Μνήμες Πρωτοχρονιάς Μανταδάκης Άγγελος

Μνήμες Πρωτοχρονιάς Μανταδάκης Άγγελος | δημοσιευτηκε ΑΥΓΗ στις 30.12.2015

Μνήμες Πρωτοχρονιάς ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΜΑΝΤΑΔΑΚΗ Πρωτοχρονιά, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '60. Αναμνήσεις και μαρτυρίες μιας εποχής που έμεινε στην ιστορία ως μαύρη οκταετία του Κ. Καραμανλή του πρεσβύτερου ή αλλιώς καραμανλοκρατία. Μπορεί στη χώρα να υπήρχε κοινοβουλευτική δημοκρατία κατ' επίφαση αλλά βασίλευαν το κράτος και το παρακράτος της Δεξιάς. Τον Νοέμβριο του 1961 έγιναν οι περιβόητες εκλογές βίας και νοθείας με σκοπό να τσακίσουν την ανερχόμενη τότε ΕΔΑ. Τον Μάιο του 1963 δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη ο βουλευτής της ΕΔΑ και αγωνιστής της ειρήνης Γρηγόρης Λαμπράκης από το παρακράτος των κοτζαμάνηδων. Το 1965 γίνεται η περιβόητη πια αποστασία, που οδηγεί στην πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου, η οποία πληρώνει ακριβά τη συμβιβαστική της πολιτική. Πρωτοχρονιά του 1966 ο Κωνσταντίνος Γκλύξμπουργκ, που διαδέχτηκε στον θρόνο τον Παύλο, χαρακτηρίζει τον κομμουνισμό ως μίασμα. Για να ξαναγυρίσουμε πίσω στο 1961 όπου επί κυβερνήσεως Καραμανλή στη χώρα υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι, ενώ το ΚΚΕ είναι στην παρανομία. Η αστυνομική βία είναι πανταχού παρούσα. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1961, ένας δεκαεπτάχρονος μαθητής με ακορντεόν ανεβοκατεβαίνει στα λεωφορεία και τον ηλεκτρικό ψάλλοντας τα δικά του κάλαντα "αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, το ρύζι έφτασε εννιά, και η ζάχαρη δεκάξι και ο φτωχός θα τα τινάξει...". Από εφημερίδες της εποχής διαβάζουμε ότι "ο δεκαεπτάχρονος συνελήφθη από άντρες του Παραρτήματος Ασφαλείας Ομονοίας και απεστάλη στον εισαγγελέα ανηλίκων".

Ανήμερα της πρωτοχρονιάς του 1961, ο πατέρας μου, ΕΔΑΐτης και συνδικαλισμένος τσαγκάρης, με παίρνει μαζί του στις φυλακές Αβέρωφ στη Λ. Αλεξάνδρας. Είναι μέρα αλληλεγγύης προς τους πολιτικούς κρατούμενους, που καλούν τους δημοκράτες να επισκεφτούν τις φυλακές και να προσφέρουν δέματα στους δεσμώτες. Τα δέματα περιέχουν τσιγάρα, ρούχα, βιβλία και άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Οι αρμόδιοι των φυλακών τα περνούν από εξονυχιστική έρευνα, αφαιρούν βιβλία και ό,τι άλλο θεωρούν ύποπτο, ενώ κάποια δέματα επιστρέφονται αυτούσια. Περιμένοντας έξω από τις φυλακές μια γυναίκα δίπλα μας κλαίει. Ακούω το γοερό της κλάμα, που δεν θα το ξεχάσω ποτέ, και τον πατέρα μου να της λέει "μην κλαίτε, κυρία μου, δεν ταιριάζουν τα κλάματα για τους αγωνιστές". Σε λίγο το δέμα μάς επιστρέφεται γιατί ο παραλήπτης πολιτικός κρατούμενος και φίλος του πατέρα μου έχει μεταφερθεί αιφνιδίως στο νοσοκομείο των κρατουμένων. Δεν θυμάμαι πώς, αλλά την ίδια μέρα βρίσκομαι με τον πατέρα μου σε ένα νοσοκομείο όπου μου κάνει εντύπωση η παρουσία χωροφυλάκων που φρουρούν την είσοδο του θαλάμου. Μετά από πολλές διατυπώσεις επισκεπτόμαστε τον κρατούμενο που ασθενεί, ο οποίος δεν μπορεί να μας μιλήσει γιατί ψηνόταν στον πυρετό. Τον βλέπουμε μόνο για δύο λεπτά και αποχωρούμε. Προλαβαίνει μόνο να μου πει με βαριά φωνή "να γίνεις καλός άνθρωπος". Εκεί τελειώνει η Πρωτοχρονιά του 1961 και ανοίγει για μένα μια εποχή που σημάδεψε τη ζωή μου στα επόμενα παιδικά και εφηβικά χρόνια.

Να είμαστε όλοι με τον Γιάνη Βαρουφάκη!

Να είμαστε όλοι με τον Γιάνη Βαρουφάκη! Γεωργακόπουλος Τάκης | ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ 29.07.2015

Του ΤΑΚΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Ασφαλώς και δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια και λεπτομέρειες τι ακριβώς ήταν το σχέδιο Βαρουφάκη. Ασφαλώς και γνωρίζουμε ότι η γενική γραμματέας Εσόδων Αικ. Σαββαΐδου αποτελεί επιλογή του Σόιμπλε. Ως εκ τούτου, ό,τι κι αν έκανε ο Βαρουφάκης που στόχευε να μας απεγκλωβίσει από το δόκανο του Σόιμπλε, της ΕΚΤ και των δανειστών, από την πιστωτική ασφυξία που μας έχουν επιβάλει οι... "εταίροι", τότε καλώς καμωμένο! Πρέπει όλοι μας να είμαστε με τον Γιάνη Βαρουφάκη! Απ' όσα έχουν δει ώς τώρα το φως της δημοσιότητας, αντιλαμβανόμαστε ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών προσπάθησε να αμυνθεί για λογαριασμό του λαού και της χώρας στο σχέδιο στραγγαλισμού της Ελλάδας που εξύφαιναν οι δανειστές, κινητοποιώντας την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, να μπλοκάρει τη ρευστότητα προς την Ελλάδα και τις ελληνικές τράπεζες. Σε αυτή την προσπάθεια, η Ελλάδα και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. έπρεπε να απαντήσουν με ένα αντι-σχέδιο που θα μπορούσε να είναι η κατοχή μιάς κρατικής τράπεζας. Κρατική τράπεζα όμως δεν υπάρχει. Φρόντισαν γι' αυτό οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ...

Ποιος ήταν επομένως ο πιο πρόσφορος τρόπος; Να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός υπέρβασης των πιστωτικών εμποδίων που όρθωναν οι Ευρωπαίοι με μοχλό την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, προκειμένου να ξεπεραστεί η πιστωτική ασφυξία του λαού που τελικά μας επέβαλαν. Κι έρχονται τώρα οι εγχώριοι υποστηρικτές του Σόιμπλε και του Ντράγκι και της Μέρκελ και γενικά του ευρωπαϊκού οικονομικού παρακράτους να εγκαλέσουν τον Βαρουφάκη επειδή, τάχατες, παρανόμησε! Ε, πάει πολύ αυτό! Πάει πολύ η υποκρισία και η ανοχή, από μέρους μας, της υποκρισίας τους, αυτών των εγκληματιών των ευρωπαϊκών θεσμών. Εδώ χρειάζονται επί της ουσίας απαντήσεις σε όσα εκστομίζουν η κ. Σαββαΐδου, προσωπική επιλογή -απ' ό,τι λέγεται- του Σόιμπλε και οι σφουγγοκωλάριοι της εξουσίας των Ευρωπαίων χριστιανοδημοκρατών. Και η Δικαιοσύνη, αν εμπλακεί, πρέπει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να μην υποκύψει δηλαδή στις σκοπιμότητες που το παρακρατικό λόμπι των Ευρωπαίων πιστωτών θα επιδιώξει, εγκαλώντας τον πρώην υπουργό Οικονομικών για παράνομες ενέργειες. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, για λογαριασμό του ελληνικού λαού και της εγχώριας οικονομίας, ήταν σε νόμιμη άμυνα! Αλήθεια, οι ενέργειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ήταν νόμιμες; Όταν οδηγούν έναν λαό σε οικονομικό αφανισμό, σε κοινωνική εξαθλίωση, σε πολιτική υποταγή; Η απειλή τους για πρόκληση άτακτης χρεωκοπίας στην Ελλάδα ήταν νόμιμη και πολιτικά ηθική; Ας αφήσουν την υποκρισία και τον στρουθοκαμηλισμό.

Οφείλουμε όλοι, ως Έλληνες πολίτες, να επικροτήσουμε το σχέδιο Βαρουφάκη, έστω και ως ιδέα. Ως ιδέα απεμπλοκής από τη μέγκενη των Ευρωπαίων πιστωτών και της γερμανικής πολιτικής επικυριαρχίας με βάση μια σχιζοειδή πολιτική, έναν εκδικητικό παραλογισμό που έρχεται ως σύμπλεγμα, από το παρελθόν. Πρέπει όλοι μας να είμαστε, τούτη την ώρα, με τον Γιάνη Βαρουφάκη! * Ο Τάκης Γεωργακόπουλος είναι γιατρός, μέλος Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας Ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης και η στήλη ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ είναι σε άδεια

Στη χώρα που κανένας δεν θέλει να μείνει.......

ΤΗΣ ΝΤΙΝΑΣ ΒΑΪΟΥ δημοσιευτηκε στην Αυγή 25-12-2014 Δεν θέλω να μείνω εδώ. Κανένας δεν θέλει να μείνει εδώ. Δεν έχεις δουλειά εδώ, δεν έχεις σπίτι, τίποτα δεν έχεις (Aziza) Όταν η Aziza μιλούσε με τις φίλες από το Μωβ (www.tomov.gr), μια μέρα πριν την εκδίωξη των Σύρων προσφύγων από το Σύνταγμα, δεν μπορούσε να ξέρει πόσο διεισδυτικά συνόψισε μια γενικευμένη αίσθηση για μιαν Ελλάδα που μας πληγώνει, καθώς τα «επιτεύγματα» των νεοφιλελεύθερων πολιτικών αφήνουν το βαθύ τους αποτύπωμα στην κοινωνία. Ο παραγωγικός ιστός της χώρας κατεδαφίζεται συστηματικά και ο δημόσιος πλούτος βγαίνει στο σφυρί χωρίς αιδώ, κλείνοντας πόρτες και προοπτικές. Οι νέοι φεύγουν προς κάθε δυνατή κατεύθυνση, έτσι η κυβέρνηση μπορεί να μας ανακοινώνει μια ακόμη «επιτυχία»: μειώθηκε η ανεργία το τρίτο τρίμηνο του 2014! Και βέβαια μειώθηκε, αφού δεν περιλαμβάνονται πια σ' αυτήν όλα εκείνα τα λαμπρά μυαλά που μετανάστευσαν για μεγαλύτερα ή μικρότερα διαστήματα στη Γερμανία, στα Εμιράτα, στην Αυστραλία και όπου αλλού υπάρχουν πρόθυμοι να επωφεληθούν από το ανθρώπινο κεφάλαιο που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα, συχνά και στο δημόσιο πανεπιστήμιο, το οποίο οι μνημονιακές κυβερνήσεις με κάθε τρόπο επιχειρούν να αποδιαρθρώσουν. Οι άρρωστοι, ιδιαίτερα όσοι πάσχουν από χρόνια νοσήματα και χρειάζονται ακριβές θεραπείες και μακροχρόνια παρακολούθηση, οδεύουν στον Καιάδα του συστήματος υγείας. Οι «ξεχασμένες» αρρώστιες ξαναχτυπούν και το προσδόκιμο ζωής μειώνεται καθώς όλο και περισσότεροι κάτοικοι αυτής της χώρας εκπίπτουν από το δικαίωμα στην πρόληψη, τους εμβολιασμούς, τα φάρμακα. Τα περιστατικά κατάθλιψης και οι αυτοκτονίες αυξάνονται, ιδιαίτερα στη διάρκεια των γιορτών. Η φιλοπατρία των γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού δεν αρκεί πια για να καλύψει τα κενά που φτιάχνουν τα συστηματικά χτυπήματα νεοφιλελεύθερης έμπνευσης. Οι ορατοί και αφανείς άστεγοι στην πόλη δεν απασχολούν τα μίντια όσο ο χειμώνας παραμένει μαλακός. Ταυτόχρονα, το «κεραμίδι πάνω από το κεφάλι», από όνειρο, επιδίωξη και διαδικασία κοινωνικής ένταξης, έγινε ανάθεμα μέσα στον καταιγισμό φορο-επιβαρύνσεων, προσθέτοντας και άλλους στην αστεγία ή τη στεγαστική επισφάλεια. Οι ουρές στα συσσίτια, τα πεινασμένα παιδιά στα σχολεία, αλλά και το συγκλονιστικό θέαμα των ηλικιωμένων που ψάχνουν στα σκουπίδια για κάτι φαγώσιμο δεν είναι άγνωστα στη χριστουγεννιάτικη Αθήνα, όπου ο δήμαρχος διεκδίκησε την απομάκρυνση των προσφύγων από τον δημόσιο χώρο για να τον διακοσμήσει... γαλανόλευκα. Η αλληλεγγύη της οικογένειας, ακόμη κι όταν υπάρχει, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κατάρρευση των μισθών, των συντάξεων και των ασφαλιστικών παροχών. Οι πολίτες (ξανα)γίνονται αναλώσιμοι, μετά από το σύντομο διάστημα της μεταπολίτευσης, για το οποίο έχει ξεκινήσει από διάφορες πλευρές συστηματική προσπάθεια ενοχοποίησης για όλα τα δεινά της χώρας. Ακόμη πιο αναλώσιμοι οι μετανάστες και οι μετανάστριες, που εδώ και είκοσι πέντε χρόνια επιχειρούν να στήσουν μια καινούργια ζωή σ' αυτόν τον τόπο, χωρίς ποτέ να αναγνωρίζεται η συμβολή τους στην οικονομία και την κοινωνία. Κατά πού να φύγουν αυτοί, ιδιαίτερα οι νέοι που εδώ γεννήθηκαν και/ή μεγάλωσαν «της ημετέρας παιδείας μετέχοντες»; Αν πεθαίναμε στη Συρία, θα είχαμε πεθάνει μια φορά. Εδώ όμως πεθαίνουμε κάθε μέρα, θα πει η Leyla στο Μωβ. Με έναν τραγικό τρόπο, αυτή η διαπίστωση δεν αφορά μόνο τους πρόσφυγες από τις εμπόλεμες ζώνες. Στη χώρα όπου «κανείς δεν θέλει να μείνει», τα κοινωνικά δικαιώματα θυσιάστηκαν στη μαύρη τρύπα του χρέους, η βία ενδημεί και γίνεται όλο και πιο καθημερινή και ανεκτή, τα δημόσια αγαθά και το δημόσιο συμφέρον παραδίδονται βορά στους «πελάτες» των κρατούντων και η δημοκρατία προσβάλλεται σε κάθε στιγμή του δημόσιου βίου, αφήνοντας πίσω γυμνές ζωές. Έχει έρθει ο καιρός να σταματήσει ο κατήφορος, έστω κι αν αυτό είναι το ελάχιστο και μέγιστο επίτευγμα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, αλλά και μιας κοινωνίας που θα χρειαστεί να επαν-επινοήσει τους όρους μιας κοινής ζωής, παραμένοντας σ' αυτή τη χώρα.