Σημεια των καιρών.

›

Σημεία των καιρών Δημοσίευση: 06 Σεπτεμβρίου 2017 στην ΑΥΓΗ George Grosz, Άνεργος, 1934 Οι τοποθετήσεις των δύο ηγεσιών Μητσοτάκη - Γεννηματά είναι ταυτόσημες μέχρι τελείας σε όλα τα θέματα δημοσίου διαλόγου, μέσα και έξω από τη Βουλή Του Θωμά Βαρδουλάκη* Οι κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια καταστροφολόγοι της διαρκώς διολισθαίνουσας προς την Άκρα Δεξιά Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη συνεχίζουν το έργο τους. O κ. Μητσοτάκης συνθλίβεται ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες. Από τη μια λόγω των μεγάλων πιέσεων που δέχεται από τον προεδρεύοντα αντιπρόεδρό του κ. Γεωργιάδη και από την άλλη από τον «οραματιστή» της ακροδεξιάς στροφής και υποστηρικτή της αμνήστευσης της Χρυσής Αυγής με τα ανομήματά της πρώην πρωθυπουργού κ. Σαμαρά. O κ. Μητσοτάκης, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη των στελεχών της Χρυσής Αυγής, κατηγορουμένων για σοβαρές αξιόποινες πράξεις, έσπευσε, προτρέχοντας της Δικαιοσύνης, να απαλλάξει τα στελέχη της, «καθαγιάζοντας» τη δράση τους! Μετά το κλείσιμο της β’ αξιολόγησης και τη χάραξη, διά της συμφωνίας με τους δανειστές, οδικού χάρτη εξόδου της χώρας στις αγορές και συνεπακόλουθης επαναφοράς της στην κανονικότητα των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, αυτοί οι καταστροφολόγοι απώλεσαν το προνομιακό τους πεδίο να επενδύουν στον πολύμηνο φόβο, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα των Ελλήνων. Ευρίσκονται τώρα σε ένα πραγματικό παραλήρημα ασυνάρτητου λόγου και θεσμικών επιθέσεων και απρεπειών κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Με τη συμπόρευση της μεγαλύτερης μερίδας των παρανόμως λειτουργούντων επί τριακονταετία τηλεοπτικών σταθμών της χώρας.

Παραληρούν, υβρίζουν και ασχημονούν * Αυτοί που οικοδόμησαν και εισήγαγαν στον δημόσιο βίο της χώρας το ευνοιοκρατικό σύστημα πατρωνίας - πελατείας, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη για εργασία εκατομμυρίων νέων. * Αυτοί που ως κυβερνήτες της χώρας, αντί προστασίας του δημοσίου συμφέροντος, όπως επέτασσε το καθήκον τους, μετεξέλιξαν τη μεταπολεμική και μετεμφυλιακή Ελλάδα σε άνδρο σήψης, διαφθοράς και παρακμής τελευταίων ημερών του Βυζαντίου. Με μίζες και αρπαχτές εαυτών και ημετέρων, από τις παγωμένες πιστώσεις του Σχεδίου Μάρσαλ, των κονδυλίων του ΕΣΠΑ, των εξοπλιστικών προγραμμάτων, έως προσφάτως και των θαλασσοδανείων τραπεζικών ιδρυμάτων σε ημέτερους του επιχειρείν και των μέσων ενημέρωσης, προκειμένου να εξασφαλίζουν τη σιωπή τους στο πάρτι της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου της χώρας και την κατά συνήθεια θεσμική ανομία των κυβερνήσεών τους, ασκούσαν την εξουσία εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. * Αυτοί που κατά τη διακυβέρνηση 2004-2009, προπομπό της χρεοκοπίας της χώρας, δεν έβαλαν, αν και κοπτόμενοι για επενδύσεις, ούτε ένα ευρώ, ως επένδυση, στη χώρα! * Αυτοί που με τις πολιτικές τους εκτόξευσαν την ανεργία στο θηριώδες ποσοστό του 30%, σπρώχνοντας χιλιάδες νέους και ευφυείς επιστήμονες στον δρόμο της ξενιτειάς χωρίς επιστροφή. * Αυτοί οι οποίοι, στην κατ’ επίφαση κυβέρνηση του κ. Σαμαρά και του πρωθυπουργεύοντος αντιπροέδρου του κ. Βενιζέλου, συνεπικουρούντος και του τότε υπουργού των Οικονομικών κ. Στουρνάρα, διετράνωναν σε όλους τους τόνους και εκλιπαρούσαν τους δανειστές για χορήγηση πιστοποιητικών βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους. Οι ηγεσίες των δύο αμαρτωλών κομμάτων, τα οποία με συνευθύνη του συνένοχου τραπεζικού συστήματος της χώρας έλαβαν εκατομμύρια ευρώ «δάνεια», δανεικά και αγύριστα, ως οικονομική ενίσχυση, με μοναδικές εγγυήσεις «αέρα κοπανιστό» και μελλοντική προσδοκία επανεκλογής τους στα προ κρίσης ηγεμονικά ποσοστά τους.

Σ' αυτόν τον παραληρηματικό ξεπεσμό της σημερινής ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας και των ακροδεξιών στελεχών της προστρέχουν διαγωνιζόμενοι και συναγωνιζόμενοι σε ακραίο παραληρηματικό λόγο με πάθος και περίσσευμα μισαλλοδοξίας τα θλιβερά απομεινάρια, «μιντιακά» δημιουργήματα, του πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, με προεξάρχουσα στον χορό την κ. Γεννηματά, υπό την επίνευση και καθοδήγηση του κ. Σημίτη, εμπνευστή της καταψήφισης της απλής αναλογικής. Οι τοποθετήσεις των δύο ηγεσιών Μητσοτάκη - Γεννηματά είναι ταυτόσημες μέχρι τελείας σε όλα τα θέματα δημοσίου διαλόγου, μέσα και έξω από τη Βουλή, σαν να υπάρχει ένας αόρατος κοινός λογογράφος και των δύο (!) που επιμελείται την κοινή τους συμπόρευση, υπερθεματίζουσας μάλιστα της κ. Γεννηματά σε ακρότητα λόγου και υπερβαίνουσας ενίοτε και τον κ. Μητσοτάκη σε πάθος και μισαλλοδοξία. Όμως έχουν γνώση οι φύλακες - ψηφοφόροι της Κεντροαριστεράς, που εξάλλου στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις βρήκαν τον φυσικό τους χώρο στον φιλόξενο ΣΥΡΙΖΑ. Οι οποίοι, όποτε γίνουν εκλογές, θα δώσουν διά της ψήφου τους συντριπτική απάντηση στην ετερόκλητη και παρά φύση επιχειρούμενη και μετεκλογικά συμπόρευση Νέας Δημοκρατίας και των απομειναριών του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό βέβαια υπό την απαράβατη προϋπόθεση μη προσκόλλησης ορισμένων στελεχών στην ουτοπική υπό τις σημερινές συνθήκες ιδεολογική καθαρότητα, αλλά με φυγή προς τα εμπρός στην ευρύτερη κοινωνία και την ανεξάντλητη δεξαμενή της Κεντροαριστεράς. * Ο Θωμάς Βαρδουλάκης είναι ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος Χαλανδρίου

Με σταθερούς ρυθμούς ενισχύεται η δημόσια ΥΓΕΙΑ

Με σταθερούς ρυθμούς ενισχύεται η δημόσια ΥΓΕΙΑ Εντυπη εκδοση Καλυβιώτου Μαρία Δημοσίευση: στην ΑΥΓΗ 01 Ιανουαρίου 2017 19:00 Με σταθερούς ρυθμούς αντιστρέφεται το κλίμα στη δημόσια Υγεία, έπειτα από έξι χρόνια μνημονιακών επιλογών, περικοπών, λουκέτων και χρόνιων παθογενειών του συστήματος, που καλλιέργησαν πρόσφορο έδαφος για την παγίωση φαινομένων διαφθοράς και κακοδιαχείρισης. Το 2016 ήταν η χρονιά των ανασφαλίστων, που για πρώτη φορά είδαν της πόρτες του ΕΣΥ ανοιχτές, ενώ, μεσούσης της κρίσης, έγιναν αθρόες προσλήψεις. Σημαντικές και καρποφόρες προσπάθειες σημειώθηκαν στον εξορθολογισμό των δαπανών, κλινικές και ΜΕΘ άνοιξαν, ενώ το μεγάλο σύστημα για μια ολοκληρωμένη Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας παραμένει το μεγάλο επίδικο. Αιμοδότηση ΕΣΥ με χιλιάδες προσλήψεις Για πρώτη φορά έπειτα από έξι χρόνια «παγώματος», η νυν πολιτική ηγεσία προχώρησε σε μια σημαντική ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας με προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, που έφτασαν τις 6.400. Ειδικότερα, ολοκληρώθηκαν οι προκηρύξεις για 950 νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό και για 760 γιατρούς στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας και ήδη έχουν αναλάβει υπηρεσία περίπου 900 εργαζόμενοι. Παράλληλα, στο ΕΣΥ τοποθετούνται άμεσα 700 εργαζόμενοι, ακόμη 2.000 μέσω ΑΣΕΠ, καθώς και 2.000 γιατροί. Σε πλήρη ισχύ βρίσκεται και το πρόγραμμα πρόσληψης 4.000 εργαζομένων (μη ιατρικό προσωπικό) με ετήσιες συμβάσεις μέσω ΟΑΕΔ, που θα αναλάβουν υπηρεσία μέσα στο πρώτο δίμηνο του 2017 και η απασχόλησή τους τους θα είναι πλήρης.

Επιπλέον, έχουν ήδη προσληφθεί πάνω από 1.300 επικουρικοί γιατροί με συμβάσεις από ένα έως τρία χρόνια, ενώ παρατάθηκε και η θητεία 884. Επίσης, προσλήφθηκαν 585 επικουρικοί εργαζόμενοι (νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό) και παρατάθηκε η θητεία περίπου 600, ενώ και στο ΕΚΑΒ διορίσθηκαν 186 εργαζόμενοι. Διορίστηκαν περισσότεροι από 200 μόνιμοι γιατροί ΕΣΥ από παλιές κρίσεις του 2009-2010 και 1.000 διοικητικοί υπάλληλοι σε νοσοκομεία και Υγειονομικές Περιφέρειες από τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ του 1998. Επίσης, συμβάσεις συνάφθηκαν με 50 γιατρούς και 200 νοσηλευτές μέσω ΚΕΕΛΠΝΟ για τη στελέχωση των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ). Ο αριθμός των κλειστών κρεβατιών έχει ήδη μειωθεί από 200 σε 150, ενώ ειδικότερα όσον αφορά το λεκανοπέδιο Αττικής, από 65 σε 33.

Μέριμνα για τους πρόσφυγες Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε και στην υγειονομική διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος, με χρηματοδότηση από ευρωπαϊκά ταμεία. Συγκεκριμένα, με χρηματοδότηση του ΑΜΙF έγιναν 850 προσλήψεις γιατρών και λοιπού προσωπικού στους χώρους φιλοξενίας και γειτονικές δημόσιες δομές, ενώ υπογράφηκαν και 140 συμβάσεις για ενίσχυση των δομών του ΕΣΥ στα νησιά του Αιγαίου, με χρηματοδότηση από το ISF. Οι τελευταίες έχουν λήξει και έχει υποβληθεί στην Ε.Ε. αίτημα νέας χρηματοδότησης, προκειμένου να επαναπροκηρυχθούν 165 θέσεις. Δωρεάν φάρμακα και υπηρεσίες σε δεκάδες χιλιάδες ανασφάλιστους Για πρώτη φορά θεσπίστηκε φέτος το δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης σε όλες τις δημόσιες δομές Υγείας για την παροχή νοσηλευτικής και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε ανασφάλιστους και σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Ένα μέτρο που αφορά 2,5 εκατομμύρια ανασφάλιστων πολιτών, αλλά και όσους δεν έχουν νομιμοποιητικά έγγραφα διαμονής αλλά χρήζουν άμεσης υγειονομικής περίθαλψης ως μέλη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Μάλιστα, το 1/3 από αυτούς τους πολίτες, που βρίσκεται σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, δικαιούται να παίρνει φάρμακα με μηδενική συμμετοχή από τα ιδιωτικά φαρμακεία και μάλιστα χωρίς να πρέπει να καταβάλλει την εισφορά του 1 ευρώ υπέρ του ΕΟΠΥΥ. Ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός έχει πολλάκις δηλώσει δημοσίως ότι οι παρεμβάσεις της πολιτικής ηγεσίας έχουν «σαφές κοινωνικό πρόσημο υπέρ των αδυνάτων» και όσο αυτές υλοποιούνται, καταγράφονται και σε στοιχεία. Στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό στη Βουλή, ενημέρωσε ότι με το πρόγραμμα υγειονομικής κάλυψης των ανασφάλιστων έχουν γίνει συνταγογραφήσεις σε 274.000 ανασφάλιστους πολίτες. Παρουσιάζοντας τα στοιχεία, ο υπουργός σημείωσε ότι 82.000 πολίτες έχουν πάρει φάρμακα με μηδενική συμμετοχή και 190.000 έχουν κάνει εργαστηριακές εξετάσεις.

Η Υγεία μπαίνει στην ψηφιακή εποχή Φέτος ολοκληρώθηκε ο υγειονομικός χάρτης (Άτλαντας Υγείας) και ξεκίνησε η πιλοτική εφαρμογή του Ατομικού Ηλεκτρονικού Φακέλου Υγείας. Ξεκίνησε η εφαρμογή ηλεκτρονικών ραντεβού των ΠΕΔΥ, που αντικαθιστά τις τηλεφωνικές κλήσεις στα πενταψήφια νούμερα ιδιωτικών εταιρειών, που κόστιζαν στους ασφαλισμένους δεκάδες εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Ολοκληρώθηκε επίσης και το σύστημα ΒΙ, που διασυνδέει τα πληροφοριακά συστήματα των νοσοκομείων του ΕΣΥ. Ψηφιακή μαστογραφία και άλλες εξετάσεις καλύπτονται από τον ΕΟΠΥΥ Από τον ΕΟΠΥΥ αποζημιώνεται από φέτος η ψηφιακή μαστογραφία, μια βασική, «υποχρεωτική» προληπτική εξέταση για κάθε γυναίκα που φτάνει στο τεσσαρακοστό έτος της ηλικίας της, και η οποία μέχρι πρότινος ήταν για... λίγες. Ο ΕΟΠΥΥ καλύπτει πλέον πολύ περισσότερες ιατρικές πράξεις και εξετάσεις όπως ο προγεννητικός γονιδιακός έλεγχος για κυστική ίνωση, η αξονική στεφανιογραφία, το κολπικό υπερηχογράφημα κ.ά. Επιπλέον, κοστολογούνται οι ιατρικές εξετάσεις με στόχο τη μείωση της επιβάρυνσης των ασθενών για εργαστηριακό έλεγχο.

Λίστα χειρουργείων και προστασία δικαιωμάτων των ασθενών Το 2016 υπογράφηκε και η Υπουργική Απόφαση (Υ.Α.) για τη θέσπιση λίστας χειρουργείων, με στόχο την ενίσχυση της διαφάνειας, την ισότητα και τη μείωση των χρόνων αναμονής στις χειρουργικές επεμβάσεις που πραγματοποιούνται στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας. Στην ίδια κατεύθυνση, υπογράφηκε και Υ.Α. για την ίδρυση γραφείων προστασίας δικαιωμάτων ασθενών τα οποία θα λειτουργούν σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία της χώρας. Κλείνει το έτος χωρίς ληξιπρόθεσμα για πολλά νοσοκομεία «Για πρώτη φορά στα χρονικά του δημοσίου συστήματος Υγείας», όπως έχει υπογραμμίσει ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης, πολλά νοσοκομεία της χώρας θα κλείσουν χωρίς ληξιπρόθεσμα προς εργαζομένους και προμηθευτές. Τα νοσοκομεία χρηματοδοτήθηκαν φέτος με 300 εκατομμύρια παραπάνω από τον αρχικό προϋπολογισμό του 2015, έχουν πληρώσει 1 δισ. και ληξιπρόθεσμα μηδενίζοντας το παλιό τους χρέος. Για πρώτη φορά τα τελευταία 40 χρόνια, τόσο τα νοσοκομεία όσο και ο ΕΟΠΥΥ κλείνουν τη χρονιά χωρίς να παράξουν νέα ληξιπρόθεσμα χρέη. Κατέρρευσε το καρτέλ των εργολάβων Εργολαβικοί εργαζόμενοι στην καθαριότητα, τη σίτιση και τη φύλαξη είπαν «αντίο» στους εργολάβους και επέλεξαν τον δρόμο των ατομικών συμβάσεων εργασίας με τα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα, αποκτώντας δικαίωμα σε ρεπό, αργίες, άδειες και βλέπουν το μηνιαίο τους εισόδημα -τουλάχιστον- να διπλασιάζεται. Δεκαετίες επέλασης του ιδιωτικού τομέα σε δημόσιες υπηρεσίες, εργοδοτικής τρομοκρατίας, απομύζησης πόρων, μισθών πείνας και καταστρατήγησης εργασιακών δικαιωμάτων έχουν ήδη αρχίσει να αποτελούν παρελθόν. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της πολιτικής ηγεσίας της Αριστοτέλους, με την παύση των εργολαβικών συμβάσεων σε ολόκληρη τη χώρα τα νοσοκομεία θα εξοικονομήσουν περίπου 90 εκατομμύρια ευρώ.

Πολιτική προτεραιότητα το σχέδιο για την ΠΦΥ Σε συστατικό κομμάτι του ΕΣΥ ανάγεται η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ), με μια μεταρρύθμιση με σαφή κοινωνικό χαρακτήρα, που έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα στη Δημόσια Υγεία. Οικογενειακός γιατρός, λειτουργοί στα σχολεία και σε πλείστους άλλους κοινωνικούς χώρους και ενίσχυση της πρόληψης, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που συνθέτουν το ανθρωποκεντρικό μοντέλο μιας ιατρικής υπηρεσίας στις γειτονιές μας. Το νέο σύστημα πρωτοβάθμιας Υγείας βασίζεται στις αποκεντρωμένες δημόσιες δομές (Τοπικές Μονάδες Υγείας ) οι οποίες, με πυρήνα τον οικογενειακό γιατρό και τη διεπιστημονική ομάδα Υγείας, μπορούν να προσφέρουν ευχερή πρόσβαση, ολιστική φροντίδα, τομεοποιημένες υπηρεσίες με κοινοτικό προσανατολισμό, πρόληψη και αγωγή Υγείας, δικτύωση με δομές ψυχικής Υγείας, με δομές αντιμετώπισης των εξαρτήσεων ή κοινωνικές δομές. Το νέο αυτό δίκτυο υπηρεσιών ΠΦΥ -το οποίο στην αρχική του φάση θα χρηματοδοτηθεί από ευρωπαϊκούς πόρους- περιλαμβάνει την ανάπτυξη 240 Τοπικών Μονάδων Υγείας σε 62 αστικές περιοχές και περισσότερες από 3.000 προσλήψεις (γενικών γιατρών, παιδιάτρων, νοσηλευτών, κοινωνικών λειτουργών και επισκεπτών Υγείας).

Στοχευμένες κρατικές παρεμβάσεις στην επιχειρηματικότητα

Στοχευμένες κρατικές παρεμβάσεις στην επιχειρηματικότητα Σταυριανίδης Κωνσταντίνος Δημοσίευση:στην ΑΥΓΗ 21 Δεκεμβρίου 2016 19:00 Η εφαρμογή του προγράμματος εσωτερικής υποτίμησης, π.χ., στη χώρα μας, έφερε την ύφεση που βιώνουμε όλοι. Δηλαδή, δεν έλυσε το πρόβλημα, αντίθετα το όξυνε, διόγκωσε ακόμα περισσότερο το δημόσιο χρέος και, με τις ιδεοληπτικές εμμονές που έχει για τα πλεονάσματα, θα συνεχίσει να το διογκώνει στο διηνεκές Στις μέρες μας ζούμε μια επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα, καθοδηγούμενη από πολύ υψηλά κλιμάκια παγκόσμιας δράσης και επιρροής. Η επίθεση αυτή υπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα, είναι στην ουσία της αντιαναπτυξιακή και χαρακτηρίζεται από ιδεοληψίες. Εδράζεται στη νεοφιλελεύθερη αντίληψη η οποία στο όνομα της μη-παρεμβατικότητας επιδεικνύει πάθος για παρεμβατικότητα, μάλιστα με τρόπο καταστροφικό για τον κοινωνικό ιστό και τις ισορροπίες στην κοινωνία. Η εφαρμογή του προγράμματος εσωτερικής υποτίμησης, π.χ., στη χώρα μας (κατά την άποψη του κ. Σόιμπλε οι Έλληνες πρέπει να λιμοκτονήσουν αφού ζούσαν πολύ πάνω από τις δυνατότητές τους, όπως σε κάθε ευκαιρία ισχυρίζεται), έφερε την ύφεση που βιώνουμε όλοι. Δηλαδή, δεν έλυσε το πρόβλημα, αντίθετα το όξυνε, διόγκωσε ακόμα περισσότερο το δημόσιο χρέος και, με τις ιδεοληπτικές εμμονές που έχει για τα πλεονάσματα, θα συνεχίσει να το διογκώνει στο διηνεκές. Το πρόγραμμα λοιπόν είναι μια έρπουσα πυρκαγιά η οποία στο διάβα της έκαψε όλην τη χαμηλή βλάστηση (εργαζόμενοι, μικρομεσαίοι), προκαλώντας μόνο ύφεση. Είναι ιδεοληπτική διότι κατ’ αυτούς (ΔΝΤ, Σόιμπλε και όλη αυτήν τη γειτονιά), η ανταγωνιστικότητα ενός επιχειρήματος κρίνεται, κυρίως, στο εργατικό κόστος. Προσπαθεί λοιπόν η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία να παράξει φθηνά και να πουλήσει ακριβά. Πώς θα παράξει φθηνά; Μειώνοντας κυρίως και πρωτίστως το εργατικό κόστος, διότι εδώ θα συναντήσει και τη μικρότερη αντίσταση. Το ενεργειακό και το κόστος πρώτων υλών είναι μακροπρόθεσμη υπόθεση η οποία μπορεί να είναι και αιτία πολέμων. Λογικά λοιπόν, αν είχαν δίκαιο, όλες οι χώρες οι οποίες έχουν υψηλότερες αμοιβές εργαζομένων θα έπρεπε να μην έχουν ανταγωνιστικές οικονομίες. Δεν συμβαίνει όμως αυτό. Αντίθετα, οι πιο ανταγωνιστικές οικονομίες είναι αυτές οι οποίες έχουν τις υψηλότερες αμοιβές εργαζομένων και είναι αυτές που έχουν και τα υψηλότερα ΑΕΠ. Για του λόγου το αληθές, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στους παρακάτω πίνακες:

http://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Wages_and_labour_costs/el Το μέσο ωριαίο κόστος εργασίας στην Ε.Ε.-28 υπολογίστηκε σε 24,60 ευρώ το 2014 και σε 29,20 ευρώ στη ζώνη του ευρώ (Ευρωζώνη των 18). Ωστόσο, αυτό το μέσο ποσό συγκαλύπτει σημαντικές διαφορές μεταξύ των κρατών μελών της Ε.Ε., αφού το ωριαίο κόστος εργασίας κυμαίνεται από 3,80 ευρώ έως 40,30 ευρώ (γράφημα 1). Κατά κεφαλήν ΑΕΠ: κατανομή πλούτου στην Ε.Ε. http://www.eklogika.gr/uploads/files/GreekCrisis/aep2008-europe-large.jpg Υψηλές αμοιβές εργαζομένων μεταφράζονται σε: * Αύξηση της απασχόλησης. * Αύξηση της κατανάλωσης. * Αύξηση της παραγωγής, άρα αύξηση του ΑΕΠ. * Αύξηση των εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία. * Αύξηση των κρατικών εσόδων από άμεσους και έμμεσους φόρους. Προφανώς λοιπόν από τα παραπάνω γραφήματα, προκύπτει ότι είναι και άλλοι παράμετροι που διαμορφώνουν την ανταγωνιστική ικανότητα μιας χώρας μεταξύ των οποίων είναι και το εργατικό κόστος. Σ’ αυτούς θέλω να σταθώ. Αν σκύψουμε, με ερευνητική διάθεση, πάνω στις οικονομίες των χωρών με υψηλή ανταγωνιστικότητα, θα διαπιστώσουμε ότι η ανταγωνιστικότητά τους είναι ανάλογη του βαθμού οργάνωσής τους. Έχουν: * Σταθερό, διαυγές φορολογικό σύστημα * Ξεκάθαρο νομικό πλαίσιο (γραφειοκρατία...) * Αναπτυξιακά εργαλεία... * Σύνδεση της έρευνας με την παραγωγή * Ορθολογικό management στις δημόσιες επιχειρήσεις * Δημιουργία μεικτών επιχειρήσεων (βλέπε αεροδρόμιο Ευ. Βενιζέλος).

Αλλά πέρα από τα παραπάνω, που είναι κρατικές παρεμβάσεις, έχουν και οι επιχειρήσεις των οικονομιών αυτών μια καθοδήγηση, η οποία προκύπτει από το εφαρμοζόμενο στην καθημερινότητα των επιχειρήσεων engineering. Εδώ έπρεπε να εστιάσουν πρωτίστως οι δανειστές μας, πριν φτάσουμε στην επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και στη μείωση της αγοραστικής δύναμης των μισθοσυντήρητων. Όπου δεν εστίασαν οι δανειστές μας όμως, μπορούμε να εστιάσουμε εμείς. Μια βασική αδυναμία στο management της ελληνικής επιχειρηματικότητας είναι η έλλειψη κοστολογικών διαδικασιών οι οποίες θα τους επιτρέψουν να κοστολογήσουν βάσει δραστηριοτήτων (activity based costing) και απαντώντας, μέσω αυτών, στα παρακάτω ερωτήματα: * Ποια είναι τα βέλτιστα προγράμματα παραγωγής που αξιοποιούν πλήρως το δυναμικό της επιχείρησης, χωρίς κόστος υποαπασχόλησης; * Πώς διαρθρώνεται το τελικό κόστος για κάθε κωδικό, δηλαδή πόσο είναι το κόστος παραγωγής; πόσο το κόστος διοίκησης και πόσο αυτό της διάθεσης ή ακόμα, αν υπάρχει, το κόστος σχεδιασμού νέων προϊόντων; * Πώς μια επιθυμητή επένδυση θα επηρεάσει τα προγράμματα παραγωγής στην επιχείρηση; και πώς το τελικό κόστος ανά τεμάχιο; πότε θα ολοκληρωθεί η απόσβεση; * Πώς μπορούμε να καθοδηγήσουμε το τμήμα πωλήσεων ώστε να εξαφανίσουμε το κόστος υποαπασχόλησης, καθώς και άλλα που βοηθούν στο να πάρουμε τεκμηριωμένες ορθολογικές αποφάσεις. Πέρα λοιπόν από το γενικό επιχειρηματικό πλαίσιο που διαμορφώνεται αποκλειστικά από κυβερνητικούς-κρατικούς παράγοντες, υπάρχει και το επιχειρησιακό management το οποίο χρήζει διορθωτικών ενεργειών. Δεν μπορεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής επιχειρηματικότητας γενικά να υποστηρίζεται μόνο από μείωση μισθών των εργαζομένων. Ένας από τους λόγους που συμβαίνει αυτό, είναι η ανεπάρκεια στο management της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Παρεμβάσεις από την πολιτεία και τα αρμόδια όργανα για την ανάπτυξη μιας σύγχρονης υγιούς επιχειρηματικής κουλτούρας είναι το ζητούμενο. Συγκεκριμένα μπορούν να σχεδιαστούν πολιτικές ευαισθητοποίησης σε ζητήματα κοστολόγησης όπως: * Παρακίνηση των επιμελητηρίων (οικονομικών, βιομηχανικών κ.λπ.) στη διοργάνωση σχετικών ημερίδων, π.χ. «Η κοστολόγηση ως εργαλείο ανάπτυξης και λήψης επιχειρηματικών αποφάσεων». * Διαμόρφωση του γνωστικού πεδίου των ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που ασχολούνται με λογιστικά - οικονομικά - διοίκηση επιχειρήσεων, μηχανικοί παραγωγής και διοίκησης, έτσι ώστε να αποφοιτούν με πληρότητα σ’ ό,τι αφορά ζητήματα κοστολόγησης και το καθημερινό engineering των επιχειρήσεων. * Δημιουργία κινήτρων μέσα από επενδυτικά προγράμματα για την αγορά λογισμικών κοστολόγησης, π.χ. έξτρα βαθμολογία ή υψηλότερη επιδότηση για τέτοιου είδους δαπάνες. * Άρνηση έγκρισης επενδυτικού σχεδίου υποψήφιου επενδυτή, αν δεν καταθέσει τεκμηριωμένη προϋπολογιστική κοστολόγηση βάσει δραστηριοτήτων, η οποία θα τεκμηριώνει το βιώσιμο της επενδυτικής πρόθεσης. * Σχεδιασμό και υλοποίηση προγραμμάτων κατάρτισης ανέργων επιστημόνων σε θέματα Οργάνωσης παραγωγής - Κοστολόγησης - Πωλήσεις και σύνδεση αυτών με την απασχόληση. * Οργανωτικές καινοτόμες παρεμβάσεις στηριζόμενες σε τεκμηριωμένες κοστολογικές διεργασίας, όμως, χρειάζεται και ο δημόσιος τομέας.

Η δημόσια Υγεία και η Κοστολόγηση Τεράστιο κεφάλαιο. Τα Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια είναι αποτέλεσμα στατιστικών μελετών οι οποίες προέκυψαν βάσει κάποιων αμφιβόλου αξιοπιστίας και ποιότητας δεδομένων. Δεν θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον να γνωρίζαμε πόσο πραγματικά κοστίζει, π.χ., μια εγχείριση αμυγδαλών στο Νοσοκομείο της Κατερίνης και πόσο σ’ αυτό της Ρόδου, ας πούμε, να κάνουμε συγκρίσεις και να αναζητήσουμε τον λόγο των αποκλίσεων αν και όπου αυτές εντοπισθούν, χρησιμοποιώντας τα δεδομένα κάθε νοσοκομείου, όπως εργαζόμενοι, είδη κόστους, υλικές αναλώσεις, χωριστά για κάθε περίπτωση; Δεν θα είχε ενδιαφέρον να ψάξουμε πώς διαρθρώνεται το τελικό κόστος γι’αυτήν την ιατρική πράξη σε κάθε νοσοκομείο χωριστά; Θεωρώ επίσης, ότι τόσο στον τομέα υγείας όσο και όπου εμπλέκεται το Δημόσιο για να πληρώσει ή να χρηματοδοτήσει εγχειρήματα, ιδιωτικά ή κοινής ωφελείας, πρέπει να τα δούμε κάτω από κοστολογικά πρίσματα. Δεν μπορούμε, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε και να ζούμε με αντιλήψεις του παρελθόντος, οι οποίες στο τέλος-τέλος μόνο τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες ωφέλησαν. Σαν χώρα έχουμε πετάξει πολλά χρήματα σε βαρέλια δίχως πάτο. Για να τελειώσω τα λεγόμενά μου παραστατικά: Τα καλύτερα χρηματοδοτικά εργαλεία να έχουμε, την πλήρη διαγραφή του δημόσιου χρέους να επιτύχουμε, αν δεν καταφέρουμε να ελέγξουμε τεκμηριωμένα, μέσω κοστολογικών διαδικασιών, την επιβίωση του όποιου εγχειρήματος δημόσιου ή ιδιωτικού είναι σαν να κάνουμε ορειβασία χωρίς ορειβατικά παπούτσια, δηλαδή κάποια στιγμή με μαθηματική ακρίβεια θα μείνουμε πολλοί στις πλαγιές αβοήθητοι και ματωμένοι. * Ο Κων/νος Σταυριανίδης είναι μηχανικός παραγωγής και διοίκησης - κοστολόγος

Ατονα έλκη της Ευρώπης.

Άτονα έλκη Γεωργάτος Σπύρος Δημοσίευση:στην ΑΥΓΗ 26 Οκτωβρίου 2016 Winifred Knights, The Deluge, 1920 Εν έτει 1995 ο Άγγελος Ελεφάντης είχε πει το εξής: «Με το υπερκράτος Ευρώπη, μια ιστορική διαδικασία ενοποίησης που ανήκει στη μακρά διάρκεια πάει να συμπτυχθεί μέσα στη βραχύτατη διάρκεια, με μοιραία συνέπεια τα πολλά πτώματα που μένουν πίσω. Ανάμεσά τους η ευρωπαϊκή γλωσσική και πολιτισμική πολυφωνία, οι ιδιαιτερότητες, ο πραγματικός πλούτος των εθνών». Είκοσι χρόνια μετά, η οξυδερκής αυτή διαπίστωση επιβεβαιώνεται από τα πράγματα και αποκτά νέο βάθος και περιεχόμενο.

Οι τυπικοί και οι «άτυποι» θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης έχουν περιθωριοποιήσει το Ευρωκοινοβούλιο, έχουν διαβρώσει εντελώς το ευρωπαϊκό κανονιστικό σύστημα και έχουν εγκαταστήσει μια εικονική πραγματικότητα, με τη δική της παρλάνς, αξιακό σύστημα και πολιτικό τροπισμό. Ολοένα και περισσότερο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα ποικιλώνυμα συμβούλια και «χώροι» που την περιβάλλουν επικαλούνται την αξιοκρατία (ελλείψει καλύτερου όρου για τον νομιμοποιημένο παραγοντισμό), την υγιή επιχειρηματικότητα (με ολίγη διανοητική πειρατεία, συναλλαγή κάτω απ’ το τραπέζι και προστατευτισμό) και την αλληλεγγύη (μέσω Μνημονίων και τειχών που ορθώνονται μπροστά στους πρόσφυγες). Παράλληλα, η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη έχει διαλυθεί μέσω παράδοξων κυβερνητικών συνασπισμών που δημιουργούν τη βάση για την πλήρη ομογενοποίηση του πολιτικού φάσματος. Εντός αυτού του φάσματος, που τείνει να γίνει ομοιογενές, οι χριστιανοδημοκράτες δεν διστάζουν να φλερτάρουν ανοιχτά με την εθνολαϊκιστική ατζέντα της Άκρας Δεξιάς όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, ενώ οι σοσιαλιστές και τα κόμματα του Κέντρου εγκολπώνονται νεοφιλελεύθερες θέσεις και εγκαταλείπουν την παραδοσιακή γραμμή τους.

Το εντυπωσιακό -και μη αναμενόμενο- ενώπιον αυτής της ιστορικής συγκυρίας είναι ωστόσο ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν κινητοποιούνται για να αλλάξουν την κατάσταση και παραμένουν παγιδευμένες στα δόκανα της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών. Αυτή η ιδιότυπη «αναισθησία» προκύπτει εν μέρει από το νεοφιλελεύθερο σοκ στο οποίο έχουν υποβληθεί οι ευρωπαϊκοί λαοί, τόσο στον Νότο όσο και στον Βορρά. Όμως, δεν είναι κυρίως ούτε μόνο αυτό. Είναι επίσης η προϊούσα (παρα)φθορά των κοινοτικών θεσμών, που αναλύεται με τη σειρά της σε επιμέρους παραφθορές και εκφυλιστικά φαινόμενα σε εθνικό επίπεδο: Δείτε την ολομέλεια και τις Επιτροπές της Βουλής και προσέξτε τις εκφραστικές αστοχίες, τη χαλαρότητα και την ανακρίβεια στους συλλογισμούς, την έλλειψη ειρμού, την κραυγαλέα -αλλά εντελώς νομιμοποιημένη πλέον- αναντιστοιχία λόγων και έργων. Όλα αυτά που συμβαίνουν στο εποικοδόμημα υποδηλώνουν ένα ανησυχητικό φαινόμενο πολύ σχετικό με το μεταπολιτευτικό «περίπου» στην Ελλάδα και την κουλτούρα τού «δήθεν» που επικράτησε σε ολόκληρη την Ευρώπη με την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού: Όλα ψευδώνυμα και όλα λάθος, με τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας να φθίνουν και τον κίνδυνο μιας νέας μορφής ολοκληρωτισμού προ των θυρών.

Στην κλινική καθημερινότητα συναντά κανείς γλαφυρές περιγραφές, αλλά και όρους που ενίοτε προκαλούν τρόμο ακόμα και στο άκουσμά τους. Παραδείγματος χάρη: αίσθημα αφανισμού και επικειμένου θανάτου, μαζική αιμορραγία, χαίνοντα τραύματα. Μαζί μ’ αυτά τα ανατριχιαστικά, υπάρχει όμως κι ένας πιο κρυπτικός όρος που συνήθως δεν γίνεται αντιληπτός από το μη ειδικό κοινό: Τα λεγόμενα “άτονα έλκη”. Τα έλκη αυτά είναι πληγές που, παρά τη δυσμορφία και τη δυσοσμία τους, πονούν ελάχιστα ή και καθόλου. Αυτό συμβαίνει γιατί μαζί με τις άλλες βλάβες έχουν επίσης καταστραφεί και οι νευρικές απολήξεις που «καταλαβαίνουν» τον πόνο.

Πρωταρχικό καθήκον της Αριστεράς είναι να μην καταλήξουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες σε μια παρόμοια κατάσταση, με άτονα έλκη και βαθιά τραύματα που αδυνατούν όμως να αντιληφθούν, επειδή δεν υπάρχουν πια οι κατάλληλοι πολιτικοί αισθητήρες. Γιατί, αν συνεχίσουμε στη ρότα που ακολουθούμε τώρα, αν δεν εμβολιάσουμε τα δημόσια πράγματα με νέα υποδείγματα δημοκρατικών πρακτικών και πολιτικής ηθικής, αν δεν ουσιαστικοποιήσουμε τον πολιτικό διάλογο πέρα από τα συνήθη επικοινωνιακά και τα κουτοπόνηρα, αν δεν ελέγξουμε επί της ουσίας την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις πρακτικές που ακολουθεί, είναι περισσότερο από σίγουρο ότι η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία θα καταρρεύσει. Κι αυτό, δυστυχώς, δεν είναι πλέον πολύ μακριά...

Να είμαστε όλοι με τον υπουργό Παιδείας

Να είμαστε όλοι με τον υπουργό Παιδείας! Γεωργακόπουλος Τάκης Δημοσίευση:ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ 30 Σεπτεμβρίου 2016 19:00 Εμείς, ως σύντροφοι του Νίκου Φίλη, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και υποστηρικτές της κυβέρνησης, οφείλουμε να εκφράζουμε δημόσια τη συμπαράστασή μας στον υπουργό Παιδείας για την προσπάθειά του να εφαρμόσει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και να αναμορφώσει τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών ΔΕΝ ξέρω αν έπρεπε να επινοήσουμε τον Νίκο Φίλη ως υπουργό της κυβέρνησης... ΞΕΡΩ ότι σήμερα έχουμε υπουργό Παιδείας τον Νίκο Φίλη που βάλλεται από όλες τις συντηρητικές πλευρές, επειδή εφαρμόζει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ στην Παιδεία και, ως θεσμικός υπεύθυνος διαμόρφωσης του περιεχομένου του μαθήματος των Θρησκευτικών, σχεδιάζει την αναμόρφωση της διδασκαλίας του μαθήματος. Πού είναι το τραγικό της υπόθεσης;

Στο ότι ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης θεσμοθετεί το αυτονόητο, τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών ως θρησκειολογικό μάθημα και όχι ως ομολογιακό, δηλαδή ως μάθημα κατήχησης, από τη στιγμή που στην Ελλάδα έχομε συνταγματικά θεσμοθετημένη ανεξιθρησκία. Ειλικρινά δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η επιμονή της Εκκλησίας να επιβάλει στο κράτος και στο αρμόδιο υπουργείο την άποψή της ή μάλλον τη... συνήθειά της να παρεμβαίνει σε ζητήματα του κράτους, και στην προκειμένη περίπτωση της εκπαίδευσης. Πρόκειται μάλλον για... χούι που έχει κληρονομηθεί από την εποχή του Βυζαντίου και, μετά τόσους αιώνες, δεν λέει να εξαλειφθεί. Όποιος πρόσεξε τις διατυπώσεις του Νίκου Φίλη γι’ αυτό το θέμα, θα διαπίστωσε πως ήσαν πάρα πολύ προσεκτικές και ουσιαστικές, καταδεικνύοντας ότι στην πραγματικότητα ο θρησκευτικός ρόλος της Εκκλησίας δεν θίγεται αλλά, αντίθετα, αναβαθμίζεται, αφού τώρα θα μπορεί απερίσπαστη να αφιερωθεί στο έργο της κατήχησης, της θρησκευτικής λατρείας, της ενίσχυσης της πίστης των ορθοδόξων.

Συνεπώς, ο Νίκος Φίλης, είτε έχει παρεξηγηθεί είτε βάλλεται σκόπιμα στο πλαίσιο μιας ανούσιας και άγονης πολιτικής αντιπαράθεσης... Χωρίς να θίγει σε τίποτα τη χριστιανική θρησκεία, με την αναμόρφωση του μαθήματος των Θρησκευτικών, ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης προσφέρει στις νέες γενιές την ευκαιρία να στεριώσουν την πίστη τους μέσα από κριτική στάση και τη συγκριτική αξιολόγηση των θρησκειών που θα διδάσκονται - αυτό είναι και η πεμπτουσία της Παιδείας, όπως άλλωστε την αντιλαμβάνεται η Ριζοσπαστική Αριστερά. Κι αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι το γεγονός ότι με τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ διασαλεύεται το αστικό σύστημα που είχε μάθει να αυθαιρετεί σε βάρος της κοινωνίας. Κάποιοι μητροπολίτες, δυστυχώς, επιμένουν να πολιτικολογούν και εντός του θρησκευτικού χώρου υπερτονίζοντας τον δικό τους παρεμβατικό ρόλο στα πολιτικά-κρατικά ζητήματα. Ξεχνάνε τη ρήση ''ου δύνασαι δυσίν κυρίοις δουλεύειν...''. Κι από την άλλη, χρησιμοποιούν φρασεολογία σε βάρος του υπουργού Παιδείας που δεν συνάδει με το ιερατικό τους σχήμα και το θρησκευτικό τους λειτούργημα. Αυτό θα έλεγα πως αποτελεί άκρατη υποκρισία! Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί!

Οι ιεράρχες που επιτίθενται στον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη σκόπιμα αποσιωπούν την παραίνεση του Ιησού τού από Ναζαρέτ, ''απόδοτε ουν τα του Καίσαρος των Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ''. Εμείς ωστόσο, ως σύντροφοι του Νίκου Φίλη, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και υποστηρικτές της κυβέρνησης, οφείλουμε να εκφράζουμε δημόσια τη συμπαράστασή μας στον υπουργό Παιδείας για την προσπάθειά του να εφαρμόσει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και να αναμορφώσει τη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών. Άλλωστε, κατά τον Κάλβο ''...θέλει αρετήν και τόλμη η Ελευθερία''. Μην το λησμονάμε... Τάκης Γεωργακόπουλος, γιατρός, αντιπρόεδρος ΕΟΠΥΥ

Το άλλο μισο του ουρανού

Το άλλο μισό του ουρανού Μπαλή Κ. Δημοσίευση: ΑΥΓΗ την 17 Αυγούστου 2016 19:00 Κάποτε οι γυναίκες ξεφύλλιζαν φιγουρίνια. Κάποτε αναστέναζαν βλέποντας στο σινεμά τον Κούρκουλο να τα δίνει όλα για την καρδιά μιας δύσκολης γυναίκας - ενώ έβρεχε φωτιά στη στράτα του. Κάποτε οι γυναίκες ήταν πρώτα του πατρός τους και μετά του ανδρός τους κι εύχονταν να είναι τυχερές με τον δεύτερο, αφού τον πρώτο δεν μπορούσαν έτσι κι αλλιώς να τον διαλέξουν. Κάποτε οι άνδρες ήταν άνδρες, ή έστω έμοιαζαν με άνδρες. Έφερναν τα λεφτά στο σπίτι, προστάτευαν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας -ή έτσι έλεγαν- φρόντιζαν να περνάνε το δικό τους - ή έτσι νόμιζαν. Ήταν ο λόγος τους συμβόλαιο και άλλα χαριτωμένα, αυτά που μας τα θυμίζουν ακόμα τα τραγούδια και οι παλιές ελληνικές ταινίες. Σήμερα; Αν πιστέψει κανείς τα άρθρα και τις έρευνες -με ή χωρίς εισαγωγικά- στα χιλιάδες γυναικεία περιοδικά που κυκλοφορούν στον πλανήτη, οι άνδρες τύπου Κούρκουλου μας τελείωσαν. Σήμερα οι άνδρες είναι αυτοί που θέλουν στοργή και προδέρμ και δεν ξέρουν πώς να τα ζητήσουν. Σήμερα το καημένο το ισχυρό φύλο έχει χάσει τα προσόντα των παππούδων -δύναμη, ικανότητα στήριξης και προστασίας, σταθερότητα-, χωρίς να καταφέρει να τα αντικαταστήσει με κάτι άλλο. Οι άνδρες ψάχνονται - ή έτσι λένε. Και άντε να τους βρεις. Σήμερα οι γυναίκες έχουν καταφέρει -ή έχουν υποχρεωθεί- να γίνουν δυνατές. Να φέρνουν λεφτά στο σπίτι - αλλά και να το φροντίζουν. Να στηρίζουν τον εαυτό τους - αλλά και τους άνδρες τους. Κάτι οι αγώνες του φεμινισμού, κάτι οι πιέσεις του καπιταλισμού, και οι γυναίκες απέκτησαν τον νέο ρόλο. Γατούλες και κουβαλητές, μάνες και ερωμένες, όλα σε ένα.

Μόνο που το άλλο μισό του ουρανού, το αρσενικό, αυτόν τον νέο ρόλο δεν τον βρήκε ακόμα. Δυσκολεύεται. Γονατίζει από το άγχος. Ο σύγχρονος άνδρας καλείται να είναι δυνατός και τρυφερός συνάμα, αποφασιστικός αλλά και με κατανόηση, πετυχημένος αλλά και με την ικανότητα να δαμάζει την ανταγωνιστικότητά του, αρσενικός αλλά και με θηλυκά στοιχεία. Οι γυναίκες ζητούν το αυτονόητο: έναν άνδρα να τις συμπληρώνει. Τρυφερό και κουβαλητή, πατέρα και εραστή, όλα σε ένα. Μόνο που το είδος είναι σπάνιο, ίσως επειδή οι άνδρες δεν μπορούν να κάνουν -και να είναι- πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Έτσι, τη λύση στα σημερινά αδιέξοδα των σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων καλούνται να τη δώσουν οι γυναίκες. Μεγαλώνοντας τους γιους τους όπως θα ήθελαν να είναι οι άνδρες τους. Σε δυο - τρεις γενιές μπορεί να φανούν τα επιθυμητά αποτελέσματα...

Ενα προδιαγεγραμμένο αδιέξοδο

Ένα προδιαγεγραμμένο αδιέξοδο Τριποταμιανός Γ. | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 19.06.2016 Του Γ. Τριποταμιανού Ένα είναι σίγουρο: το βρετανικό δημοψήφισμα, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, θα αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, σε όλη την διάρκεια της εκστρατείας, έγινε ξεκάθαρο ότι η Ευρώπη πλέον είναι βαθιά διχασμένη. Η οικονομική κρίση ανέδειξε τις ανισότητες, αλλά -το πιο σημαντικό- έκανε φανερό το γεγονός ότι οι λαοί της Ευρώπης αντιλαμβάνονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο ο καθένας τον γείτονά του. Αν και κανένας κορυφαίος πολιτικός δεν το συζητάει δημόσια, η αλήθεια είναι ότι η κατάσταση βρίσκεται πολύ κοντά στο να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη. Σίγουρα δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, όταν στο ευρωπαϊκό σπίτι κάποιοι θεωρούν τους εαυτούς τους "νοικοκύρηδες" και τους άλλους "ακαμάτηδες" και "τεμπέληδες", ενώ την ίδια στιγμή οι θεωρούμενοι "οκνηροί" αισθάνονται ότι πληρώνουν με αίμα και θυσίες την ευημερία των "νοικοκύρηδων". Για να το πούμε πιο απλά, όταν σε ένα σπίτι επικρατούν η "καχυποψία", η "επιφυλακτικότητα" και η "ιδιοτέλεια", η διάλυσή του είναι απλώς θέμα χρόνου. Και η βρετανική διαδρομή προς την κάλπη, όχι μόνο έφερε όλα αυτά στην επιφάνεια, αλλά ανέδειξε με θορυβώδη τρόπο, επειδή η Βρετανία είναι μεγάλη, μία αλήθεια: οι φυγόκεντρες δυνάμεις δεν ανήκουν πλέον στο πολιτικό περιθώριο της ηπείρου. Αντιθέτως, η κρίση λειτούργησε σαν "λίπασμα". Τις μεγάλωσε, τις ενίσχυσε και τις κατέστησε κρίσιμη πολιτική δύναμη, η οποία επηρεάζει όλο και περισσότερο την πολιτική καθημερινότητα της Ευρώπης, αφού πλέον έχουν ισχυρό ρόλο και στις χώρες της Ένωσης. Η διαχειριστική λογική που ακολουθήθηκε σε όλη τη διάρκεια της κρίσης και η οποία βασίστηκε στους συμβιβασμούς μεταξύ των ισχυρών και στην επιβολή αποφάσεων στους αδύναμους αποδείχθηκε αδιέξοδη στην πράξη. Στην πραγματικότητα διεύρυνε τις ανισότητες, προκάλεσε νέες εχθρότητες και όξυνε την επιφυλακτικότητα μεταξύ των Ευρωπαίων. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι πλέον κάθε μεγάλο πρόβλημα που προκύπτει γίνεται αφορμή για να εκδηλωθούν οι διαφορές που υπάρχουν. Στην πραγματικότητα το βρετανικό δημοψήφισμα, η κρίση του Νότου και το προσφυγικό έκαναν φανερό ότι πλέον το μοντέλο διακυβέρνησης στην Ευρώπη έχει φθάσει στα όριά του. Αν δεν αλλάξει, τότε κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το πώς θα ξεσπάσει η "πυρκαγιά". Και η αλήθεια είναι ότι, ακόμη και αν οι Βρετανοί ψηφίσουν υπέρ της παραμονής τους στην Ε.Ε., τόσο στη Γαλλία όσο και στη Γερμανία υπάρχουν μικρές εστίες που ανά πάσα στιγμή μπορεί να μετατραπούν σε πύρινη λαίλαπα.

Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα Τριποταμιανός Γ. | Δημοσιεύτηκε στην Αυγή 12.06.2016 Του Γ. Τριποταμιανού Μπορεί μια οικονομία να πορεύεται στα τυφλά; Ή να βασίζει την επιβίωσή της σε μία ή δύο οικονομικές δραστηριότητες; Ή να εξαρτά την ύπαρξή της από υπερεθνικά πολιτικά κέντρα, τα οποία σχεδιάζουν και αποφασίζουν για τον παραγωγικό καταμερισμό σε μια ευρύτερη γεωγραφική και πολιτική οντότητα, όπως είναι, για παράδειγμα η Ε.Ε.; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα στα οποία -σχεδόν πάντα- οι πολιτικές ηγεσίες σε όλον τον κόσμο αποφεύγουν να δώσουν καθαρές απαντήσεις ή, όταν δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, προσπαθούν να θολώσουν τα νερά και οι άνθρωποι τα καταχωνιάζουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους στις περιόδους ευμάρειας, απ' όπου τα ανασύρουν όταν κρίση τούς στέλνει τον λογαριασμό της. Κι όμως, οι απαντήσεις σε αυτές τις απλά διατυπωμένες απορίες είναι κρίσιμες όχι μόνο για το σήμερα, αλλά -και το κυριότερο- για το αύριο. Αφού ουσιαστικά αυτές θα καθορίζουν όχι μόνο τη ζωή των σημερινών πολιτών, αλλά και των παιδιών και των εγγονών τους. Κι αν για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους οι απαντήσεις αυτές έχουν μια βαρύνουσα σημασία, για εμάς τους Έλληνες είναι ζήτημα «ζωής ή θανάτου». Η αλήθεια είναι ότι για την ελληνική οικονομία η κρίση ήταν ο καταλύτης ο οποίος επηρέασε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Οι οικονομικές δραστηριότητες στις οποίες βασίστηκε η ελληνική οικονομία από τη δεκαετία του '50 και οι οποίες πρόσφεραν δουλειά σε εκατομμύρια Έλληνες είτε εξαφανίζονται είτε συρρικνώνονται. Για παράδειγμα, η γεωργία και η οικοδομή πλέον δεν έχουν το ίδιο ειδικό βάρος που είχαν κάποτε και το πιθανότερο είναι ότι δεν θα το αποκτήσουν ποτέ. Τη θέση τους φαίνεται ότι παίρνει ένας υπερτροφικός τομέας υπηρεσιών όπου κυριαρχεί ο τουρισμός. Στην πραγματικότητα, η κρίση έγινε η αφορμή η Ελλάδα να αλλάξει «ατμομηχανή» κι από την μπετονιέρα μεταφέρθηκε στο τσάρτερ. Αλλά, παρ' όλα αυτά, κανείς υπεύθυνος δεν έχει πει καθαρά και ξάστερα ποιο θα είναι το μέλλον. Τι σχέδια γίνονται; Ποιες δραστηριότητες θα στηριχθούν και ποιες θα υποβαθμιστούν; Για να το διατυπώσουμε με απλά λόγια, κανείς δεν έχει πει ξεκάθαρα ποιο μέλλον σχεδιάζεται για την ελληνική οικονομία. Και όλοι εμείς οι υπόλοιποι πηγαίνουμε στο «μισοσκόταδο» εικάζοντας, προβλέποντας και ρισκάροντας το ψωμί μας, το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας. Μήπως τελικά είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να σταματήσει αυτή η συσκότιση και να πάρουμε όλοι τις ευθύνες μας; Άλλωστε, η Δημοκρατία είναι σχεδόν ταυτισμένη με τη διαφάνεια και τη διάχυση της γνώσης και της πληροφορίας. Και, φυσικά, δεν είναι δυνατόν μια φούχτα ανθρώπων να γνωρίζουν πού πάει το καράβι και τα εκατομμύρια των υπολοίπων να βρίσκονται στο σκοτάδι. Εκτός αν σήμερα όλοι μαζί βαδίζουμε στο άγνωστο με βάρκα την... ελπίδα.