9 Σεπτεμβρίου 2017

Σημεια των καιρών.

Σημεία των καιρών Δημοσίευση: 06 Σεπτεμβρίου 2017 στην ΑΥΓΗ George Grosz, Άνεργος, 1934 Οι τοποθετήσεις των δύο ηγεσιών Μητσοτάκη - Γεννηματά είναι ταυτόσημες μέχρι τελείας σε όλα τα θέματα δημοσίου διαλόγου, μέσα και έξω από τη Βουλή Του Θωμά Βαρδουλάκη* Οι κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια καταστροφολόγοι της διαρκώς διολισθαίνουσας προς την Άκρα Δεξιά Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη συνεχίζουν το έργο τους. O κ. Μητσοτάκης συνθλίβεται ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες. Από τη μια λόγω των μεγάλων πιέσεων που δέχεται από τον προεδρεύοντα αντιπρόεδρό του κ. Γεωργιάδη και από την άλλη από τον «οραματιστή» της ακροδεξιάς στροφής και υποστηρικτή της αμνήστευσης της Χρυσής Αυγής με τα ανομήματά της πρώην πρωθυπουργού κ. Σαμαρά. O κ. Μητσοτάκης, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη των στελεχών της Χρυσής Αυγής, κατηγορουμένων για σοβαρές αξιόποινες πράξεις, έσπευσε, προτρέχοντας της Δικαιοσύνης, να απαλλάξει τα στελέχη της, «καθαγιάζοντας» τη δράση τους! Μετά το κλείσιμο της β’ αξιολόγησης και τη χάραξη, διά της συμφωνίας με τους δανειστές, οδικού χάρτη εξόδου της χώρας στις αγορές και συνεπακόλουθης επαναφοράς της στην κανονικότητα των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, αυτοί οι καταστροφολόγοι απώλεσαν το προνομιακό τους πεδίο να επενδύουν στον πολύμηνο φόβο, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα των Ελλήνων. Ευρίσκονται τώρα σε ένα πραγματικό παραλήρημα ασυνάρτητου λόγου και θεσμικών επιθέσεων και απρεπειών κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Με τη συμπόρευση της μεγαλύτερης μερίδας των παρανόμως λειτουργούντων επί τριακονταετία τηλεοπτικών σταθμών της χώρας.
Παραληρούν, υβρίζουν και ασχημονούν * Αυτοί που οικοδόμησαν και εισήγαγαν στον δημόσιο βίο της χώρας το ευνοιοκρατικό σύστημα πατρωνίας - πελατείας, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη για εργασία εκατομμυρίων νέων. * Αυτοί που ως κυβερνήτες της χώρας, αντί προστασίας του δημοσίου συμφέροντος, όπως επέτασσε το καθήκον τους, μετεξέλιξαν τη μεταπολεμική και μετεμφυλιακή Ελλάδα σε άνδρο σήψης, διαφθοράς και παρακμής τελευταίων ημερών του Βυζαντίου. Με μίζες και αρπαχτές εαυτών και ημετέρων, από τις παγωμένες πιστώσεις του Σχεδίου Μάρσαλ, των κονδυλίων του ΕΣΠΑ, των εξοπλιστικών προγραμμάτων, έως προσφάτως και των θαλασσοδανείων τραπεζικών ιδρυμάτων σε ημέτερους του επιχειρείν και των μέσων ενημέρωσης, προκειμένου να εξασφαλίζουν τη σιωπή τους στο πάρτι της λεηλασίας του δημόσιου πλούτου της χώρας και την κατά συνήθεια θεσμική ανομία των κυβερνήσεών τους, ασκούσαν την εξουσία εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. * Αυτοί που κατά τη διακυβέρνηση 2004-2009, προπομπό της χρεοκοπίας της χώρας, δεν έβαλαν, αν και κοπτόμενοι για επενδύσεις, ούτε ένα ευρώ, ως επένδυση, στη χώρα! * Αυτοί που με τις πολιτικές τους εκτόξευσαν την ανεργία στο θηριώδες ποσοστό του 30%, σπρώχνοντας χιλιάδες νέους και ευφυείς επιστήμονες στον δρόμο της ξενιτειάς χωρίς επιστροφή. * Αυτοί οι οποίοι, στην κατ’ επίφαση κυβέρνηση του κ. Σαμαρά και του πρωθυπουργεύοντος αντιπροέδρου του κ. Βενιζέλου, συνεπικουρούντος και του τότε υπουργού των Οικονομικών κ. Στουρνάρα, διετράνωναν σε όλους τους τόνους και εκλιπαρούσαν τους δανειστές για χορήγηση πιστοποιητικών βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους. Οι ηγεσίες των δύο αμαρτωλών κομμάτων, τα οποία με συνευθύνη του συνένοχου τραπεζικού συστήματος της χώρας έλαβαν εκατομμύρια ευρώ «δάνεια», δανεικά και αγύριστα, ως οικονομική ενίσχυση, με μοναδικές εγγυήσεις «αέρα κοπανιστό» και μελλοντική προσδοκία επανεκλογής τους στα προ κρίσης ηγεμονικά ποσοστά τους.
Σ' αυτόν τον παραληρηματικό ξεπεσμό της σημερινής ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας και των ακροδεξιών στελεχών της προστρέχουν διαγωνιζόμενοι και συναγωνιζόμενοι σε ακραίο παραληρηματικό λόγο με πάθος και περίσσευμα μισαλλοδοξίας τα θλιβερά απομεινάρια, «μιντιακά» δημιουργήματα, του πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, με προεξάρχουσα στον χορό την κ. Γεννηματά, υπό την επίνευση και καθοδήγηση του κ. Σημίτη, εμπνευστή της καταψήφισης της απλής αναλογικής. Οι τοποθετήσεις των δύο ηγεσιών Μητσοτάκη - Γεννηματά είναι ταυτόσημες μέχρι τελείας σε όλα τα θέματα δημοσίου διαλόγου, μέσα και έξω από τη Βουλή, σαν να υπάρχει ένας αόρατος κοινός λογογράφος και των δύο (!) που επιμελείται την κοινή τους συμπόρευση, υπερθεματίζουσας μάλιστα της κ. Γεννηματά σε ακρότητα λόγου και υπερβαίνουσας ενίοτε και τον κ. Μητσοτάκη σε πάθος και μισαλλοδοξία. Όμως έχουν γνώση οι φύλακες - ψηφοφόροι της Κεντροαριστεράς, που εξάλλου στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις βρήκαν τον φυσικό τους χώρο στον φιλόξενο ΣΥΡΙΖΑ. Οι οποίοι, όποτε γίνουν εκλογές, θα δώσουν διά της ψήφου τους συντριπτική απάντηση στην ετερόκλητη και παρά φύση επιχειρούμενη και μετεκλογικά συμπόρευση Νέας Δημοκρατίας και των απομειναριών του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό βέβαια υπό την απαράβατη προϋπόθεση μη προσκόλλησης ορισμένων στελεχών στην ουτοπική υπό τις σημερινές συνθήκες ιδεολογική καθαρότητα, αλλά με φυγή προς τα εμπρός στην ευρύτερη κοινωνία και την ανεξάντλητη δεξαμενή της Κεντροαριστεράς. * Ο Θωμάς Βαρδουλάκης είναι ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος Χαλανδρίου

27 Αυγούστου 2017

Διδάγματα αμερικανικής ιστορίας

Διδάγματα αμερικανικής ιστορίας Δημοσίευση: στην Αυγή 24 Αυγούστου 2017 Στις ΗΠΑ συντελείται μια απόπειρα παλινόρθωσης ενός αναχρονιστικού, ρατσιστικού, μισαλλόδοξου πολιτικού στρατοπέδου που απειλεί τόσο την κοινωνική πλειοψηφία της χώρας όσο και την ειρήνη και τη σταθερότητα στον πλανήτη Του Δημήτρη Καραμάνη Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είναι από τη σύστασή τους ένα κράτος με βαθιές και ιστορικές διαιρέσεις. Απότοκο της ίδιας του τής δημιουργίας και της πολυφυλετικότητας που το χαρακτήρισε και το χαρακτηρίζει στα σχεδόν 250 χρόνια ύπαρξής του. Υπάρχουν πολλά να αναζητηθούν πίσω από δύο υπεραπλουστεύσεις για το τι είναι τελικά οι Ηνωμένες Πολιτείας της Αμερικής. Η μία ότι οι ΗΠΑ είναι το σύμβολο και η απόδειξη για την απόλυτη υπεροχή του καπιταλισμού, ο οποίος συνιστά μονόδρομο για την ανθρωπότητα και τις κοινωνίες. Η άλλη ότι οι ΗΠΑ ήταν, είναι και θα είναι εσαεί μια ιμπεριαλιστική υπερδύναμη στην οποία οι πολιτικές συγκρούσεις είναι αμελητέες και εντελώς ακίνδυνες για το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο που κυριαρχεί στη χώρα και συνεπαγόμενα, στον πλανήτη. Αυτά τα σχήματα λίγο μας βοηθούν στο να κατανοήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ, με αποκορύφωμα την εποχή Τραμπ. Στην πραγματικότητα συσκοτίζουν την πολιτική και κοινωνική σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη, υποβαθμίζουν τους λόγους και τις βαθύτερες αιτίες πίσω από γεγονότα όπως οι φυλετικές συγκρούσεις στο Φέργκιουσον και τη Βαλτιμόρη, η εκλογή Τραμπ, η αύξηση της επιθετικότητας της Kου Κλουξ Κλαν και των άλλων νεοφασιστικών ομάδων και τέλος το πρόσφατο μακελειό στο Σάρλοτσβιλ της Βιρτζίνια. Still spell Amerikkka with the triple K;*
Η πρώτη παρατήρηση είναι ότι χρειαζόμαστε την ιστορία για να βρούμε τις απαντήσεις πίσω από τον βαθύτατο φυλετικό διαχωρισμό στο εσωτερικό της αμερικανικής κοινωνίας. Η ανωτερότητα της λευκής φυλής δεν υπήρξε απλά μια άποψη στο πολιτικό φάσμα των ΗΠΑ. Υπήρξε ως θεσμική αρχή, εγγεγραμμένη στις αποφάσεις των Πολιτειακών Οργάνων τόσο στον Νότο όσο όμως και στον Βορρά πριν από τον Εμφύλιο το 1861, ενώ η δουλεία αποτελούσε κομμάτι του πρώτου Συντάγματος των ΗΠΑ από το 1776. Όταν ο υπόλοιπος πλανήτης βίωνε την άνοδο και τη φρίκη του ναζισμού, τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, η εκμετάλλευση, οι διώξεις, οι διακρίσεις κατά των μαύρων ήταν ο κανόνας, για ήδη σχεδόν 150 χρόνια. Ο άνθρωπος που αποπειράθηκε να αλλάξει τον ρου της ιστορίας ήταν ο Πρόεδρος Λίνκολν. Πήγε μέχρις εσχάτων τη σύγκρουση με τους δουλοκτήτες του Νότου, γεγονός που οδήγησε στον Εμφύλιο Πόλεμο που διήρκεσε τέσσερα ολόκληρα χρόνια, μέχρι την ήττα των Νοτίων και τη συνταγματική κατάργηση της δουλείας. Η πορεία των πραγμάτων όμως μέχρι και εκατό χρόνια μετά τη λήξη του Εμφυλίου ήταν γεμάτη διακρίσεις, φυλετικό μίσος και διώξεις απέναντι στη μαύρη κοινότητα. Μια περίοδος που οριοθετείται από τις δολοφονίες δύο συμβόλων του αγώνα για την κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων. Η πρώτη, η δολοφονία του Λίνκολν το 1865, στέρησε τη δυναμική της νίκης του Εμφυλίου καθώς, με εξαίρεση την περίοδο της Ανοικοδόμησης από το 1867 ώς το 1877, η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση των ΗΠΑ φάνηκε είτε ανήμπορη είτε απρόθυμη να βάλει φρένο στον εγγενή ρατσισμό των ηγετών του Νότου. Η δεύτερη δολοφονία, αυτή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, το 1968, έκλεισε με τραγικό τρόπο μια περίοδο συγκρούσεων και αγώνων που κράτησαν πάνω από μια δεκαετία, ξεκινώντας συμβολικά από το 1955 και το Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, καταλήγοντας σε δύο εμβληματικά νομοθετήματα που εξασφάλιζαν την ισονομία για κάθε πολίτη ανεξαρτήτως χρώματος και καταγωγής: Το Civil Rights Act του 1964 και το Voting Rights Act του 1965. Η ανάλυση αυτής της μετεμφυλιακής εκατονταετίας των ΗΠΑ έχει ταυτιστεί με τις αναφορές στους δύο παγκοσμίους πολέμους και τον σημαντικό ρόλο που έπαιξαν οι ΗΠΑ σε αυτούς, την κρίση του ’29 και τα σημαντικά επιτεύγματα της περιόδου Ρούσβελτ αλλά και την αυγή του ψυχρού πολέμου. Την περίοδο αυτή που οι ΗΠΑ κατορθώνουν να γίνουν ο κυρίαρχος παίχτης στον μεταπολεμικό κόσμο, στο εσωτερικό της υπάρχει έντονο το στοιχείο του συστημικού ρατσισμού. Ήδη από το 1896, το Ανώτατο Δικαστήριο θεσμοποιεί τον διαχωρισμό λευκών και «έγχρωμων» στους χώρους εργασίας, στα εστιατόρια, τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, στις βιβλιοθήκες, στα νοσοκομεία, ακόμα και στα σχολεία. Το δόγμα “separate but equal” (χωριστά αλλά ίσοι), που εγγράφηκε για πρώτη φορά στην απόφαση εκείνη, χρειάστηκε 60 χρόνια για να αναιρεθεί, το 1964. Σε όλη αυτή την περίοδο, οι Αφροαμερικανοί πολίτες του Νότου ζουν σε καθεστώς απαρτχάιντ. Άνθρωποι που ακόμα και αν κατά 1/8 είχαν αφροαμερικανική καταγωγή, βρέθηκαν κατηγορούμενοι, διώχθηκαν ή φυλακίστηκαν γιατί κάθισαν στη «λάθος» θέση στο τρένο. Ακόμα πιο αυστηρές ποινές αντιμετώπιζαν τα διαφυλετικά ζευγάρια που αναγκάζονταν να ζουν στα κρυφά υπό την απειλή σκληρών κυρώσεων. Την ίδια περίοδο, ακόμα και ομάδες του ΝΒΑ ή των κολεγίων, που αποτελούνταν ως επί το πλείστον από Αφροαμερικανούς αθλητές, δεν γίνονταν καν δεκτές σε ξενοδοχεία ή εστιατόρια με βάση τον νόμο σε συγκεκριμένες πολιτείες του Νότου, όπως η Βόρεια Καρολίνα ή η Λουιζιάνα. Αυτή η χώρα λοιπόν, που μέχρι μισό αιώνα, στο ένα τρίτο της έκτασής της ίσχυαν οι διά του νόμου φυλετικές διακρίσεις, είναι προφανές ότι πολύ δύσκολα μπορεί να ξεμπερδεύει με το ρατσιστικό δηλητήριο. Μπορεί οι πρόσφατες δεκαετίες της οικονομικής ευημερίας να έκρυψαν αυτή την πτυχή των ΗΠΑ, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, την ίδια περίοδο, έγινε καθεστώς η γκετοποίηση ολόκληρων περιοχών στα μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα είχαν ως αποτέλεσμα την περιθωριοποίηση ενός μεγάλου κομματιού της μαύρης νεολαίας. Και φυσικά η κρίση του 2007 έφερε στο προσκήνιο με εμφατικό τρόπο τις αντιθέσεις.
Η υπόθεση Τραμπ Η εκλογή Ομπάμα έδωσε μια τεράστια ανάσα και ώθηση στη μάχη ενάντια στις διακρίσεις. Αποδείχθηκε όμως ότι όσο σημαντική είναι η φυλετική πτυχή, είναι και η ταξική. Εκτός από ορισμένες εμβληματικές παρεμβάσεις, όπως στον τομέα της περίθαλψης και την καταπολέμηση της ανεργίας, η αδυναμία ρήξης με το επιχειρηματικό, τραπεζικό και πολιτικό κατεστημένο -που έχει δύναμη και στα δύο κόμματα-, και που ευθύνεται για τα αδιέξοδα σημαντικού μέρους της αμερικανικής κοινωνίας, έδωσε χώρο στους ακροδεξιούς σκελετούς του παρελθόντος να βγουν από τις ντουλάπες. Η υποψηφιότητα Τραμπ και το μήνυμα που αυτή εξέπεμπε συνένωσε ξανά όλες τις μισαλλόδοξες και ρατσιστικές φωνές. Περιθωριακά media έγιναν ξαφνικά η φωνή της αντίστασης. Το Breitbart του μετέπειτα chief strategist του Τραμπ, Στηβ Μπάνον, οι παράφρονες συνωμοσιολόγοι του Διαδικτύου με αρχηγό τον Άλεξ Τζόουνς του Infowars και φυσικά τα διάφορα φόρουμ που ελέγχει η Κου Κλούξ Κλαν. Η νίκη του Tραμπ αποθράσυνε αυτές τις φωνές. Το πρώτο επτάμηνο της θητείας Τραμπ διέλυσε δύο μύθους. Ο ένας ήταν ότι θα συμπεριφερθεί στα συνηθισμένα πλαίσια του Προέδρου των ΗΠΑ. Ο δεύτερος ήταν ότι θα προκαλέσει πανικό στις ελίτ και το κατεστημένο που έχουν δημιουργήσει Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί. Αυτό που τελικά ισχύει είναι μια τρίτη επιλογή. Ο Τραμπ λειτουργεί ταυτόχρονα ως το σημείο αναφοράς του ακροδεξιού και ρατσιστικού στρατοπέδου αλλά και ως προστάτης των ελίτ. Απόδειξη αυτού του επικίνδυνου διττού ρόλου που έχει είναι τα γεγονότα της προηγούμενης εβδομάδας. Μετά το δολοφονικό χτύπημα στο Σάρλοτσβιλ, o Τραμπ, στην τρίτη του δήλωση, εξίσωσε τους νεοναζί δολοφόνους με τους αντιφασίστες διαδηλωτές. Λίγες ώρες μετά, ανακοινώθηκε το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που προβλέπει φοροαπαλλαγές 7,8 τρισ. δολαρίων και μείωση κατά 20 μονάδες του φορολογικού συντελεστή, για τις μεγάλες επιχειρήσεις. Συνδυαστικά με ένα σχέδιο περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες, εκ των οποίων 2,1 τρισ. για την υγειονομική περίθαλψη, την πρόνοια και τη στεγαστική πολιτική.
Η άλλη Αμερική Είναι σαφές ότι αυτό που συμβολίζει η περίοδος Τραμπ εκφεύγει κατά πολύ της περσόνας του ίδιου. Η ουσία δεν βρίσκεται ούτε στις γκάφες, ούτε στους βυζαντινισμούς του επιτελείου του στον Λευκό Οίκο, ούτε στα προκλητικά του tweets. Στις ΗΠΑ συντελείται μια απόπειρα παλινόρθωσης ενός αναχρονιστικού, ρατσιστικού, μισαλλόδοξου πολιτικού στρατοπέδου που απειλεί τόσο την κοινωνική πλειοψηφία της χώρας όσο και την ειρήνη και τη σταθερότητα στον πλανήτη. Μέσα σε αυτή τη ζοφερή κατάσταση, το ενθαρρυντικό είναι ότι υπάρχει αντίπαλο δέος. Ετερόκλητο, πολυσυλλεκτικό, ασυντόνιστο πολλές φορές, όμως απολύτως υπαρκτό. Τόσο σε επίπεδο κινήματος, όπου η σπορά του Occupy, των φοιτητικών αγώνων, του Black Lives Matter αλλά και το ριζοσπαστικό κύμα πολιτών που στρατεύθηκε με την καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς. Όσο όμως και στο επίπεδο του δημόσιου λόγου, με πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, αθλητές, δημοσιογράφους, συγγραφείς και κάθε λογής στοιχειωδώς προοδευτικό άνθρωπο που έχει βήμα και η δημόσια τοποθέτησή του προσθέτει στον αγώνα ενάντια στην ακροδεξιά λαίλαπα. Αυτοί που συνεχίζουν να διολισθαίνουν στην ανυποληψία είναι τα ηγετικά στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος που μένουν να σχολιάζουν την ανικανότητα ή τις γκάφες του Τραμπ και αδυνατούν να κατανοήσουν ότι είναι και αυτοί μέρος του προβλήματος.
Το 2018 είναι εκλογική χρονιά για τις ΗΠΑ. Τον Νοέμβριο, θα διεξαχθούν οι εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων, για το 1/3 του Κογκρέσου, ενώ υπάρχουν και εκλογές σε ορισμένες πολιτείες για την ανάδειξη των κυβερνητών. Εκεί θα κριθεί το κατά πόσο το προοδευτικό στρατόπεδο θα έχει τη δυνατότητα να σταθεί και σε θεσμικό επίπεδο ως ο πραγματικός αντίπαλος πόλος απέναντι στην ακροδεξιά παλινόρθωση. Με δεδομένη την απροθυμία των Δημοκρατικών να αλλάξουν έστω και κατ’ ελάχιστο την καταστροφική τους γραμμή, που διευκόλυνε την επικράτηση Τραμπ, τα πράγματα μοιάζουν δύσκολα. Υπάρχει όμως πλέον η εμπειρία της εκλογικής μάχης υπό τον Σάντερς, από τον κόσμο που οραματίζεται μια Αμερική της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ότι διευρύνεται διαρκώς διαθεσιμότητα από πλειοψηφικά ρεύματα στην αμερικανική κοινωνία, να ενισχυθεί ο ριζοσπαστικός και προοδευτικός πόλος που θα βάλει φραγμό στους βρυκόλακες του ρατσισμού και του μίσους που απειλούν τις κοινότητες και τη χώρα τους. * Στίχος των Run The Jewels

17 Ιουνίου 2017

Περι "ραδιενέργειας" στο Νοσοκομειο Παίδων "Αγια Σοφία"

ΠΕΡΙ «ΡΑΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑΣ» ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΑΙΔΩΝ «ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ» Στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», στήθηκε το Τμήμα Πυρηνικής Ιατρικής, και λειτουργεί εδώ και ένα χρόνο σε πλήρη ανάπτυξη με ραδιοϊσοτοπικές εξετάσεις παιδιών, τόσο για την κλασική Πυρηνική Ιατρική (SPECT/CT), αλλά και PET/CT για παρακολούθηση λεμφωμάτων και άλλων κακοηθειών της παιδικής ηλικίας. Προ 15νθημέρου περίπου εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά η θεραπεία με Ι131 IMBG, σε ανθεκτικό νευροβλάστωμα, με ενθαρρυντικά αποτελέσματα για τη μικρή μας ασθενή. Σημειωτέον ότι η θεραπεία με το ραδιενεργό Ι131, δεν γίνεται πουθενά αλλού στην Ελλάδα, τα παιδιά φεύγουν έξω σε χώρες της Ευρώπης ή της Αμερικής και το κόστος αυτής της είναι 20.000 €, ενώ στην Ελλάδα το κόστος είναι 800 € με ΦΠΑ. Πανηγυρίσαμε όλοι στο νοσοκομείο και όλοι σταθήκαμε δίπλα στην ασθενή, να αντιμετωπίσουμε τις επιπλοκές , που η χορήγηση του ραδιοφαρμάκου επιφέρει, με αυταπάρνηση και ζήλο μέχρι να περάσουν τα δύο πρώτα 24ωρα. Όταν το παιδί βγήκε να πάει στο ιδιαίτερο δωμάτιο της ογκολογικής μονάδας, άρχισαν οι ενοχλήσεις από το Σωματείο, μέσω των νοσηλευτών, ότι αίφνης χτυπήθηκαν από τη ραδιενέργεια «τον αόρατο κίνδυνο», σε βαθμό που συγκαλούν έκτακτη Γενική Συνέλευση Σωματείου, στην οποία παρευρισκόμαστε με την υπεύθυνη ακτινοφυσικό, για να ενημερώσουμε με ομιλίες και διαφάνειες περί της ραδιενέργειας, η οποία ασήμαντα αγγίζει το νοσηλευτικό προσωπικό (πλην των εργαζόμενων στο Τμήμα Πυρηνικής Ιατρικής), ή τα εργαστήρια, στα οποία στέλνονται οι εργαστηριακές αιματολογικές εξετάσεις για την πορεία της ασθενούς.
Κατά την διάρκεια των ομιλιών μας διακοπτόμεθα συνεχώς από νοσηλεύτρια της ΜΕΘ, η οποία εξέφραζε τη δυσαρέσκειά της γιατί δεν την ικανοποιούσαν οι ομιλίες μας και είχε συνεχώς την εμμονή, ότι εκείνη, η οποία δεν άγγιξε το παιδί, θα πρέπει να δοσιμετρηθεί και να ανήκει στην κατηγορία των επαγγελματικά εργαζόμενων στον χώρο της ακτινοβολίας και να λάβει αυτά που από το νόμο δικαιούται. Στη συνέχεια μετά την αποχώρησή μας, και αφού ακούσαμε από τους συναδέλφους πολύ θετικά σχόλια, ιατρούς και άλλο προσωπικό, δεν σταματήσαμε όλο αυτό το διάστημα να κάνουμε μετρήσεις στο δωμάτιο της μικρής στα βιοχημικά δείγματα, στα απόβλητα της τροφής κ.ά. Αφού δεν καλύφθηκαν, φαίνεται, από την παρουσίασή μας, εζήτησαν ενημέρωση και από την ΕΕΑΕ (Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας), η οποία θα παραστεί εντός των προσεχών ημερών. Επειδή θεωρούμε ότι όλες αυτές οι κινήσεις δημιουργούν πανικό στους εργαζόμενους, πιστεύουμε ακράδαντα ότι το Σωματείο δέχθηκε πιέσεις από προσωπικό του νοσοκομείου (ιατρούς, τεχνολόγους) που έχουν πρόσβαση και στον ιδιωτικό τομέα, είτε ως δεύτερη εργασία, είτε με τη μορφή «μπαξίσι». Θεωρούμε ότι η στάση του Σωματείου διώχνει τα παιδιά και τους γονείς από το δημόσιο τομέα και τους αναγκάζει να βάλουν το χέρι βαθειά στη τσέπη, καταφεύγοντας στον ιδιωτικό τομέα. Ας σκεφτεί λίγο λογικά το σωματείο, που καθοδηγείται από την ΠΟΕΔΗΝ, ότι με τέτοιες πρακτικές σκάβουν το λάκκο τους για να χωθούν οι ίδιοι μέσα. Οι θεραπείες και οι εξετάσεις μας θα γίνονται κανονικά, το προσωπικό μας είναι εξειδικευμένο και οι μικροί ασθενείς μας έχουν άρτια επιστημονική και ανθρώπινη προσέγγιση, μέσα στο δημόσιο σύστημα υγείας, δωρεάν και ίση και ποιοτική πρόσβαση για όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως κοινωνικών στρωμάτων, εθνικότητας και βαρύτητας νόσου.
Η υγεία δεν είναι εμπόρευμα. Η υγεία είναι δικαίωμα. Που αυτό το αγαθό με μόχθο το κατακτούμε και ήδη έχουμε κάνει πολλά βήματα προς την απόλυτη κατάκτησή του. ΣΤΥΨΑΝΕΛΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Δ/ΝΤΡΙΑ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΥΡΗΝΙΚΉΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΠΑΙΔΩΝ «ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ»