου και μπορεί να καυχηθεί ότι σε κάθε πρόσφατο έτος, εκτός από ένα (το 2009), το κατά κεφαλήν ΑΕΠ έχει αυξηθεί. Και ένα σημάδι ευημερίας υποτίθεται ότι είναι η καλή υγεία υγεία και η μακροζωία. Αλλά ενώ οι ΗΠΑ ξοδεύουν περισσότερα χρήματα κατά κεφαλήν σε ιατρική περίθαλψη από κάθε άλλη χώρα (και περισσότερα ως ποσοστό του ΑΕΠ), απέχουν μακράν από το να κατακτήσουν την κορυφή του κόσμου όσον αφορά το προσδόκιμο ζωής. Η Γαλλία, για παράδειγμα, ξοδεύει λιγότερα από το 12% του ΑΕΠ της σε ιατρική περίθαλψη σε σχέση με το 17% των ΗΠΑ. Ωστόσο, οι Αμερικανοί μπορούν να αναμένουν ότι θα ζήσουν τρία ολόκληρα χρόνια λιγότερα από τους Γάλλους. Η ντροπή της Αμερικής Επί χρόνια, πολλοί Αμερικανοί εξηγούσαν αυθαίρετα αυτό το χάσμα. Οι ΗΠΑ είναι μια πιο ετερογενής κοινωνία, ισχυρίζονταν, και το χάσμα υποτίθεται πως αντικατοπτρίζει την τεράστια διαφορά του προσδόκιμου ζωής μεταξύ Αφροαμερικανών και λευκών Αμερικανών. Το φυλετικό χάσμα είναι, ασφαλώς, πολύ αληθινό. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2014, το προσδόκιμο ζωής για τους Αφροαμερικανούς είναι περίπου 4 χρόνια χαμηλότερο για τις γυναίκες και περισσότερο από 5 χρόνια χαμηλότερο για τους άνδρες, σε σχέση με τους λευκούς Αμερικανούς. Αυτή η διαφορά, ωστόσο, δεν είναι απλώς ένα αβλαβές αποτέλεσμα μιας πιο ετερογενούς κοινωνίας. Είναι ένα σύμπτωμα της ντροπής της Αμερικής: διάχυτες διακρίσεις εις βάρος των Αφροαμερικανών, αντικατοπτρίζονται στο μέσο εισόδημα των νοικοκυριών, που είναι μικρότερο από το 60% των λευκών νοικοκυριών. Τα αποτελέσματα των χαμηλότερων εισοδημάτων επιδεινώνονται από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ είναι η μόνη ανεπτυγμένη χώρα στον κόσμο που δεν αναγνωρίζει την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη ως βασικό δικαίωμα. Κάποιοι λευκοί Αμερικανοί, ωστόσο, έχουν προσπαθήσει να μεταθέσουν την ευθύνη για το ότι οι Αφροαμερικανοί πεθαίνουν νεότεροι στους ίδιους, επικαλούμενοι τον τρόπο ζωής τους. Είναι ίσως αλήθεια ότι ανθυγιεινές συνήθειες εντοπίζονται περισσότερο ανάμεσα στους φτωχούς Αμερικανούς, δυσανάλογος αριθμός των οποίων είναι μαύροι. Αλλά αυτές οι συνήθειες είναι συνέπειες των οικονομικών συνθηκών, για να μην αναφέρουμε τις πιέσεις του ρατσισμού. Τα αποτελέσματα της μελετών των Case-Deaton αποδεικνύουν ότι τέτοιες θεωρίες δεν ευσταθούν. Η Αμερική μετατρέπεται σε μια όλο και περισσότερο διαιρεμένη κοινωνία - διαιρεμένη όχι μόνο σε λευκούς και μαύρους Αμερικανούς, αλλά επίσης μεταξύ του 1% και των υπολοίπων, και μεταξύ των εχόντων υψηλό μορφωτικό επίπεδο και μεταξύ των λιγότερων μορφωμένων, ανεξαρτήτως φυλής. Και το χάσμα μπορεί τώρα να μετρηθεί όχι μόνο σε μισθούς αλλά και σε πρόωρους θανάτους. Οι λευκοί Αμερικανοί επίσης πεθαίνουν νωρίτερα όσο τα εισοδήματά τους μειώνονται.

Μεσαία "συρρίκνωση" Αυτή η απόδειξη δεν αποτελεί σοκ για όσους από εμάς μελετούν την ανισότητα στην Αμερική. Το μέσο εισόδημα ενός άνδρα εργαζόμενου με πλήρες ωράριο είναι χαμηλότερο από ό,τι ήταν πριν από 40 χρόνια. Οι μισθοί των ανδρών αποφοίτων λυκείου έχουν πέσει κατά περίπου 19% κατά την περίοδο που εξέτασαν οι Case και Deaton. Για να καταφέρουν να επιβιώσουν πολλοί Αμερικανοί δανείζονται από τις τράπεζες με τοκογλυφικά επιτόκια. Το 2005, η κυβέρνηση του προέδρου Τζορτζ Μπους κατέστησε πολύ πιο δύσκολο για τα νοικοκυριά να κηρύξουν πτώχευση και να διαγράψουν το χρέος τους. Στη συνέχεια, ήρθε η οικονομική κρίση, η οποία κόστισε σε εκατομμύρια Αμερικανών τις θέσεις εργασίας και τα σπίτια τους. Όταν το επίδομα ανεργίας, σχεδιασμένο για βραχυπρόθεσμες περιόδους ανεργίας σε έναν κόσμο γεμάτο απασχόληση, εξαντλήθηκε, αφέθηκαν στην τύχη τους, χωρίς δίχτυ ασφαλείας (πέρα από τα κουπόνια τροφίμων), ενώ η κυβέρνηση διέσωσε τις τράπεζες που είχαν προκαλέσει την κρίση. Τα βασικά προνόμια ζωής της μεσαίας τάξης απομακρύνονταν όλο και περισσότερο από μια συνεχώς αυξανόμενη μερίδα Αμερικανών. Η μεγάλη ύφεση είχε δείξει την ευάλωτη φύση τους. Αυτοί που είχαν επενδύσει στο χρηματιστήριο είδαν το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας τους να εξαφανίζεται, αυτοί που είχαν επενδύσει τα χρήματά τους σε ασφαλή κρατικά ομόλογα είδαν το εισόδημα της σύνταξής τους να εκμηδενίζεται, καθώς η Fed μείωσε αμείλικτα τόσο τα βραχυπρόθεσμα όσο και τα μακροπρόθεσμα επιτόκια. Με τα δίδακτρα των κολεγίων στα ύψη, ο μόνος τρόπος που τα παιδιά τους θα μπορούσαν να αποκτήσουν εκπαίδευση, που θα μπορούσε να τους προσφέρει ένα ψήγμα ελπίδας, ήταν να δανειστούν: αλλά με το να μετατρέπονται τα εκπαιδευτικά δάνεια σε σχεδόν ποτέ πληρωτέα, το φοιτητικό χρέος μοιάζει ακόμα χειρότερο από τις άλλες μορφές χρέους.

Μέτρο ευημερίας Δεν υπήρχε κανένας τρόπος ώστε αυτή τη συσσωρευμένη δημοσιονομική πίεση να μην την υποστούν οι Αμερικανοί της μεσαίας τάξης και οι οικογενειές τους. Και δεν προκαλεί έκπληξη ότι αυτό αντικατοπτρίζεται σε αύξηση των ποσοστών χρήσης ναρκωτικών, αλκοολισμού και αυτοκτονίας. Ήμουν επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκοσμίου Τράπεζας στα τέλη της δεκαετίας του '90, όταν ξεκινήσαμε να λαμβάνουμε παρόμοια θλιβερά νέα από τη Ρωσία. Τα στοιχεία μάς έδειξαν ότι το ΑΕΠ είχε πέσει κατά περίπου 30% από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά δεν ήμασταν σίγουροι για τις μετρήσεις μας. Τα στοιχεία που έδειχναν ότι το προσδόκιμο ζωής των ανδρών μειωνόταν, ακόμη και όταν αυξανόταν στον υπόλοιπο κόσμο, επιβεβαίωσαν την εντύπωση ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν πολύ καλά στη Ρωσία, ιδιαίτερα έξω από τις μεγάλες πόλεις. Η Διεθνής Επιτροπή για τη Μέτρηση των Οικονομικών Επιδόσεων και της Κοινωνικής Προόδου, στην οποία συν-προέδρευα και στην οποία ο Deaton υπηρέτησε, είχε νωρίτερα τονίσει ότι το ΑΕΠ δεν είναι συχνά καλό μέτρο της ευημερίας μιας κοινωνίας. Τα νέα αυτά δεδομένα για τη φθίνουσα κατάσταση της υγείας των λευκών Αμερικανών επιβεβαιώνουν το συμπέρασμα. Η κατεξοχήν κοινωνία της μεσαίας τάξης (όπως είναι η αμερικανική) βρίσκεται καθ' οδόν προς το να γίνει η πρώτη πρώην κοινωνία της μεσαίας τάξης... * Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και κάτοχος Νόμπελ στα Οικονομικά ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΕΛΛΗ ΖΩΤΟΥ

Μνήμες Πρωτοχρονιάς Μανταδάκης Άγγελος

Μνήμες Πρωτοχρονιάς Μανταδάκης Άγγελος | δημοσιευτηκε ΑΥΓΗ στις 30.12.2015

Μνήμες Πρωτοχρονιάς ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΝΤΑΔΑΚΗ Πρωτοχρονιά, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '60. Αναμνήσεις και μαρτυρίες μιας εποχής που έμεινε στην ιστορία ως μαύρη οκταετία του Κ. Καραμανλή του πρεσβύτερου ή αλλιώς καραμανλοκρατία. Μπορεί στη χώρα να υπήρχε κοινοβουλευτική δημοκρατία κατ' επίφαση αλλά βασίλευαν το κράτος και το παρακράτος της Δεξιάς. Τον Νοέμβριο του 1961 έγιναν οι περιβόητες εκλογές βίας και νοθείας με σκοπό να τσακίσουν την ανερχόμενη τότε ΕΔΑ. Τον Μάιο του 1963 δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη ο βουλευτής της ΕΔΑ και αγωνιστής της ειρήνης Γρηγόρης Λαμπράκης από το παρακράτος των κοτζαμάνηδων. Το 1965 γίνεται η περιβόητη πια αποστασία, που οδηγεί στην πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου, η οποία πληρώνει ακριβά τη συμβιβαστική της πολιτική. Πρωτοχρονιά του 1966 ο Κωνσταντίνος Γκλύξμπουργκ, που διαδέχτηκε στον θρόνο τον Παύλο, χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό ως μίασμα. Για να ξαναγυρίσουμε πίσω στο 1961 όπου επί κυβερνήσεως Καραμανλή στη χώρα υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι, ενώ το ΚΚΕ είναι στην παρανομία. Η αστυνομική βία είναι πανταχού παρούσα. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1961, ένας δεκαεπτάχρονος μαθητής με ακορντεόν ανεβοκατεβαίνει στα λεωφορεία και τον ηλεκτρικό ψάλλοντας τα δικά του κάλαντα "αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, το ρύζι έφτασε εννιά, και η ζάχαρη δεκάξι και ο φτωχός θα τα τινάξει...". Από εφημερίδες της εποχής διαβάζουμε ότι "ο δεκαεπτάχρονος συνελήφθη από άντρες του Παραρτήματος Ασφαλείας Ομονοίας και απεστάλη στον εισαγγελέα ανηλίκων".

Ανήμερα της πρωτοχρονιάς του 1961, ο πατέρας μου, ΕΔΑΐτης και συνδικαλισμένος τσαγκάρης, με παίρνει μαζί του στις φυλακές Αβέρωφ στη Λ. Αλεξάνδρας. Είναι μέρα αλληλεγγύης προς τους πολιτικούς κρατούμενους, που καλούν τους δημοκράτες να επισκεφτούν τις φυλακές και να προσφέρουν δέματα στους δεσμώτες. Τα δέματα περιέχουν τσιγάρα, ρούχα, βιβλία και άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Οι αρμόδιοι των φυλακών τα περνούν από εξονυχιστική έρευνα, αφαιρούν βιβλία και ό,τι άλλο θεωρούν ύποπτο, ενώ κάποια δέματα επιστρέφονται αυτούσια. Περιμένοντας έξω από τις φυλακές μια γυναίκα δίπλα μας κλαίει. Ακούω το γοερό της κλάμα, που δεν θα το ξεχάσω ποτέ, και τον πατέρα μου να της λέει "μην κλαίτε, κυρία μου, δεν ταιριάζουν τα κλάματα για τους αγωνιστές". Σε λίγο το δέμα μάς επιστρέφεται γιατί ο παραλήπτης πολιτικός κρατούμενος και φίλος του πατέρα μου έχει μεταφερθεί αιφνιδίως στο νοσοκομείο των κρατουμένων. Δεν θυμάμαι πώς, αλλά την ίδια μέρα βρίσκομαι με τον πατέρα μου σε ένα νοσοκομείο όπου μου κάνει εντύπωση η παρουσία χωροφυλάκων που φρουρούν την είσοδο του θαλάμου. Μετά από πολλές διατυπώσεις επισκεπτόμαστε τον κρατούμενο που ασθενεί, ο οποίος δεν μπορεί να μας μιλήσει γιατί ψηνόταν στον πυρετό. Τον βλέπουμε μόνο για δύο λεπτά και αποχωρούμε. Προλαβαίνει μόνο να μου πει με βαριά φωνή "να γίνεις καλός άνθρωπος". Εκεί τελειώνει η Πρωτοχρονιά του 1961 και ανοίγει για μένα μια εποχή που σημάδεψε τη ζωή μου στα επόμενα παιδικά και εφηβικά χρόνια.