Ο ελληνικός λαός έχει και κρίση και ιστορική μνήμη

Ο ελληνικός λαός έχει και κρίση και ιστορική μνήμη Του Θωμά Βαρδουλάκη Εχει δημοσιευτεί στον ιστότοπο "Στο κόκκινο" την 15 09 2015 17:43:31 Η αριστερά στην Ελλάδα από τη γέννηση της, τον 20ο αιώνα, μέχρι σήμερα, αγωνίστηκε με συνέπεια και πάντα με σημαία της το τρίπτυχο: ισότητα, δικαιοσύνη και κοινωνική απελευθέρωση, ενώ επιτέλεσε στο ακέραιο το πατριωτικό της καθήκον στους εθνικούς απελευθερωτικούς αγώνες της πατρίδας μας, με κορυφαία βέβαια περίοδο το έπος της Εθνικής Αντίστασης κατά του Ναζισμού – Φασισμού με εκατόμβες θυμάτων νέων ανθρώπων που εκτελέστηκαν και μαρτύρησαν από τα στρατεύματα Γερμανικής κατοχής. Η Αριστερά και οι σύμμαχοί της, στην Ελλάδα, κατατρέχτηκαν σε όλη αυτή την ιστορική διαδρομή πολλές φορές από την παιδική ασθένεια της καχυποψίας και οδηγήθηκαν στην περιθωριοποίηση. Σε ένα βαθμό αυτό ήταν δικαιολογημένο όταν ευρίσκονταν σε συνθήκες παρανομίας ή εν μέσω του αδελφοκτόνου εμφύλιου σπαραγμού. Τις περισσότερες φορές όμως ή σχεδόν πάντοτε πλέον σήμερα, υποκρύπται, στο όνομα της ιδεολογικής καθαρότητας, προσωπικές φιλοδοξίες και στρατηγικές. Η Ανανεωτική Ελληνική Ριζοσπαστική Αριστερά που υπό τη σημερινή της μορφή είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, πολύ νωρίτερα από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού στη Μόσχα προ προ εικοσιπενταετίας λόγω κυρίως της παραγνώρισης από τις ηγεσίες του του ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα που θα έπρεπε να εμπεριέχει, επανακαθορίστηκε ήδη από την εποχή του φωτισμένου ηγέτη της Ιταλικής Ευρωαριστεράς, Ενρίκο Μπερλίγκουερ και προσαρμόστηκε χωρίς να υποστείλει ποτέ τη σημαία της αγωνιστικότητας, στον Ευρωπαϊκό της προσανατολισμό .

Το έκανε απορρίπτοντας ουτοπικές και ανεφάρμοστες θεωρίες, αγωνιζόμενη πάντα ως Ανανεωτική Ευρωπαϊκή Αριστερά, για κοινωνική δικαιοσύνη και άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, με αλληλεγγύη υπό συνθήκες όμως απόλυτης ελευθερίας. Αυτόν τον ευρωπαϊκό και ανθρωποκεντρικό επαναπροσανατολισμό της, κάποιοι στο εσωτερικό της θέλησαν να τορπιλίσουν. Αντί όλοι μαζί να στηρίξουν την τιτάνια προσπάθεια της ηγεσίας και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα να σωθεί η χώρα από την άτακτη χρεοκοπία, τα αποτελέσματα της οποίας θα ήταν καταστροφικά, προτίμησαν να προκαλέσουν ένα αναίτιο ρήγμα και να εξαναγκάσουν τον Πρωθυπουργό να προκηρύξει εκλογές, αποσύροντας την στήριξή τους. Είμαι βέβαιος ότι ο στόχος του Αλέξη Τσίπρα ουδέποτε ήταν να αποφύγει την εφαρμογή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης το οποίο πίστευε και υπερασπίστηκε όσο μπορούσε. Και είμαι βέβαιος ότι ούτε να υπογράψει μια τόσο δύσκολη για τον ελληνικό λαό συμφωνία είχε στο μυαλό του όταν ξεκίναγε την σκληρή διαπραγμάτευση. Ξέρουμε καλά πως αντιμετώπισε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες και χρειάστηκε να κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να αντιμετωπίσει τον πραγματικό κίνδυνο που ήταν να οδηγηθεί η χώρα εκτός ευρώ, όπως σχεδιάζαν οι ακραίοι ευρωπαϊκοί συντηρητικοί κύκλοι. Άποψή μου είναι ότι θα έπρεπε να τον εμπιστευτούν, να τον στηρίξουν και όλοι μαζί να δημιουργήσουν ένα αρραγές μέτωπο με έναν και μοναδικό στόχο: Να ανακάμψει η οικονομία της χώρας και ο ελληνικός λαός να σταθεί και πάλι στα πόδια του.

Η τακτική υπαναχώρηση στην οποία υποχρεώθηκε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, η επιλογή του για στροφή στον ρεαλισμό ήταν κατά την γνώμη μου απόλυτα αναγκαία και δικαιολογημένη από τον ευρωπαϊκό συσχετισμό δυνάμεων και θα την ενέτασσα κατ’ αναλογία στην παρακαταθήκη του αείμνηστου ηγέτη της δημοκρατικής παράταξης Ανδρέα Παπανδρέου που αποτυπώθηκε στην φράση του «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού» Επειδή ο Ελληνικός Λαός έχει και κρίση και ιστορική μνήμη, πιστεύω ακράδαντα, ότι δεν θα ακούσει τις Κίρκες και τις πλανεύτρες φωνές των «…καθαρών», που προσφέρουν συνειδητά ή ασυνείδητα «υπηρεσία» στην παλινόρθωση της πιο σκληρής έκφρασης της δεξιάς στην Ελλάδα. Οι καιροί ου μενετοί. Εμείς οι μεγαλύτεροι έχουμε διανύσει με επιτυχίες και αποτυχίες ένα μεγάλο βιολογικό και επιστημονικό κύκλο ζωής. Δεν έχουμε το δικαίωμα, όντες πραγματικοί δημοκράτες, να αποστερήσουμε με την λάθος ψήφο μας την δυνατότητα σε μια ολόκληρη γενιά, να ονειρεύεται και να ζήσει με αξιοπρέπεια για τα επόμενα χρόνια. Η υπερψήφιση από όλους τους Δημοκράτες πολίτες και η πολιτική στήριξή τους στο κόμμα που αποτελεί σήμερα τον κορμό της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης της Αριστεράς και τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, αποτελεί ύψιστη επιτέλεση χρέους και καθήκοντος. Με το ισοϋψές και ισοδύναμο για κάθε πολίτη δικαίωμα της ψήφου:

1. Ψηφίζουμε Αλέξη Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ο Αλέξης Τσίπρας εκπέμπει από τα λόγια και τα έργα του εντιμότητα, ειλικρίνεια, διαφάνεια, μα προπαντός γενναιότητα, αφού έδωσε πέραν του ανθρωπίνου δυνατού άνιση μάχη, χωρίς να χαθεί ο πόλεμος, με τους ισχυρούς της Ευρώπης και της γης. 2. Ψηφίζουμε Αλέξη Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζοντας, όπως οι περισσότεροι Έλληνες, ότι ΔΕΝ υπήρχαν συναλλαγματικά αποθέματα σε χρυσό μετά την ένταξή μας στην Ο.Ν.Ε. για υποστήριξη εναλλακτικού νομίσματος, υπέστη τα πολύμηνα μαρτύρια και τους εκβιασμούς από τους ισχυρούς της Ευρώπης. Δεν λύγισε, ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΙΣΘΗΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ, έκανε ένα τακτικό σχεδιασμό αναδίπλωσης, χωρίς να χάσει τον πόλεμο για να πετύχει την τρίχρονη ανάσα της χώρας, προσδοκώντας και επιδιώκοντας, δεδομένης της διεθνοποιήσεως του Ελληνικού προβλήματος, κάτι που του πιστώνεται ως προσωπική του επιτυχία, στην ΕΛΑΦΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ. Ελάφρυνση του χρέους για την οποία μόνο αυτός είχε εκδηλώσει την βούληση, τη δύναμη και το τσαγανό να διαπραγματευτεί και να επιτύχει, την ώρα που οι ηγεσίες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ μέχρι πρότινος έλεγαν ότι αυτό είναι βιώσιμο, επαναλαμβάνοντας και αναμασώντας πιστά όσο εκέλευε ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας κος Σόϊμπλε. 3. Ψηφίζουμε Αλέξη Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ, γιατί απέτρεψε με τη σκληρή, πολύμηνη διαπραγμάτευση τα τερατώδη πρωτογενή πλεονάσματα που είχαν αδιαμαρτύρητα αποδεχθεί η συγκυβέρνηση των κ.κ. Σαμαρά-Βενιζέλου. 4. Ψηφίζουμε Αλέξη Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ, γιατί πέτυχε το εμπροσθοβαρές πακέτο Γιούνγκερ το οποίο με προοπτική τριετίας τουλάχιστον θα δώσει τονωτική ένεση στην ανάκαμψη, την αγορά, την πραγματική οικονομία και εν τέλει στην ανάπτυξη της χώρας και 5. Ψηφίζουμε Αλέξη Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ως νέος, οραματικός, χαρισματικός, ανιδιοτελής, αποφασιστικός, με τη φρεσκάδα και τον δυναμισμό που εκπέμπει, στοιχεία αρμονικά δεμένα με την εμπειρία, την γνώση και την σοφία που αποκόμισε από την πολύμηνη μαρτυρική του διαπραγμάτευση και σε συνδυασμό με την πραγματική βούληση του , τώρα που είναι απαλλαγμένος δεσμεύσεων και βαρών, είναι ο μόνος που μπορεί να συνεχίσει να δίνει αποτελεσματική μάχη και να επιφέρει καίριο πλήγμα στην διαπλοκή και τη διαφθορά της μιντιοκρατίας και των «εθνικών» εργολάβων, που δεκαετίες λυμαίνονται τη χώρα ώστε να καταστήσει την πατρίδα μας, πραγματικό κράτος δικαίου, ευρωπαϊκή ευνομούμενη πολιτεία. Ο Θωμάς Βαρδουλάκης είναι Ιατρός – Πνευμονολόγος, Δημοτικός Σύμβουλος Χαλανδρίου

Με τον ΣΥΡΙΖΑ τού σήμερα για το αύριο ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Α. ΒΡΑΤΣΑΛΗ* Ούτε με τη Δεξιά τού χθες, ούτε με την Αριστερά τού μεθαύριο ή παραμεθαύριο

Με τον ΣΥΡΙΖΑ τού σήμερα για το αύριο ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 10.09.2015 Με τον ΣΥΡΙΖΑ τού σήμερα για το αύριο ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Α. ΒΡΑΤΣΑΛΗ* Ούτε με τη Δεξιά τού χθες, ούτε με την Αριστερά τού μεθαύριο ή παραμεθαύριο Όταν η Νέα Δημοκρατία διαπαιδαγωγεί τους οννεδίτες έτσι ώστε να φωνάζουν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις: «Βαγγέλη είσαι σέξι, σκίσε τον Αλέξη» -μια και ο "αυτοφωράκιας" των τζακιών που την ελέγχουν τόσα χρόνια τους ρωτούσε, ως γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας κάποτε, στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΔΑΠ - ΑΕΙ το 2003: «Έχετε αρχ...α, ρε;», στέλνοντάς τους να φάνε το "ξύλο της αρκούδας" στην κατάθεση στεφάνων για το Πολυτεχνείο- δεν χρειάζεται να διερωτόμαστε αν η Νέα Δημοκρατία του κ. Μεϊμαράκη δεν είναι η Παλαιά Δημοκρατία των τελευταίων σαράντα χρόνων. Είναι τόσο βαθιά νυχτωμένη για το τι συμβαίνει στη χώρα εδώ και έξι χρόνια, όσο και το επίπεδο της γλώσσας που χρησιμοποιεί στον πολιτικό της λόγο, η γλώσσα της νύχτας δηλαδή. Αυτή ξέρει, αυτή μιλά, με αυτή πάλι θέλει (;) να (συν)κυβερνήσει. Τον εταίρο της στην κυβέρνηση τον θέλει οπωσδήποτε, μπας και κάποιος μπορεί να μιλά και την ημέρα στον λαό. «Δεν σφάξανε», ήταν η απάντηση του Τσίπρα σε αυτή την άκρως ανόητη επιθυμία, που το μόνο που επιδιώκει είναι η θολούρα. Διαφάνεια το πρωί και προσπάθεια να διαλυθούν οι Rangers το βράδυ; Δημοκρατία το πρωί και διαπλοκή το βράδυ; Μα αυτή είναι η νέα στρατηγική των νεοφιλελεύθερων Ευρωπαίων, μπας και καταφέρουν τώρα -αφού δεν το κατάφεραν με το Grexit- να ολοκληρώσουν επιτέλους την αριστερή παρένθεση, διαλύοντας την Αριστερά τού σήμερα μέσα στη Δεξιά τού χθες. Είναι αλήθεια ότι σ' αυτή τους τη στρατηγική έχουν την πολιτική χορηγία της Αριστεράς τού μεθαύριο και, βεβαίως, του παραμεθαύριο. Εν ολίγοις, την Αριστερά για την άλλη ζωή, όχι γι' αυτή που θέλουμε να ζήσουμε. Τη θρησκευόμενη Αριστερά. Την Αριστερά που φοβάται να κυβερνήσει για τα λαϊκά συμφέροντα μη τυχόν και λερώσει τα χέρια της. Την Αριστερά που θέλει τη συνείδησή της, και μόνο τη συνείδησή της, καθαρή. Την Αριστερά που περιμένει στη γωνία για να δει πώς ένας ολόκληρος λαός -το 90% για να ακριβολογούμε- θα πέφτει στον γκρεμό για να πάει μετά να του πει, ατσαλάκωτη, με τη συνείδησή της -προπάντων τη συνείδησή της- καθαρή: «Εγώ σου τα έλεγα». Βλέπω μπροστά μου την εξής σκηνή: Τα στελέχη της Λαϊκής Ενότητας να μοιράζουν ασπιρίνες στα 10 από τα 11 εκατομμύρια του κόσμου που θα βρίσκεται γκρεμοτσακισμένος πια και τα στελέχη του ΚΚΕ να ξεματιάζουν αυτά τα 10 εκατομμύρια μπας και τους φύγει ο πονοκέφαλος από το μεγάλο τράκο που έζησαν. Μπορεί και να τσακώνονται και μεταξύ τους στον διαχωρισμό των πονοκεφαλιασμένων, μεταξύ αυτών που θέλουν ασπιρίνη κι αυτών που θέλουν ξεμάτιασμα. Αυτή είναι και η διαφορά τους. Κι όταν βρίσκουν, κάτω στα Τάρταρα πια, αυτούς που, παρά τη ζάλη τους, θα τους ρωτούν απορημένοι «Καλά, πού ήσασταν σήμερα που ματώναμε για να μη μας ρίξουν;», με καθαρά χέρια και ήσυχη τη συνείδησή τους -προπάντων η συνείδηση, είπαμε- θα απαντούν αφ' υψηλού στους ξαπλωμένους: «Εμείς είμαστε η Αριστερά του μεθαύριο» και «Εμείς είμαστε η Αριστερά του παραμεθαύριο» και στη συνέχεια, αγαπημένοι (;) και οι δύο, όπως τον παλιό καλό καιρό, θα τους λένε: «Εσύ ήθελες την άλλη Αριστερά. Δεν ήθελες να περιμένεις μέχρι την άλλη ζωή».

Ναι, δεν θέλουμε να περιμένουμε μέχρι την άλλη ζωή και δεν σταυροκοπιόμαστε και όλη τη μέρα μη τυχόν και μας συμβεί κάτι κακό. Προσπαθούμε για το καλύτερο, για την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας, για την καταπολέμηση της διαφθοράς και της διαπλοκής, για μια ανάπτυξη υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, για την οριστική απαλλαγή από τα Μνημόνια με λιτότητα. Όχι μόνοι μας, αλλά μαζί με όσους προσπαθούν προς την ίδια κατεύθυνση. Ούτε εφιάλτες να βλέπουμε τα βράδια ότι ζούμε σε μια Παλαιά Δημοκρατία με το παρατσούκλι Νέα Δημοκρατία, ούτε ότι αποδημήσαμε εις Κύριον και βρισκόμαστε στον παράδεισο μαζί με τον Μαρξ, τον Λένιν και τον Στάλιν να φραξιονίζει με τη δική του ομάδα αγίων. Θέλουμε τη ζωή μας καλύτερη, εδώ στη Γη και τώρα. Γι' αυτό ψηφίζουμε και σ' αυτές τις εκλογές ΣΥΡΙΖΑ. Με ακόμα πιο μεγάλο πείσμα. * Ο Κώστας Βρατσάλης είναι καθηγητής, κοσμήτορας στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Ρόδο

Τί θέλουμε να γίνει; Κυρίτσης Γιώργος

Τί θέλουμε να γίνει; Κυρίτσης Γιώργος | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 29.08.2015 του Γιώργου Κυρίτση Ένας τρόπος να καταλάβουμε "τί πρέπει να κάνουμε", είναι να απαντήσουμε στο ερώτημα "τί θέλουμε να γίνει" και εν συνεχεία να καθορίσει ο καθένας τη στάση του. Το χειρότερο δυνατό, όχι πολύ πιθανό αλλά ούτε και απίθανο σενάριο είναι αυτό που λέει διάλυση ΣΥΡΙΖΑ και ήττα στις εκλογές. Το σενάριο αυτό θα σημάνει στρατηγική καταστροφή για την αριστερά σε όλη την Ευρώπη, καθώς ο τίτλος θα είναι ότι "Η συντηρητική αντιπολίτευση, νίκησε την αριστερά και επιστρέφει στην εξουσία στην Ελλάδα" - τόσο απλά όσο σύνθετη και να 'ναι η δική μας ανάλυση. Ο συμβιβασμένος ΣΥΡΙΖΑ παραμένει πολύ αριστερό πράγμα για τον ευρωπαϊκό μ.ο. και αυτό έχει να κάνει και με τα πρόσωπα που τον απαρτίζουν. Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ έχουμε κάθε λόγο να είμαστε από δυσαρεστημένοι έως απογοητευμένοι από την εξέλιξη των πραγμάτων σε σχέση με τις προσδοκίες μας, καθώς τα ζούμε με ένταση εκ των έσω και τα προσωποποιούμε κιόλας. Ωστόσο, για όσους κοιτούν την Ελλάδα από μια απόσταση, πχ από το εξωτερικό, η εικόνα παραμένει το this is a coup, και η ελληνική κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρούν σχεδόν ακέραια την εικόνα τους με την κατάληξη της διαπραγμάτευσης να λαμβάνεται υπ όψιν. Ο Γκιζι του Λινκε είπε στη γερμανική Βουλή ότι ψηφίζει οχι στο πρόγραμμα με το ίδιο σκεπτικό με το οποίο αν ψήφιζε στην ελληνική βουλή θα ψήφιζε ναι. Δηλαδή το οτι εμείς δεν μας φαινόμαστε όσο αριστεροί θα θέλαμε, δεν σημαίνει ότι ο πιο έξω κόσμος το βλέπει έτσι. Είναι διαφορετικές οι προσλαμβάνουσες Υπάρχει ένα προφανές επιχείρημα υπέρ του να συνεχίσει η χώρα να κυβερνάται απο τον ΣΥΡΙΖΑ και αυό είναι πως έχει τεράστια σημασία ποιος διοικεί το κράτος. Μπορούμε να διώξουμε τον συμβιβασμένο ΣΥΡΙΖΑ πχ και να αναθέσουμε το μεταναστευτικό στους ούγκανους να πνίγουνε τον κόσμο. Αλλά ας πούμε οτι αυτό είναι λαϊκισμός... Αλλά και στο πιο "βασικό" που έχει διχάσει τους αριστερούς, στο θέμα του νομίσματος. Υπάρχει κανείς που αμφιβάλει οτι το θέμα μπορεί να τεθεί με ρεαλιστικούς όρους μόνον αν υπάρχει κατάλληλη διοικητική - εκτός από πολιτική - προετοιμασία. Οτι δηλαδή πρέπει το κράτος - όχι ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει τέτοια σχέδια ακόμα και ώρα ανάγκης. Και φυσικά, για να μην γελιόμαστε εάν μια κυβέρνηση δεν έχει τρόπο να αντισταθεί βραχυπρόθεσμα στον τραπεζικό εκβιασμό, δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα και αυτό αποδείχθηκε αν μη τι άλλο από τα κάπιταλ κοντρολς.

Το αν θα συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι κυβέρνηση και το τί θα πράξει ως κυβέρνηση εξαρτάται καθοριστικά από το τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα. Αν θεωρούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα "πασοκοποιηθεί" ότι και να γίνει, ε τότε αυτό θα συμβεί και θα' ναι αυτεκπληρούμενη προσδοκία μαζοχιστικού τύπου. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να διατηρήσει και την άσπιλη αριστερή ακεραιότητα του. Πρέπει να προχωρήσει σε σκληρές αποσαφηνίσεις Είναι ασαφές πχ αν η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ θα ψήφιζε τη λεγόμενη ελληνική πρόταση 47 σελίδων η οποία εκπονήθηκε όταν στην κυβέρνηση συμμετείχαν τα στελέχη που σήμερα συναπαρτίζουν την ΛΑΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκασμένος να δει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί: Ενδεικτική είναι η παράγραφος κλειδί του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία συνοψίσαμε και ψηφίσαμε στην ίδια φράση τη φόρμουλα "Καμία θυσία για το ευρώ - καμία αυταπάτη για τη δραχμή". Δηλαδή, αντί να απαλείψουμε τις δυο ακραίες τιμές, τις προσθέσαμε συνθηματοποιημένες χωρίς να εκπονήσουμε κάποιο σχέδιο. Το αποτέλεσμα ήταν στη σύγκρουση με την πραγματικότητα να σπάσουμε στα δύο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα με καταστατικές και κατακτημένες δημοκρατικές αρχές λειτουργίας, πολυάριθμα όργανα με ποικίλους ιδιόρρυθμους και κουλτούρα σύνθεσης με άνεση χρόνου και κλήθηκε να λειτουργήσει ως κυβέρνηση σε ένα σκληρά παραδοσιακά και συνταγματικά ρυθμισμένο πρωθυπουργοκεντρικο μοντέλο στο οποίο ο πρόεδρος του είναι ταυτόχρονα πρωθυπουργός και συγκεντρώνει στο πρόσωπό του το σύνολο της ευθύνης και το σύνολο της εξουσίας. Δεν έγινε καμία προσπάθεια να λυθεί αυτός ο κόμπος. Τώρα η ηγεσία αισθάνεται εγκαταλειμμένη από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και τα μέλη φτυσμένα απο την ηγεσία. Προφανώς κ αντικειμενικά η ευθύνη είναι στην ηγεσία κ σε προσωπικό επίπεδο κ στο επίπεδο των αντιλήψεων. Αντιλήψεις "αδιαμεσολάβητης" επαφής του Ηγέτη με Η κεφάλαιο με τον λαό, οδηγούν μαθηματικά στη διάλυση. Εάν δεν λυθούν αυτά τα θέματα, τα άλλα προβλήματα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Εάν η επόμενη κυβέρνηση είναι ΣΥΡΙΖΑ θα έχει τη δυνατότητα να διορθώσει αυτό που αναγκάστηκε να ψηφίσει και να προωθήσει και άλλα ζητήματα που εκφευγουν απο το σχήμα Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο. Για όσους δεν μπήκαν στον ΣΥΡΙΖΑ μετά απο το 2010 οπότε και κυριάρχησε λογικά ο αντιμνημονιακός επιτονισμός, η αριστερά είναι κάτι πολύ ευρύτερο, σε απόλυτη κ στρατηγική σύγκρουση βέβαια με το Μνημόνιο αλλά εν πολλοίς και με το Αντιμνημόνιο ως "εν τουτω νικα". Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο "εθνικός" χαρακτήρας του αντιμνημονιακου αγώνα εις βάρος της ταξικής ανάλυσης. Η κυβερνητική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει αυτά τα στοιχεία ταξικής μεροληψίας. Υπερ τίνος; Απ όλες τις ερμηνείες για το 62% μία μόνο είναι ξεκάθαρη και αυτή είναι η γεωγραφική - ταξική αποτύπωση. Οι λαϊκές τάξεις τοποθετηθήκαν με τσαουσεσικη απολυτότητα υπέρ του ΣΥριζα και οι πλούσιοι υπέρ της αντιπολίτευσης. Ο Σύριζα οφείλει ως κυβέρνηση να υπερασπιστεί αυτούς τους ανθρώπους.

Επτά λόγοι για τους οποίους το νέο Μνημόνιο δεν είναι χειρότερο από τα προηγούμενα Αντωνοπούλου Ράνια

Επτά λόγοι για τους οποίους το νέο Μνημόνιο δεν είναι χειρότερο από τα προηγούμενα Αντωνοπούλου Ράνια | δημοσιεύθηκε Αυγή στις 23.08.2015 Επτά λόγοι για τους οποίους το νέο Μνημόνιο δεν είναι χειρότερο από τα προηγούμενα Της Ράνιας Αντωνοπούλου* Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι η ωραιοποίηση του τρίτου Μνημονίου, το οποίο ούτως ή άλλως απέχει παρασάγγας από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και από τους στόχους τής διαπραγμάτευσης της κυβέρνησής μας. Αντιθέτως, αποσκοπεί στην προσγείωση του δημόσιου διαλόγου στα πραγματικά δεδομένα του νέου προγράμματος Η φιλολογία γύρω από το τρίτο Μνημόνιο ή το αποκαλούμενο «αριστερό Μνημόνιο» ανθεί με όλες τις υπερβολές και στρεβλώσεις που ναι μεν προσφέρουν τροφή για ιδεολογικοπολιτική διαμάχη και επικοινωνιακές αντιπαραθέσεις, συγχρόνως όμως απομακρύνουν από την πραγματικότητα και αποπροσανατολίζουν τον γόνιμο πολιτικό διάλογο. Σε καμία περίπτωση σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι η ωραιοποίηση του τρίτου Μνημονίου, το οποίο ούτως ή άλλως απέχει παρασάγγας από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και από τους στόχους τής διαπραγμάτευσης της κυβέρνησής μας. Αντιθέτως, αποσκοπεί στην προσγείωση του δημόσιου διαλόγου στα πραγματικά δεδομένα του νέου προγράμματος. Κατ' αρχάς, πριν αξιολογήσουμε και συγκρίνουμε το περιεχόμενο του τρίτου Μνημονίου με τα πρότερα, θα ήθελα να κάνω κάποιες διευκρινήσεις. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η φιλοσοφία του, όπως και εκείνη των προηγούμενων δύο, εδράζεται στην κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη λογική της δημοσιονομικής προσαρμογής. Το 2014 αυτή η πολιτική επικαιροποιήθηκε με την υπογραφή του Δημοσιονομικού Συμφώνου (Fiscal Pact), το οποίο προβλέπει για όσες χώρες - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν δημόσιο χρέος μεγαλύτερο από 100% του ΑΕΠ (δηλαδή Βέλγιο, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Κύπρο) την υποχρέωση να το μειώνουν κατά 1/20 ετησίως μέχρι να φθάσει το 60% αντίστοιχα. Με αυτό το δεδομένο, με ή χωρίς Μνημόνιο, η Ελλάδα υποχρεούται να πιάσει τον παραπάνω στόχο. Επομένως, η λιτότητα αναπόφευκτα αποτελεί μέρος της πολιτικής για μέλη της Ένωσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά αλλά και μετεκλογικά υποστήριξε και υποστηρίζει ότι η συνταγή της λιτότητας δεν μπορεί να μονοπωλεί τις πολιτικές των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, διότι έτσι καταποντίζεται η οικονομία, οξύνονται οι κοινωνικές ανισότητες και διαρρηγνύεται η κοινωνική συνοχή. Η κυβέρνηση γνώριζε εξ αρχής ότι οι υφιστάμενοι πολιτικοί συσχετισμοί στην Ε.Ε. δύσκολα θα αποδέχονταν τις εναλλακτικές πολιτικές κατευθύνσεις μια αριστερής κυβέρνησης, πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για τη μοναδική αριστερή κυβέρνηση στην Ευρώπη. Παρά τα λάθη τακτικής, διαπραγματευτήκαμε σκληρά και προσπαθήσαμε όσο καμία άλλη ελληνική κυβέρνηση να πείσουμε τους εταίρους για ένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής που θα επικεντρωνόταν στην αναπτυξιακή του πτυχή και θα επιμέριζε διαφορετικά τα κοινωνικά βάρη, ευνοώντας τις πιο αδύναμες εισοδηματικά τάξεις. Επιδιώξαμε έναν συμβιβασμό, ο οποίος σίγουρα απείχε από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, αλλά περιείχε λιγότερη δόση λιτότητας. Η εκκωφαντική απόρριψη αυτής της εναλλακτικής πορείας από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς εκφράστηκε και με το κλείσιμο των τραπεζών και την επιβολή των capital controls. Εντούτοις, ο σπόρος της αμφισβήτησης της ασκούμενης πολιτικής έπεσε και η πλειονότητα του ελληνικού λαού νομίζω ότι το αναγνωρίζει. Η πρώτη μάχη χάθηκε, αλλά όχι ο πόλεμος. Η αναμφισβήτητη για τις προσδοκίες της Αριστεράς ήττα στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους έφερε το τρίτο κατά σειρά Μνημόνιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το νέο πρόγραμμα είναι το χειρότερο όλων, όπως διατείνονται εκείνοι που επιζητούσαν πάση θυσία μια συμφωνία αλλά και εκείνοι που βλέπουν το μέλλον της χώρας εκτός ευρώ. Το νέο Μνημόνιο είναι μεν επαχθές για τον βασανισμένο ελληνικό λαό, αλλά σαφώς ελαφρύτερο από όλα όσα προηγήθηκαν ή προτάθηκαν, όπως αποκαλύπτει η συγκριτική γλώσσα των αριθμών. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται επτά κριτήρια σύγκρισης του τρίτου Μνημονίου με τα δύο προηγούμενα καθώς και με τα σχέδια Χαρδούβελη και Γιούνκερ.

1. Η μεγαλύτερη διάρκεια του νέου προγράμματος επιτρέπει τον προγραμματισμό και την ωρίμανση κυρίως των διαρθρωτικών μέτρων, τα οποία χρειάζονται μεγαλύτερη περίοδο για να αποδώσουν. Τα προηγούμενα προγράμματα ήταν έντονα εμπροσθοβαρή και στόχευαν στην άμεση επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, ανεξαρτήτως επιπτώσεων στο κοινωνικό σύνολο. 2. Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων είναι σαφώς μικρότερο σε σχέση με τα δύο προηγούμενα Μνημόνια. 3. Το ύψος των νέων μέτρων, παρ' ότι όλα δεν έχουν θεσμοθετηθεί και εκτιμηθεί από την αρμόδια αρχή, που είναι το ΓΛΚ, είναι σημαντικά μικρότερα σε ετήσια βάση. 4. Οι δημοσιονομικοί στόχοι (πρωτογενή πλεονάσματα) του νέου προγράμματος είναι σημαντικά χαμηλότεροι των άλλων προγραμμάτων, γεγονός που αφήνει περιθώρια σταδιακής ανάκαμψης της οικονομίας. 5. Τα μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα μπορούν να επιφέρουν καλύτερη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων. 6. Στο τρίτο Μνημόνιο προβλέπεται εξοικονόμηση του κόστους των μέτρων λόγω της αναδιάρθρωσης του χρέους την τριετία 2016 - 2018. Η αναδιάρθρωση χρέους δεν υπήρχε καν στα σχέδια Χαρδούβελη και Γιούνκερ. 7. Στο νέο Μνημόνιο επιτυγχάνεται ευνοϊκότερη προσαρμογή ετήσιου κόστους λόγω αναδιάρθρωσης του χρέους. Συγκεκριμένα, τα 20 δισ. του ΔΝΤ, τα οποία επιβαρύνονταν με επιτόκιο 3,8% (αυτό που δανείζεται βάσει των SDR συν 100 μονάδες βάσης), θα περάσουν στον ESM με επιτόκιο 2,6%. Το ίδιο θα συμβεί και με τα 27 δισ. της EΚΤ (προηγούμενο επιτόκιο 4,5%). Οι παραπάνω διαφορές είναι μόνο ενδεικτικές, αφού το καθένα από τα παραπάνω στοιχεία συντάχθηκε για διαφορετικό σκοπό και χρονικό ορίζοντα.

Φυσικά, δεν καθιστούν το νέο πρόγραμμα λιγότερο επαχθές για τον ελληνικό λαό. Ωστόσο, στο χέρι μας είναι τη μάχη που χάσαμε στη διαπραγμάτευση του προγράμματος διάσωσης της χώρας να την κερδίσουμε ακολούθως στην πράξη, πείθοντας για την ικανότητα καταπολέμησης της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, εκσυγχρονισμού του κράτους και ανακατανομής των πόρων του ΕΣΠΑ υπέρ της δημιουργίας μαζικής απασχόλησης, ώστε μαζί με την ελάφρυνση του χρέους να τονωθεί η ανάπτυξη και να ανασάνει ο τόπος. * Η Ράνια Αντωνοπούλου είναι αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Δεν τη θέλω, θα την πάρεις!

Ηλιοπούλου Ευγενία | 19.08.2015 Της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ Δεν τη θέλω, θα την πάρεις / άλλα λόγια λέτε, ρε παιδιά Τι καμώματα είναι τούτα / με το ζόρι παντρειά; Αλέξη, παιδί μου, βρες την καλή λύση. Άκουσε το παλιό παραδοσιακό τραγούδι για να ευτυχήσεις. Γιατί είσαι επίμονος και πεισματάρης και θυμάσαι κάποιες υποσχέσεις που δόθηκαν πριν τη μάχη; Έλα, καλέ μου, χρυσέ μου, πάρε την Πλατφόρμα! Γιατι δεν θέλεις να παντρευτείς αυτή που τα θέλει όλα δικά της; Προσωπικότητα έχει, Ιστορία έχει, συνέχεια να δούμε αν θα έχει! Τώρα, γιατί αντιφάσκει σαν δράση και σαν επιλογές, είναι αλλού παπά ευαγγέλιο. Εσωκομματική αντιπολίτευση εκ του ασφαλούς; Και τις έδρες της θέλει και την ανεξαρτησία της τη θέλει; Πράγματι, είναι πολύ δύσκολες οι αποφάσεις που πάρθηκαν. Πράγματι, δύσκολα κοιτάς στα μάτια τον παππού σου και πώς να βρεις λόγια γιατί τον καταδικάζεις στον αφανισμό; Με ποια επιχειρήματα να ντύσεις τη ληστεία των εισοδημάτων σου στον βωμό ενός χρέους που δεν θα τελειώσει ούτε όταν περάσουν πενήντα χρόνια; Δεν υπήρχε άλλη λύση και πρέπει να την αποδεχτούμε μέχρι να σταθούμε οικονομικά στα πόδια μας, αλλά όχι κι έτσι. Δίπλα μας σφυρίζουν αδιάφορα αυτοί που οδήγησαν τη χώρα μας στον γκρεμό. Όπου σταθούν κι όπου βρεθούν αυτοί που προκάλεσαν την τωρινή σφαγή να κοκορεύονται κιόλας. Να μιλάνε για αθέτηση υποσχέσεων από την Αριστερά και να ξεχνάνε επιλεκτικά τον ρόλο που παίξανε στο ξεπούλημα. Φταίει η κυβέρνηση για την τελευταία περίοδο των επτά μηνών, αλλά κανένας άλλος δεν φταίει για τον φόνο! Το πλοίο ήταν ήδη σκαρφαλωμένο στα βράχια! Είναι απορίας άξιο πώς γίνεται κάποιοι που στελεχώνανε την κυβέρνηση να έχουνε μεταμορφωθεί αποκλειστικά σε κριτές, σχολιαστές και σοφούς. Γιατί δεν έχουν χάσει στασίδι στα "καλοπροαίρετα" κανάλια μας; Πώς την αντιλαμβάνονται την ειλικρίνεια και την ενότητα; Τώρα, που όσο ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ χρειαζόταν μια ενωμένη στάση για να αντιμετωπίσει τα δύσκολα του Μνημονίου, βρέθηκαν να σηκώσουν μπαϊράκι; Δείχνουν χαρακτήρα ενώ παίζουν με την πλειοψηφία στη Βουλή; Γιατί κάνουν ηγετικές εμφανίσεις και δημόσιες δηλώσεις με ανέφικτες υποσχέσεις; Τόσα χρόνια στην Αριστερά δεν έμαθαν ότι από την ενότητα πηγάζει η δύναμή της; Δεν βλέπουν; Δεν ξέρουν; Δεν ρωτάγανε καλύτερα; Όταν υπακούγανε στην απόφαση της πλειοψηφίας, ήταν κακό για το κίνημα; Με το πιστόλι στον κρόταφο ψηφίζανε; Ποιον, εκτός από το ΠΑΣΟΚ, τη Ν.Δ. και το Ποτάμι, εξυπηρετούν οι δηλώσεις ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη διεύρυνσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας και αλλαγής της διαπραγματευτικής ομάδας και οι παροτρύνσεις για σύνεση, συνεννόηση και ενότητα για να μην κάνουμε άλλο κακό στον λαό μας; Πιθανολογείται ότι το τέχνασμα της αποχής ή του «παρών» στη διαδικασία της ψήφου εμπιστοσύνης φαίνεται πως επιλέγουν στην Αριστερή Πλατφόρμα προκειμένου να μη ρίξουν την πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς. Ποιον εξυπηρετούν αυτά τα καμώματα; Η διάλυση της κυβέρνησης της Αριστεράς ήταν το μέλημα του Σόιμπλε, αλλά εμείς γιατί την κάνουμε; Οι αποσταθεροποιητικές στάσεις ποιον θα ωφελήσουν; Πώς καλείς κάποιον που ψήφισε για εφαρμογή να αλλάξει γνώμη και να αντισταθεί στη συμφωνία;

Μην την παίρνεις, ρε Αλέξη, την Πλατφόρμα και άφησέ τη να μαραζώσει μόνη της και ορφανή! Να διακινδυνέψει μια καινούργια πορεία, μακριά από τα προστατευτικά φτερά της Αριστεράς και να καταλάβει ότι τα λάθη εδώ πληρώνονται. Έκτακτο συνέδριο; Ψήφος εμπιστοσύνης; Για να δούμε πώς θα βρεθεί ένα κοινό πλαίσιο συζήτησης και δράσης!

Νέα εποχή χωρίς μνημόνιο και τρόικα

Νέα εποχή χωρίς Μνημόνιο και τρόικα 21.02.2015 Νέα εποχή χωρίς Μνημόνιο και τρόικα

* Τετράμηνη "γέφυρα" προς ένα νέο συμβόλαιο ανάπτυξης και εξόδου στις αγορές Συμφωνία - σταθμός για την Ελλάδα στο Eurogroup Αλλαγή σελίδας για τη χώρα, με τη μετάβασή της από τη μνημονιακή εποχή της ασφυκτικής λιτότητας σε μια νέα φάση σταθερότητας και ανάπτυξης, σηματοδοτεί η χθεσινοβραδινή ιστορική συμφωνία στο Eurogroup μεταξύ της Ελλάδας και των εταίρων - δανειστών της. Σύμφωνα με αυτήν, η δανειακή σύμβαση με την Ε.Ε. παρατείνεται για τέσσερις μήνες, μέχρι το τέλος Ιουνίου, έτσι ώστε να υπάρξει χρόνος για διαβουλεύσεις και η Ελλάδα να περάσει από το προηγούμενο πρόγραμμα σε μια νέα συμφωνία, στη βάση ενός μεσοπρόθεσμου σχεδίου που θα παρουσιάσει η κυβέρνηση. Το τρέχον πρόγραμμα θα θεωρηθεί ότι ολοκληρώνεται μέχρι το τέλος Απριλίου, υπό την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα υλοποιήσει ορισμένες μεταρρυθμίσεις, τις οποίες θα παρουσιάσει τη Δευτέρα και θα αφορούν κατά βάση τη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά και τη δημόσια διοίκηση. Αυτό σημαίνει ότι η περίφημη "αξιολόγηση" του Μνημονίου και το e-mail Χαρδούβελη - Σαμαρά έφυγαν από τη μέση. Η Ελλάδα ανέλαβε επίσης την υποχρέωση να αποφύγει "μονομερείς ενέργειες", αλλά έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει σε πολιτικές που δεν θα έχουν δημοσιονομικό αντίκτυπο, όπως εξήγησε μετά το Eurogroup ο Γ. Βαρουφάκης.

Μια ιστορία του Υπουργείου Υγείας το !979

Μια ιστορία του Υπουργείου Υγείας το 1979…. Επιτρέψτε μου λόγω της μέρας και επειδή έφυγε και πρόσφατα ο περιγράψας μου έντιμος και άξιος παλιός τότε κλητήρας την εξής πραγματική ιστορία. Ίσως πρέπει να φτάσει και στα αυτιά του σημερινού Υπουργού. Μιλάμε για την εποχή υπουργίας του πλέον άξιου έως σήμερα Υπουργού Υγείας του Σπυρίδωνα Δοξιάδη του πρωτοπόρου στην κοινωνική Ιατρική στη Χώρα. Το αντικείμενο του πόθου είναι ένα αγροτικό στα βόρεια του νομού Ιωαννίνων. Διεκδικητές δύο γιατροί ο ένας προστατευόμενος του αρχιτσέλιγκα Ε. Αβέρωφ και ο έτερος σωστά μαντέψατε ευνοούμενος του συμπαθούς κλητήρα του Υπουργείου. Στοίβες τα χαρτιά στο γραφείο του άξιου υπουργού μεταξύ των οποίων και το χαρτί διορισμού του πρώτου ευνοούμενου του Αβέρωφ. Μια «κατά λάθος» αγκωνιά του κλητήρα πέφτει ο σωρός κάτω τα μαζεύει γρήγορα ο ένοχος…. Και βάζει ταχυδακτυλουργικά μπροστά στον άξιο υπουργό ένα έτοιμο διορισμό προς υπογραφή του δικού του ευνοούμενου. Η υπογραφή έπεσε εκ παραδρομής και το ρουσφέτι του κλητήρα επετεύχθη, ο γιατρός του παντοδύναμου Αβέρωφ έμεινε μπουκάλα που λένε. Στο χωριό που τα ξέραν «όλα», υπέθεσαν όταν είδαν άλλο γιατρό από το βύσμα του Αβέρωφ ότι ο «καινούργιος» είχε σίγουρα μέσον τον Κ. Καραμανλή τον μόνο που θα έτρωγε ρουσφέτι του παντοδύναμου Αβέρωφ Το Υπουργείο Υγείας ήταν πάντα πρωτοπόρο ακόμα και την εποχή Γεννηματά δυστυχώς σε τρωκτικά και αρουραίους μαζί με το Εμπορίου και την «Ανεξάρτητη» Επιτροπή κατά ….. του ανταγωνισμού και των μονοπωλίων. Το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό αρσακειάδες μπροστά τους…. Και εις άλλα με υγεία .Τώρα ελπίζουμε τα καλύτερα. 27-1-2015 Λαμπαδάριος Διονύσης

Ομορφη Κυριακή

Του Θανάση Καρτερού Α, ναι, αυτή η Κυριακή θα είναι μια όμορφη μέρα. Η Ρίτα Μπούμη Παπά θα βγει περίπατο με τις νεκρές της φίλες στον πεζόδρομο κάτω από την Ακρόπολη. Τα παιδιά με τα πρησμένα πόδια που τα 'λεγαν αλήτες θα φωτίσουν με το χαμόγελό τους το Σύνταγμα, τα Εξάρχεια και την Ομόνοια. Ο Άρης θα γράψει μια τελευταία επιστολή προς τους συντρόφους που δεν κατάλαβαν ούτε τον ίδιο ούτε τον εαυτό τους. Κι ο Μανόλης Αναγνωστάκης θα σωπαίνει: Πόσο όμορφη είσαι, μα δεν βρίσκω άλλο τρόπο να σου το πω. Μην κουμπώσετε τα παλτά σας αυτή την Κυριακή. Εκείνες κι εκείνοι που στάθηκαν όρθιοι μέσα στη γύμνια της εποχής τους στο Σκοπευτήριο, στο Γεντί Κουλέ, στου Γουδή, θα έρθουν σεμνά και σιωπηλά στην παρέα σας που γιορτάζει και φλυαρεί. Θα χρειαστούν τη ζεστασιά και τη σκέψη σας για όλη τη ζεστασιά που στερήθηκαν και για όλες τις σκέψεις που τους έκλεψαν. Στο κάτω-κάτω, αν το ξεχάσατε, είναι δική τους αυτή η γιορτή. Δεν θα υπήρχε αυτό το Σάββατο, ούτε αυτή η Κυριακή, αν εκείνοι δεν προστάτευαν το όνειρο με το ίδιο τους το σώμα. Κι αν δείτε τη μικρή Αλίκη στη Μαρτίου, καβάλα στ' άσπρο άλογο, ζωσμένη από συνθήματα και τουφεκιές, μη φοβηθείτε. Όλο τον φόβο μας τον έχει εκείνη μαζεμένο σε μια τούφα απ' τα μαλλιά της, που άσπρισε στο υπόγειο με τον κουβά, την πατσαβούρα και τη βέργα. Κι όλα τα ερωτηματικά σας, δίχως απαντήσεις, σαν ψίχουλα φυλάει στην τσέπη της ζακέτας της, να σας τα δώσει άθικτα, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Με μια απαίτηση στα μάτια της που λάμπουν κυριακάτικα: Λάβετε, φάγετε, τούτο μου εστί το σώμα. Κι ύστερα: Πίετε εξ αυτού πάντες, τούτο μου εστί το αίμα. Θα κοινωνήσουμε αυτή την Κυριακή όλο το χτες των άλλων. Και το δικό μας αύριο. Και τέλος ο καθένας τις προσκλήσεις του, παρακαλώ, μην μπερδευτούμε. Να πάρουν όμορφα - όμορφα τη θέση τους στην άκρη της εξέδρας οι προσκεκλημένοι σας. Ενός λεπτού σιγή, διαδρομές στο κρύο των ετών, μαλλιά σγουρά, μαλλιά κοράκου χρώμα, επέσατε θύματα αδέλφια εσείς. Τόσο παρόντες εν τη απουσία τους. Μέσα στις φλέβες αυτής της όμορφης Κυριακής μας...

Μας φοβούνται και προσπαθούν να μας φιμώσουν.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ 1ης ΥΠΕ Το δικαίωμα συμμετοχής αιρετών μελών στους δημοσίους υπαλλήλους έχει κατακτηθεί από το 2003 αλλά οι μνημονιακές πολιτικές της διορισμένης διοίκησης της 1ης ΥΠΕ, των μεγαλύτερων νοσοκομείων του λεκανοπεδίου κατόπιν μεθόδευσης του εντολοδόχου των, υπουργού κου Βορίδη ακύρωσαν με ειδική διάταξη στο τελευταίο νομοσχέδιο 4316/24-12-2014 άρθρο 21. Πρυτάνευσαν σίγουρα στην επιλογή τους τα πρόσφατα (18-12-2014) αποτελέσματα στις αντίστοιχες εκλογές της 2ης YΠΕ όπου οι συνεπείς ιατρικές αντιμνημονιακές δυνάμεις συγκέντρωσαν 44,2% έναντι 25% των συντηρητικών υποψηφίων. Ίσως ακόμα είναι προμήνυμα αν επικρατήσουν στις γενικές εκλογές της 25-1-2015 πως σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν τα Πρωτοβάθμια υπηρεσιακά συμβούλια για νοθευμένη προώθηση υστερόβουλων «αξιολογήσεων» και νέου πακέτου απολύσεων στο βωμό των τροκανών ηλεκτρονικών μηνυμάτων(EMAIL). Ας μην ξεχνάμε συνάδελφοι τις πρόσφατες σικέ ποσοτικές αξιολογήσεις της δουλειάς μας στη ΠΦΥ και το πογκρόμ διώξεων που έχουν ήδη ξεκινήσει με πρόσχημα την «υπερβολική συνταγογράφηση» για την οποία έχουμε αναφερθεί σε προγενέστερη ανακοίνωση 2-1-2015. Τι έχουμε λοιπόν δεδομένο από την κυβέρνηση των Σαμαρά-Βενιζέλου και τους διορισμένους εκπροσώπους τους στην 1η ΥΠΕ για όσο καιρό ακόμα θα μας διαφεντεύουν; Οι εργαζόμενοι στη γωνία άβουλα όντα, αριθμοί με περικοπές και υπερφορολόγηση του ΙΚΑτζήδικου μισθού μας, υπερεκμετάλλευση στο φόρτο εργασίας με σωρεία ραντεβού ανά 10λεπτο, υπερβολικά προνόμια σε λίγους ημετέρους που με ανύπαρκτες ώρες εργασίας απολαμβάνουν και λειτουργία ιατρείου και ευνοιοκρατία και στηρικτικό μηχανισμό της υπάρχουσας κατάστασης, χωρίς δυνατότητα για παραγωγικά αποτελέσματα των ελέγχων τους. Απειλές για απολύσεις από τα πιο υπεύθυνα χείλη για όσους συντρέχουν στο έργο των ΠΕΔΥ αξιοποιώντας τις δικαστικές αποφάσεις που έχουν κερδηθεί και εξυπηρετούν τους χειμαζόμενους ασφαλισμένους.

Τι έχουμε επί του πρακτέου να προσδοκούμε από μια νέα ελπιδοφόρα κυβέρνηση στο μέλλον; Παγίωση των εργασιακών δικαιωμάτων και εκπροσώπηση αυτού του νέου σώματος ιατρών ΕΣΥ που δεν έχουν εκλέξει τους υποψηφίους τους μέσα από τα υπηρεσιακά των νοσοκομείων από νέες προγραμματισμένες εκλογές που αυτή η φθαρμένη διοίκηση δεν είχε το ηθικό σθένος να αντιμετωπίσει ή απλά ήθελε να μεθοδεύσει κρυφές ατζέντες στην δημόσια υγεία πέρα και έξω από μας. Τους εκφράζουμε την απέχθεια και τον αποτροπιασμό μας για τα αντιδημοκρατικά τους καμώματα. Αγωνιστικό Μέτωπο Υγειονομικών 9-1-2015

Οι δομές του ΙΚΑ, που «μεταρρυθμίστηκαν» αρχικά σε μονάδες ΕΟΠΥΥ, αποδυναμώθηκαν σταδιακά και διαλύθηκαν με την τελειωτική «μεταρρύθμιση» του 2014

ΚΕΠ Υγείας: Ένα ακόμη επικοινωνιακό τέχνασμα RAK Palaiou Falirou / 1 week ago Γράφει ο Γιάννης Μπίτσικας Η ξένη τρόικα, αμέσως μετά την εγκατάσταση στη χώρα μας το 2010, στοχοποίησε ιδιαίτερα το κοινωνικό κράτος και τις δημόσιες δομές υγείας. Οι δαπάνες για την Υγεία μειώθηκαν σε επίπεδα απελπιστικά, δημιουργώντας συνθήκες ασφυξίας σε όλους τους χώρους: πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια υγεία, φαρμακευτική δαπάνη, πρόνοια. Στον χώρο της πρωτοβάθμιας υγείας, οι δομές του ΙΚΑ, που «μεταρρυθμίστηκαν» αρχικά σε μονάδες ΕΟΠΥΥ, αποδυναμώθηκαν σταδιακά και διαλύθηκαν με την τελειωτική «μεταρρύθμιση» του 2014 που γέννησε το θνησιγενές ΠΕΔΥ. Το 2009 υπηρετούσαν συνολικά στις δομές που εντάχθηκαν στον ΕΟΠΥΥ περισσότεροι από 8.000 γιατροί, ενώ το 2013 ήταν περίπου 5.500. Από αυτούς εντάχθηκαν στο ΠΕΔΥ το 2014 περίπου 2.500, εκ των οποίων 850 προσωρινά, με ασφαλιστικά μέτρα. Η προκήρυξη για 900 επικουρικούς γιατρούς κατέληξε σε παρωδία, αφού έγιναν μόνο 161 αιτήσεις, κυρίως για την επαρχία. Στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια υγεία (νοσοκομεία) η κατάσταση είναι ανάλογα τραγική λόγω δραματικών ελλείψεων σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, αλλά και σε πάσης φύσεως αναλώσιμο υλικό. Την κατάσταση που επικρατεί εκεί τη βιώνει καθημερινά όποιος έχει την ατυχία να βρεθεί στην ανάγκη να προστρέξει στα εξωτερικά ιατρεία ή να νοσηλευθεί σε κρατικό νοσοκομείο. Κοινή διαπίστωση όλων αυτών είναι ότι τα νοσοκομεία μας λειτουργούν ακόμη, όσο μπορούν, μόνο χάρη στον ηρωισμό και την αυτοθυσία των εργαζομένων. Ως προς τη φαρμακευτική πολιτική, οι ασθενείς πληρώνουν περισσότερα για τα φάρμακα και τις διαγνωστικές εξετάσεις τους παρά τη μείωση των τιμών των φαρμάκων, γιατί αυξήθηκαν οι συμμετοχές, φανερές και κρυφές. Στην πλήρη κατάρρευση του κράτους πρόνοιας δεν θα αναφερθούμε καθόλου. Στα σκληρά χρόνια των βάρβαρων «μεταρρυθμίσεων», οι γεννήσεις κατέληξαν να είναι λιγότερες από τους θανάτους ανά έτος (114.766 γεννήσεις και 109.084 θάνατοι το 2010 και 94.134 γεννήσεις και 111.794 θάνατοι το 2013. σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ), οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν ως συνέπεια της αύξησης της συχνότητας (επιπολασμού) της κατάθλιψης (377 το 2010 έναντι 508 το 2012 – ΕΛΣΤΑΤ), ενώ επανεμφανίστηκαν λοιμώδη νοσήματα, που σχεδόν είχαν ξεχαστεί, όπως η φυματίωση. Να σημειωθεί εν προκειμένω ότι το Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ δεν εισήγε φυματίνη για μεγάλα χρονικά διαστήματα τα έτη 2013 και 2014. Περιττό να αναφερθεί ότι υπάρχουν πλέον πολλά ανεμβολίαστα ή πλημμελώς εμβολιασμένα παιδιά με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη δημόσια Υγεία. Η δράση των «μεταρρυθμιστών» ήταν συντονισμένη, επίμονη και δυστυχώς απόλυτα αποτελεσματική: έφεραν τη χώρα σε κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης! Έρχεται άραγε η λύση στα προβλήματα που μόνο συνοπτικά περιγράψαμε παραπάνω με τα ΚΕΠ Υγείας; Έρχεται άραγε η «ανάκαμψη» και στην Υγεία και δεν το έχουμε κατανοήσει; Στα ΚΕΠ Υγείας θα γίνεται αρχική επιλογή (screening) εκείνων που έχουν αυξημένο κίνδυνο για κάποιες νεοπλασίες (προστάτη, μαστού. παχέος εντέρου, τραχήλου της μήτρας και μελανώματος) και για δύο καρδιαγγειακά νοσήματα (στεφανιαία νόσο και ρήξη ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής). Η περαιτέρω διερεύνηση των υπόπτων για κάποιο νόσημα και κυρίως η θεραπεία όσων διαγνωστεί ότι πάσχουν πού θα γίνει; Ποιοι γιατροί θα διαγνώσουν και ποιοι γιατροί θα θεραπεύσουν, ειδικά μάλιστα τα νεοπλάσματα, που θα χρειαστούν συνδυασμένη και επείγουσα αγωγή (χειρουργείο, ακτινοβολίες, χημειοθεραπεία); Πού θα γίνουν επειγόντως οι αορτοστεφανιαίες παρακάμψεις (by pass) σε όσους διαγνωστεί ότι τις χρειάζονται και πού θα χειρουργηθούν αμέσως όσοι διαγνωστούν με ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής έτοιμο να ραγεί; Ασφαλώς το ερώτημα δεν αφορά εκείνους τους λίγους πλέον που έχουν ακόμη τη δυνατότητα να προσφύγουν σε ιδιωτικά θεραπευτήρια. Ο ΕΟΠΥΥ προβλέπει προληπτική ιατρική στον κανονισμό του και θα μπορούσε στις δομές του ΠΕΔΥ (πρώην ΕΟΠΥΥ) η πρόληψη να γίνει πιο οργανωμένα και πιο αποτελεσματικά. γιατί εκεί οι γιατροί δεν θα διερευνούσαν μόνο τα συγκεκριμένα νοσήματα, αλλά σφαιρικά το σύνολο των παραγόντων κινδύνου του κάθε πολίτη (σακχαρώδης διαβήτης, αρτηριακή υπέρταση. λοιμώδη νοσήματα, λοιπές νεοπλασίες κ.λ.π). Σημειωτέων ότι στις μονάδες του ΙΚΑ – ΕΟΠΥΥ (τώρα ΠΕΔΥ) εφαρμόζονταν με επιτυχία ανέκαθεν προγράμματα προληπτικής ιατρικής και υπάρχει πλούσια και πολύτιμη πείρα, που δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μεταφυτευθεί στα υπό συγκρότηση ΚΕΠ Υγείας. Γιατί πρέπει να παρεμβληθούν λοιπόν τα ΚΕΠ Υγείας, αντί να ενισχυθούν οι ισχνές πλέον δημόσιες δομές υγείας; Είναι άραγε επαρκής η δικαιολογία ότι το έργο συγχρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ και πρέπει να πάρουμε τα χρήματα; Πρόσφατα (2.12.14) το γραφείο Τύπου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών (πρόεδρος ο κ. Γ. Πατούλης) προσπάθησε να καθησυχάσει την ανησυχία κάποιων ιδιωτών γιατρών μήπως θιγούν επαγγελματικά από τη δράση των ΚΕΠ Υγείας με ανακοίνωση που αναφέρει: «…οι πολίτες θα αναζητήσουν υπηρεσίες πρόληψης απευθυνόμενοι και στους συναδέλφους ιατρούς που διατηρούν ιδιωτικό ιατρείο. Ουσιαστικά ανοίγει’ μια νέα αγορά παροχής ιατρικών υπηρεσιών. Κι από το ’άνοιγμα’ αυτό δεν βλάπτονται τα ιδιωτικά ιατρεία, αλλά ωφελούνται…». Ακόμη κι αυτή η προσπάθεια θα υπηρετήσει λοιπόν την ιδιωτική πρωτοβουλία;

Τι θα απογίνουν οι δράσεις των ΚΕΠ Υγείας άραγε, όταν το πρόγραμμα ΕΣΠΑ. που τα χρηματοδοτεί, τελειώσει, όπως όλα τα ανάλογα προγράμματα; Γιατί και με ποια κριτήρια επιλέχθηκαν οι συγκεκριμένοι 14 δήμοι; Πρόσφατα προκηρύχθηκαν οι θέσεις εργασίας για τα ΚΕΠ Υγείας. Για το υγειονομικό προσωπικό «οι απασχολούμενοι που θα προσληφθούν στους 14 δήμους θα απασχοληθούν για διάστημα πέντε μηνών με σύμβαση έργου», ενώ για το διοικητικό προσωπικό η διάρκεια της σύμβασής έργου θα είναι τρίμηνη. Για άλλη μια φορά οι εργαζόμενοι θα εκβιαστούν να αποδεχτούν απαράδεκτες εργασιακές συνθήκες μεσαιωνικού τύπου. Συμπερασματικά, η ανθρωπιστική κρίση που βιώνει η χώρα μας, ιδιαίτερα στον τομέα της υγείας, δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με αποσπασματικά και ευκαιριακά μέτρα τύπου ΚΕΠ υγείας. Χρειάζονται γενναίες αποφάσεις με κατεύθυνση την αναδιανομή των πόρων, την ενίσχυση των δημόσιων δομών υγείας, την έντιμη και λελογισμένη συνεργασία με την ιδιωτική πρωτοβουλία και την πλήρη υγειονομική κάλυψη όλων των ανασφάλιστων συμπολιτών μας. Αυτά βέβαια στην περίπτωση που ενδιαφερόμαστε για την ουσία του δραματικού προβλήματος της υγείας στη χώρα μας και όχι μόνο για την προβολή κάποιων, τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και την κομματική εκμετάλλευση. Αναδημοσίευση Άρθρου από την εφημερίδα Αυγή (Σάββατο, 13-12-2014) *Ο Γιάννης Μπίτσικας είναι Ιατρός Παθολόγος – Διαβητολόγος και δημοτικός σύμβουλος Π. Φαλήρου με τη Ριζοσπαστική Αριστερή Κίνηση