Δέκα παρεμβάσεις - εργαλεία για την τόνωση της πραγματικής οικονομίας και την ανάπτυξη

Δέκα παρεμβάσεις - εργαλεία για την τόνωση της πραγματικής οικονομίας και την ανάπτυξη Αγουρίδης Γιάννης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ 14.05.2016 Δέκα παρεμβάσεις - εργαλεία για την τόνωση της πραγματικής οικονομίας και την ανάπτυξη ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΟΥΡΙΔΗΣ Δέκα σημαντικές παρεμβάσεις για την ανασυγκρότηση της οικονομίας και την αντιμετώπιση των καθημερινών κοινωνικών προβλημάτων σχεδιάζει η κυβέρνηση, καθώς το κλείσιμο της αξιολόγησης και η διαφαινόμενη πλέον ρύθμιση του δημοσίου χρέους επιβάλλει τη "σκληρή" ενασχόληση με τα κοινωνικά ζητήματα και την κατάστρωση ενός πλάνου το οποίο θα οδηγήσει στην ανάπτυξη, κάτι άλλωστε που έθεσε ως προτεραιότητα ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας στο υπουργικό συμβούλιο μετά το τελευταίο Eurogroup. Άλλωστε, βάσει του υπάρχοντος κυβερνητικού σχεδιασμού, το "ρευστό" που θα "πέσει" στην αγορά για επενδύσεις ανέρχεται στα 13,6 δισ. ευρώ, αν συνυπολογίσει κανείς τα 42 ήδη εγκεκριμένα έργα στο πακέτο Γιούνκερ, αλλά και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. 1. "Χρήμα" στην πραγματική οικονομία μέσω waiver Η άμεση επιστροφή του waiver από την ΕΚΤ στις ελληνικές τράπεζες, η μείωση του haircut των ελληνικών ενεχύρων και η ένταξη των ομολόγων του EFSF στο πρόγραμμα αγοράς από την κεντρική τράπεζα, βελτιώνουν σημαντικά τις συνθήκες χρηματοδότησης των τραπεζών. Η ΕΚΤ στα μέσα Απριλίου αποφάσισε να εντάξει στο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων τα δάνεια του EFSF προς την Ελλάδα. Η κεντρική τράπεζα είναι διατεθειμένη να αγοράσει μέχρι το 50% κάθε έκδοσης. Συνολικά τα δάνεια φτάνουν τα 37 δισ. ευρώ, οπότε η αξία των τίτλων προς πώληση διαμορφώνεται σε 18,5 δισ. ευρώ. Ήδη τη Μεγάλη Τρίτη η ΕΚΤ αγόρασε τίτλους 2,5 δισ. ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες, σε τιμή ελαφρώς υψηλότερη της τιμής κτήσης, με αποτέλεσμα οι τράπεζες να καταγράψουν λογιστικά κέρδη. Πέραν των κερδών αυτών, η συγκεκριμένη εξέλιξη θεωρείται προάγγελος συνολικής ένταξης των ελληνικών τίτλων στο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων και επιστροφής του waiver. Τι είναι το waiver; Κανονικά οι τράπεζες δανείζονται από την ΕΚΤ με ενέχυρο ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Λόγω της χαμηλής αξιολόγησης των τελευταίων, αυτό εδώ και χρόνια δεν επιτρέπεται αλλά η ΕΚΤ είχε δώσει εξαίρεση (waiver), την οποία αναίρεσε λίγες ημέρες μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Ως αποτέλεσμα, οι τράπεζες αναγκάστηκαν να δανείζονται από τον μηχανισμό έκτακτης ανάγκης της ΕΚΤ (ELA) που έχει υψηλότερο επιτόκιο. Με την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης η εξαίρεση αναμένεται να ισχύσει και πάλι, επιτρέποντας στις τράπεζες να αντλούν ρευστότητα από την παραδοσιακή οδό και να επωφεληθούν των αρνητικών επιτοκίων και της πολιτικής ποσοτικής χαλάρωσης. Η βελτίωση των συνθηκών ρευστότητας στο τραπεζικό σύστημα, καθώς και η επανασύνδεση των τραπεζών και των επιχειρήσεων με τις αγορές χρήματος και κεφαλαίου, θα έχουν άμεση θετική επίπτωση στις συνθήκες χρηματοδότησης προς την πραγματική οικονομία. Σε συνδυασμό με την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και την επιστροφή των καταθέσεων, θα διευκολύνουν τη σταδιακή χαλάρωση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων μέχρι την πλήρη άρση τους. Παράλληλα, η εκταμίευση της δόσης με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης συμπεριλαμβάνει την πληρωμή οφειλών του Δημοσίου, που θα αυξήσει τη ρευστότητα της πραγματικής οικονομίας.

2. Επιστροφή στις αγορές και προσέλκυση επενδύσεων Οι παρεμβάσεις στο μακροχρόνιο δημόσιο χρέος θα διασφαλίσουν τη ρεαλιστική εξυπηρέτησή του, αίροντας τον βασικό παράγοντα αβεβαιότητας για το μέλλον. Από τη συμφωνία του καλοκαιριού προέκυψε αναδιάρθρωση του βραχυπρόθεσμου ελληνικού χρέους, μέχρι το 2022. Με την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης θα ξεκινήσει η συζήτηση για το μακροχρόνιο χρέος, δηλαδή μετά το 2022. Ζητούμενο είναι να «κλειδώσει» το σημερινό χαμηλό κόστος δανεισμού σε ορίζοντα δεκαετιών και να υπάρξει ανώτερο όριο στις ετήσιες πληρωμές χρέους, ώστε αυτές να είναι εφικτό να πραγματοποιηθούν με αναχρηματοδότηση από τις αγορές που θα έχει λογικό (χαμηλό) κόστος. Με τον τρόπο αυτό θα προκύψει ένα αξιόπιστο μακροπρόθεσμο σχέδιο αποπληρωμής του ελληνικού χρέους. Παράλληλα, με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, η Ελλάδα θα ενταχθεί στο πρόγραμμα αγορών τίτλων του δημόσιου τομέα της ποσοτικής χαλάρωσης (PSPP), γεγονός που θα συμβάλει αποφασιστικά στην αποκλιμάκωση των τιμών των ελληνικών κρατικών ομολόγων. Ο συνδυασμός των παραπάνω θα επιτρέψει στο ελληνικό Δημόσιο να επιστρέψει στις αγορές ομολόγων και θα διευκολύνει την προσέλκυση ξένων επενδυτών με μακροχρόνιο ορίζοντα. 3. 8 δισ. ευρώ από το ΠΔΕ - Στήριξη μικρομεσαίων Έχουν ήδη δρομολογηθεί δράσεις ύψους 4 δισ. ευρώ, ενώ για φέτος η τόνωση από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων θα φτάσει τα 8 δισ. ευρώ. Η άκρως επιτυχημένη ολοκλήρωση των προγραμμάτων ΕΣΠΑ της περιόδου 2007-13 (η Ελλάδα πέτυχε το υψηλότερο ποσοστό απορρόφησης μεταξύ των 28 κρατών - μελών της Ε.Ε.) επέτρεψε στην οικονομία να αποφύγει την ύφεση το 2015. Από τις πρώτες ημέρες του 2016 η Ελλάδα έγινε η πρώτη χώρα της Ε.Ε. με εγκεκριμένο Σύστημα Διαχείρισης και Ελέγχου για το σύνολο των προγραμμάτων του νέου ΕΣΠΑ 2014-20, γεγονός που επιτρέπει την υποβολή αιτημάτων πληρωμής για όλα τα προγράμματα. Ήδη μέχρι το Πάσχα δημοσιεύτηκαν προσκλήσεις δράσεων που προσεγγίζουν τα 4 δισ. ευρώ (από τα 26 δισ. ευρώ του ΕΣΠΑ μέχρι το 2020). Για το 2016 το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων περιλαμβάνει κεφάλαια 6,75 δισ. ευρώ, τα οποία θα μοχλευτούν περαιτέρω από τον ιδιωτικό τομέα, φτάνοντας τα 8 δισ. ευρώ. Όλοι αυτοί οι πόροι θα εισρεύσουν στην πραγματική οικονομία, τονώνοντας σημαντικά τη ρευστότητα. Επιπλέον ο σχεδιασμός των νέων προγραμμάτων δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις πολύ μικρές / μικρομεσαίες επιχειρήσεις και στους νέους επιστήμονες, με αποτέλεσμα η ρευστότητα να διαχυθεί σε μεγαλύτερο τμήμα της οικονομίας και να έχει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα.

4. Εγκρίθηκαν 5,6 δισ. ευρώ από το πακέτο Γιούνκερ Τέλος Μαρτίου παρουσιάστηκε κατάλογος με τα πρώτα 42 έργα, συνολικού προϋπολογισμού 5,6 δισ. ευρώ. Το Σχέδιο Γιούνκερ είναι ένας μηχανισμός που απορροφά μέρος του ρίσκου που συνδέεται με κάποια μεγάλη επένδυση, καθιστώντας την περισσότερο ελκυστική για τους ιδιώτες. Υπάρχουν δύο μεγάλες κατηγορίες έργων προς χρηματοδότηση, μία για έργα υποδομών και μία για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Σε πανευρωπαϊκό επίπεδο το ύψος του σχεδίου φτάνει τα 35 δισ. ευρώ, τα οποία θα κατανεμηθούν μεταξύ των κρατών-μελών χωρίς κάποιο γεωγραφικό κριτήριο (δεν δικαιούται δηλαδή κάθε κράτος κάποιο ποσό) αλλά ανάλογα με τα σχέδια που θα εγκριθούν. Ήδη η Ελλάδα έχει παρουσιάσει κατάλογο με 42 έργα προς χρηματοδότηση στην Ευρωπαϊκή Πύλη Επενδυτικών Έργων, το ύψος των οποίων φτάνει τα 5,6 δισ. ευρώ. Η πρώτη συμφωνία χρηματοδότησης υπογράφηκε την προηγούμενη εβδομάδα από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για έργο της Creta Farms. Σχεδόν τα μισά αφορούν τον κλάδο της ενέργειας και τα υπόλοιπα υποδομές μεταφορών, τεχνολογίες πληροφοριών και επικοινωνίας, έρευνα, ανάπτυξη και καινοτομία, ίδρυση ή επαναλειτουργία βιομηχανικών μονάδων καθώς και επενδύσεις στον τουρισμό. Η προώθηση αυτών των επενδύσεων (εκ των οποίων οι 18 είναι αμιγώς ιδιωτικές) θα συμβάλλει στην αναπλήρωση του παγίου κεφαλαίου που καταστράφηκε την προηγούμενη 6ετία και θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας. 5. Φορολογικά κίνητρα μέσω του νέου Αναπτυξιακού Νόμου Ολοκληρώθηκε η διαβούλευση και άμεσα θα νομοθετηθεί ο νέος Αναπτυξιακός Νόμος. "Στοχεύουμε σε μια ριζική τομή με το παρελθόν, όπου οι Αναπτυξιακοί Νόμοι δεν είχαν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα", σύμφωνα με κυβερνητικά στελέχη. Είναι ενδεικτικό ότι τα τελευταία 18 χρόνια το Δημόσιο δαπάνησε περί τα 12 δισ. ευρώ σε επιχορηγήσεις των Αναπτυξιακών Νόμων. Κοινά χαρακτηριστικά των διαφόρων αυτών προσπαθειών ήταν η υψηλή συγκέντρωση των επιχορηγήσεων σε λίγα επενδυτικά σχέδια, άνιση κατανομή των κονδυλίων σε πολύ συγκεκριμένους κλάδους (το 72% αφορούσε ενέργεια και τουρισμό) και σχέδια χαμηλής και σχετικά χαμηλής τεχνολογίας. Το αποτέλεσμα ήταν απλά και μόνο η αναπαραγωγή ενός στρεβλού παραγωγικού υποδείγματος. Αγροτοδιατροφή και Τεχνολογία στο επίκεντρο "Πλέον εγκαταλείπουμε τη λογική αυτή, δεν προχωράμε σε οριζόντιες ενισχύσεις αλλά δίνουμε ισχυρά κίνητρα σε επενδύσεις με κλαδικά και γεωγραφικά κριτήρια, με έμφαση στους τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας, όπου η χώρα έχει ισχυρό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Αν μπορούσαμε να διακρίνουμε δύο κλάδους στους οποίους αποδίδουμε απόλυτη προτεραιότητα, είναι της Αγροδιατροφής και των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνίας, ενώ στο επίκεντρο βρίσκονται επίσης τα επιχειρηματικά δίκτυα, η νεανική επιχειρηματικότητα, η κοινωνική οικονομία, οι καινοτόμες επιχειρήσεις και οι νέοι επιστήμονες", ανέφεραν κυβερνητικοί παράγοντες. Ο Νόμος λειτουργεί κατά βάση με φορολογικά κίνητρα και προβλέπει χρήση των λεγομένων νέων επιστρεπτέων χρηματοδοτικών εργαλείων μόχλευσης. Επίσης, προβλέπει απλοποίηση των διαδικασιών αξιολόγησης-ελέγχου, βέλτιστο συντονισμό με άλλα προγράμματα ενίσχυσης των επιχειρήσεων, ενώ δίνει έμφαση στην απασχόληση που θα δημιουργείται από κάθε επένδυση ως βασικό κριτήριο αξιολόγησης των προτάσεων. Προβλέπει, επίσης, σταθερό φορολογικό καθεστώς για τις πολύ μεγάλες επενδύσεις.

6. Τα στοιχεία δείχνουν νέο ρεκόρ στον τουρισμό Η συμπίεση της ζήτησης κατά τα προηγούμενα χρόνια έχει συσσωρεύσει δυναμική που θα απελευθερωθεί με την οριστική σταθεροποίηση της οικονομίας. Τα προηγούμενα χρόνια, η λήψη αλλεπάλληλων πακέτων μέτρων λιτότητας συμπίεσε τη ζήτηση σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα. Οι εξελίξεις κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015 και η επιβολή ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων παρέτειναν την αβεβαιότητα για επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Παρ' όλα αυτά η οικονομία εξέπληξε με την ανθεκτικότητα που επέδειξε. Το 2015 ολοκληρώθηκε με σχεδόν μηδενική ύφεση, χάρη στις ισχυρές επιδόσεις του τουρισμού, την αποτελεσματική διαχείριση των capital control και τη μεγάλη απορρόφηση πόρων του ΕΣΠΑ. Με την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης η περίοδος αβεβαιότητας ολοκληρώνεται. Θα απελευθερωθεί, έτσι, η ζήτηση που συμπιέστηκε το προηγούμενο διάστημα, λειτουργώντας σαν ελατήριο. Παράλληλα, όλες οι ενδείξεις παραπέμπουν σε νέο ρεκόρ αφίξεων κατά την φετινή χρονιά. Θεαματικά αποτελέσματα Το 2015 ο αριθμός των τουριστών έφτασε τα 23,6 εκατομμύρια, σημειώνοντας αύξηση κατά 7,1% σε σύγκριση με το 2014. Η αυξημένη κίνηση είχε ως αποτέλεσμα οι ταξιδιωτικές εισπράξεις να εμφανίσουν αύξηση κατά 6%, αγγίζοντας τα 14,1 δισ. ευρώ. Τους πρώτους μήνες του 2016 συνεχίζεται η αύξηση της τουριστικής κίνησης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΣΕΤΕ, οι αφίξεις ξένων τουριστών στα κύρια αεροδρόμια της χώρας με πτήσεις τσάρτερ αυξήθηκαν κατά 8,2%, σε ετήσια βάση, στο πρώτο τρίμηνο του 2016. Η προσφυγική κρίση φαίνεται ότι έχει επηρεάσει κάποιους προορισμούς (πτώση διεθνών αφίξεων στο αεροδρόμιο της Κω κατά 70%, απουσία πτήσεων προς τους αερολιμένες της Λέσβου και Σάμου) αλλά καταγράφεται στροφή προς άλλους εγχώριους προορισμούς (υπερδιπλασιασμός αφίξεων στα αεροδρόμια Ρόδου και Σαντορίνης, αύξηση 35% σε Ηράκλειο και Χανιά). Σημαντική άνοδο εμφάνισε τον Μάρτιο ο δείκτης επιχειρηματικών προσδοκιών του ΙΟΒΕ για «Ξενοδοχεία - Εστιατόρια - Τουριστικά Πρακτορεία», στις 80,2 μονάδες από 72,8 μονάδες τον Φεβρουάριο και 66,4 μονάδες στα τέλη του 2015. Πολύ θετικά διαγράφονται τα νέα από το «μέτωπο» της Ρωσίας, από την οποία οι αφίξεις εκτιμάται ότι θα προσεγγίσουν το 1 εκατομμύριο. Ήδη οι θεωρήσεις βίζας για το α' εξάμηνο σημειώνουν αύξηση 30% σε σχέση με πέρσι. Οι «μεγάλοι» tour operators TUI και Thomas Cook αναμένεται να φέρουν 20% περισσότερους τουρίστες σε σχέση με πέρυσι, ενώ ιδιαίτερα θετικά είναι τα μηνύματα και από τις άλλες αγορές του εξωτερικού. Στον βαθμό που οι ενδείξεις αυτές επιβεβαιωθούν, αναμένεται ισχυρή τόνωση της οικονομίας κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

7. 10.000 προσλήψεις με προτεραιότητα σε Υγεία - Παιδεία Η συμφωνία με τους θεσμούς για την πρώτη αξιολόγηση περιλαμβάνει άνω των 10.000 προσλήψεων δημοσίων υπαλλήλων για φέτος, με προτεραιότητα τους τομείς Υγείας και Παιδείας. Μέχρι σήμερα για τις προσλήψεις στο Δημόσιο ίσχυε ο κανόνας «1 πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις». Συμφωνήθηκε αυτός σταδιακά να χαλαρώσει, υποχωρώντας στο «1-4» το 2017, στο «1-3» το 2018 κ.ο.κ. μέχρι να φτάσει στο «1-1» το 2020. Για το 2016 προκύπτει έτσι περιθώριο 3.000 προσλήψεων, ενώ περί τις 6.500 προσλήψεις εκκρεμούν από προηγούμενα χρόνια. Συμφωνήθηκε, επίσης, να μην περιλαμβάνονται στον κανόνα οι προσλήψεις που προκύπτουν από αμετάκλητες δικαστικές αποφάσεις (περί τις 1.500), καθώς και εκείνες που προκύπτουν από εκπλήρωση κοινοτικών υποχρεώσεων της χώρας (π.χ. το ωράριο εργασίας των ιατρών να μην ξεπερνά τις 45 ώρες εβδομαδιαίως) και αφορούν κυρίως τους τομείς της Υγείας και της Παιδείας. Ο αριθμός των προσλήψεων είναι προφανώς εξαιρετικά χαμηλός, σε σχέση με το ύψος της ανεργίας. Είναι όμως εξαιρετικά σημαντικό να ξεκινήσει η αποκατάσταση σοβαρών ζημιών που έχουν επιφέρει οι πολιτικές των τελευταίων ετών στη λειτουργία του κοινωνικού κράτους. Ζητούμενο δεν είναι απλώς η επιστροφή της οικονομίας σε τροχιά ανάπτυξης αλλά να έχει την κοινωνία όρθια στο πλάι της. Για τον λόγο αυτό απόλυτη προτεραιότητα αποτελεί η αποκατάσταση των δημόσιων δομών Υγείας και Παιδείας.

8. Θεσμικές παρεμβάσεις - τόνωση ανταγωνισμού και διαφάνειας - στήριξη ΜΜΕ Νομοθετείται άμεσα θεσμικό πλαίσιο για τις δημόσιες προμήθειες και συμβάσεις. Εισάγεται για πρώτη φορά ένα ενιαίο σύστημα όλων των διαγωνισμών, που εδράζεται στη νέα τεχνολογία και σε ηλεκτρονικά μέσα διαχείρισης. Βάζουμε έτσι τέλος στα «γρηγορόσημα», τη διαφθορά και την κατάχρηση των απευθείας αναθέσεων έργων, ενώ διευκολύνεται η πρόσβαση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. "Με την ολοκλήρωση της νομοθέτησης των νέων κανόνων, θα προχωρήσουμε στην ίδρυση Κέντρου Εξυπηρέτησης Επιχειρήσεων, όπου όλοι οι απαιτούμενες διαδικασίες θα συγκεντρώνονται σε ένα σημείο", σύμφωνα με κυβερνητικά στελέχη.

9. Νέα χρηματοδοτικά εργαλεία για την Κοινωνική Οικονομία Σε στάδιο διαβούλευσης βρίσκεται το νομοσχέδιο για την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία, ενώ άμεσα θα προκηρυχθεί σχετική δράση ΕΣΠΑ. Το προεκλογικό πρόγραμμα υποστήριζε ότι η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία μπορεί να συμβάλει στην ανάσχεση της αυξανόμενης ανεργίας και στη δημιουργία θέσεων εργασίας, ενώ παράλληλα παρέχει ισχυρά έμπρακτα παραδείγματα για τη δυνατότητα αναδιοργάνωσης της παραγωγής και της οικονομίας στην κατεύθυνση της παραγωγής για την κάλυψη αναγκών και όχι για το κέρδος. Αποτελεί ισχυρό παράγοντα μεταβολής του συσχετισμού δυνάμεων προς όφελος των λαϊκών τάξεων και αναδιανομής του παραγόμενου εισοδήματος προς όφελος αυτών που το παράγουν. Η υποστήριξη της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας και της κινηματικής δυναμικής που εμπεριέχει αποτελεί κατεύθυνση που μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στο σχέδιο ανασυγκρότησης της οικονομίας και της κοινωνίας. Με το ν/σ που προωθείται επιχειρείται να αναδιαμορφωθεί ο κλάδος, αντιμετωπίζοντας παθογένειες που προέκυψαν στην προηγούμενη περίοδο (με τον Νόμο 4019/11), όπως η εμφάνιση ΚοινΣΕπ - σφραγίδων, η μη δημοκρατική οργάνωση, η ανασφάλιστη εργασία κ.ά. Στη διαβούλευση προέκυψε, επίσης, η ανάγκη ένταξης και άλλων νομικών μορφών (αστικές ενώσεις, συνεταιρισμοί κ.λπ.), στη λογική της κοινωνικής επιχειρηματικότητας καθώς και η σκοπιμότητα δημιουργίας δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων δομών (με οριζόντια ή κάθετη σύνδεση). Το νέο θεσμικό πλαίσιο, σε συνδυασμό με τη διοχέτευση πόρων (ο κλάδος αποτελεί πλέον μέρος του σχεδιασμού για χρηματοδοτικά εργαλεία όπως το ΕΣΠΑ και ο Αναπτυξιακός Νόμος), θα προσδώσουν στον κλάδο νέα δυναμική, η οποία μπορεί να φανεί εξαιρετικά χρήσιμη στην αναγκαία διαδικασία παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

10. Μετά τη συμφωνία παρουσιάζεται ο αναπτυξιακός σχεδιασμός στους θεσμούς Όλες οι παραπάνω παρεμβάσεις εντάσσονται στην αναπτυξιακή στρατηγική για τη χώρα, την υλοποίηση της οποίας θα παρακολουθεί το Αναπτυξιακό Συμβούλιο. Πρόσφατα το ΚΥΣΟΙΠ ενέκρινε εισήγηση του υπουργού Οικονομίας για το πλαίσιο εκπόνησης της αναπτυξιακής στρατηγικής της χώρας, η οποία θα κατατεθεί στους Θεσμούς αμέσως μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας. Το πλαίσιο που υιοθετήθηκε αποτελείται από τρία βασικά σημεία: * Το πρώτο αποτυπώνει το εγχώριο και διεθνές μακροοικονομικό περιβάλλον καθώς και το δημοσιονομικό πλαίσιο στη βάση των οποίων εντάσσεται ο αναπτυξιακός σχεδιασμός. * Το δεύτερο θέτει 6 βασικούς στόχους για την ανάπτυξη: - αποκατάσταση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας, - εκσυγχρονισμό του κράτους και της δημόσιας διοίκησης, - αύξηση της απασχόλησης, - διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, - βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, προώθηση εξαγωγών και επενδύσεων, - αξιοποίηση πηγών και εργαλείων χρηματοδότησης. * Το τρίτο περιλαμβάνει προτάσεις σχεδιασμού για 7 επιμέρους κλάδους οικονομικής δραστηριότητας: πρωτογενής τομέας, μεταποίηση, κατασκευές και διαχείριση ακίνητης περιουσίας, ενέργεια, εξοικονόμηση και δίκτυα, τουρισμός, ναυτιλία, μεταφορές και εφοδιαστική αλυσίδα, πληροφορική και τηλεπικοινωνίες. Αναπτυξιακό Συμβούλιο Προχωρά, παράλληλα, η ίδρυση του Αναπτυξιακού Συμβουλίου, που θα λειτουργεί επιβοηθητικά, συμβουλευτικά και συντονιστικά, συνδέοντας την κεντρική διοίκηση με την επιστημονική κοινότητα. Θα προτείνει στην πολιτική ηγεσία τους βασικούς άξονες της αναπτυξιακής πολιτικής, ανιχνεύοντας τις χωρικές αλλά και κλαδικές κατευθύνσεις του διεθνούς αναπτυξιακού δυναμισμού και ερευνώντας τις δυνατότητες της χώρας να τις ακολουθήσει.

Οι ανάγκες και οι αντοχές της κοινωνίας μας

Οι ανάγκες και οι αντοχές της κοινωνίας μας. Αυτός ο υπέροχος λαός δίνει πάλι τα φώτα του , ώριμο τέκνο της ανάγκης και της οργής του, δίνει χέρι βοηθείας στους εξαπατημένους και διωγμένους πιο αδύνατους από αυτόν πρόσφυγες των πεδίων των μαχών της εγγύς Ανατολής. Εκεί που οι άλλοι βλέπουν χρήμα και μίσος εμείς, το 85% του ελληνικού λαού βλέπει συμπάθεια και αλληλεγγύη. Με τραυματισμένη τη συνοχή της Κοινωνίας με πτωχοποίηση, αστέγους, ανθρωπιστική κρίση με ανεργία και το φιλότιμο τραυματισμένο από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και οικονομικών μητροπόλεων από τις χρεωμένες τεχνικά περιφέρειες υψώνουμε φωνή αντίστασης την ανθρωπιά και τον πολιτισμό μας. Εκεί που η Τουρκική ηγεσία εκβιάζει και οι χώρες του Βίσεγκραντ δημιουργούν τετελεσμένα η Ελλάδα αποκτά φίλους και συνοδοιπόρους απέναντι στα ολιγαρχικά συμφέροντα και τους θρασείς παραστάτες ντόπιας και παγκοσμίου αρπαχτής.

Τα γνωστά υπάρχοντα ΜΜΕ , στις αυθαίρετες συχνότητες ορίζουν την μοναξιά των παροπλισμένων, τρομοκρατούν σε συμφωνημένα σχέδια, προτάσσουν κοινή ατζέντα εύκολα ανιχνεύσιμη στην απλή λογική πως καμιά σχέση δεν κρατούν με την ειδησιογραφία αλλά με την παραμορφωτική παραπληροφόρηση συμφερόντων διαπλοκής. Οι λίγες εφημερίδες τα ραδιόφωνα και το δημόσιο κανάλι που λειτουργεί βοηθούν την αντικειμενική ενημέρωση πλήττονται όμως οικονομικά με κάθε στημένο τρόπο (πχ ψεύτικες ακροαματικότητες, μόχλευση διαφημίσεων) πολεμιόνται και άλλωστε το χάος της παραπληροφόρησης ή των σκουπιδιών ειδήσεων μόνο με τον όγκο της ΧΥΤΑ Λιοσίων θα μπορούσαν να προσομοιώσουν. Το κύμα ρατσισμού και ξενοφοβίας άλλωστε σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχει σαφείς παραστάτες, επώνυμα ΜΜΕ συγκεκριμένων νεοφιλελεύθερων προτάξεων προπαγάνδας. Ο 4ος πόλος εξουσίας τείνει να γίνει ο πρώτος που ορίζει την πολιτική πρακτική. Οι κοινωνίες για να παράγουν πολιτική επωφελή για αυτές χρειάζονται τα στοιχεία της είδησης, επιλογές πνεύματος και αξιολόγηση κρίσης και ειλικρινά για να τα ανιχνεύσουμε στο σημερινό κόσμο θέλει πολύ προσπάθεια.

Μερικά παραδείγματα από την ελληνική πραγματικότητα. Η πιστοληπτική ικανότητα για τις τρέχουσες ανάγκες ρευστότητας μιας ακμαίας μικρομεσαίας επιχείρησης δεν μπορεί να μπαίνει στην ίδια μοίρα με τους κανόνες ανανέωσης δανείων των θαλασσοδανείων που δεν εξυπηρετούνται. Το πρόταγμα μερικών παλαιών και νέων εκπορνευτών για οικουμενικούς και τεχνοκρατικούς σωτήρες καλύπτει σαφείς πολιτικές δεξιές επιλογές αυτές που λέμε συστημικές. Πότε οι τεχνοκράτες δούλεψαν αντίθετα στο χέρι που τους τάιζε από την εποχή του Ρομπέν των δασών μετρούνται αυτοί, στα δάκτυλα της ιστορίας.

Οι ταγοί των συνδικαλιστικών αγώνων εξόκειλαν όλη την διάρκεια των 6 μνημονιακών χρόνων σε 43 πανελλαδικές μονοήμερες παρουσίες με απήχηση από 4-34% Οι άνεργοι είναι ακόμα 27% και οι συνδικαλιζόμενοι 7-9%. Φταίει ο συνδικαλισμός για τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την φθορά των συλλογικών συμβάσεων ,την ανασφάλιστη και δουλοπαροική εργασία ή οι επιλογές του ΔΝΤ;; Η Μέρκελ τι τους ήθελε τους πρόσφυγες πέρα από φτηνά εργατικά χέρια χωρίς ιδιαίτερες προνοιακές απαιτήσεις;;; Τον ρώτησε κανείς τον άνεργο πως πληρώνει το νοίκι ,το μπακάλη τα φάρμακά του.

Ξέχασε η μεσαία τάξη διακοπές, θέατρο ,ταβέρνα και τον καφενέ, απλές πολυτέλειες μιας άλλης ζωής λίγο πριν. Τα νιάτα αμολιούνται στις γηινες αμφισβητήσεις τους, ευνουχισμένα από όνειρα, σχέδιο και δημιουργικότητα να λειτουργήσουν σαν τροχός σε νέους δρόμους. Οι σπουδές τεκτονικά χρηματιζόμενες στα «κατάλληλα» πανεπιστήμια των υψηλών απαιτήσεων και των μεροληπτικών απόψεων ακόμα και στην επιλογή των προθύμων «κατάλληλων» του νεοφιλελευθερισμού διδασκόντων. Τι άλλο έφερνε ο νόμος Διαμαντοπούλου από την εξάρτηση της επιστήμης από την «λεγόμενη» Αγορά;; Που είναι οι φραγμοί πια στη μόρφωσή μας αν όχι 3μετροι τοίχοι. Που περνάει το παιδί στην επαρχία και τα παρατάει από τη λάθος επιλογή και τα δυσβάστακτα έξοδα. Έπειτα πόσο ακόμα θα ανέχεται η κοινωνία τον νεόκοπο επιστημονικό μεταναστευτισμό, πόσο θα χαίρεται τα παιδιά μας η Νέα Υόρκη, το Πεκίνο, η Τζέντα, το Σύδνεϋ, η Στουτγάρδη και το Λονδίνο;; Τι να κάνουν εδώ αν δεν υπάρχουν δουλιές, με άρχουσα τάξη από το εξωτερικό και λαμόγια που τα ξελασπώνουν 15 μεγαλοδικηγόροι, το περιβάλλον των λομπιστών των Βρυξελλών και οι 6000 εξωχώριες των φορολογικών παραδείσων;; Αν έχει κάνει κάτι η κυβέρνηση Σύριζα-ΑΝΕΛ αυτό τον πρώτο χρόνο είναι τα πρώτα αποτελέσματα στη φοροδιαφυγή από τις λίστες και τα σουρωτήρια του φορολογικού συστήματος, εμφανείς οι θιγόμενοι και η εκφρασμένη καθάρια θέληση για νέους θεσμούς έντιμης χάραξης στην διοίκηση, στο σωφρονιστικό, στα ασφαλιστικά, τους μικροοφειλέτες με τις δόσεις, στο μέγαρο στο πληθωρικό πρόγραμμα του υπουργείου υγείας.

Έπρεπε οι ΕΣΥτες της ΠΦΥ να περάσουν 24 μήνες με κλειστά ιατρεία από τον ακρωτηριαστικό νόμο για την ΠΦΥ του Γεωργιάδη για να δουν πέρα από το μισθό ΙΚΑ το μισθό του ΠΑΑ τώρα με το νόμο Ξανθού-Πολάκη. Και οι ελλείψεις σε προσωπικό 3500 υγειονομικών σε αγροτικά ,ΚΥ. ΠΕΔΥ νομαρχιακά και περιφερειακά νοσοκομεία να καλύπτουν ούτε το 10% των αναγκών. Ο περήφανος ελληνικός λαός για να ζήσει θέλει τα στοιχειώδη, προϊόντα από τους αγρότες του, σχέδια έργων από τους μηχανικούς του, οι δικηγόροι να βάλουν τις γραβάτες στον ώμο και να ανατάξουν την κρυφοβλέπουσα και σπαθοκρατούσα υπερ των ισχυρών δικαιοσύνη, θέλει τέλος τον επαρχιακό και γιατρό της γειτονιάς προστάτη του και όχι τον φραγκοφονιά του.

Καλό είναι η τετρακέφαλη ομοούσιος αντιπολίτευση να ξέρει ότι η κοινωνία δεν θεωρεί φυσικό ή έστω αναπότρεπτο αυτό που ορίζαμε ως απαράδεκτο και μαυρίσαμε ως τα τώρα. Ούτε η Ευρώπη των 7 του relocation(επανεγκατάστασης) προσφύγων ή των 4-5 του αιμάσσοντος από λιτότητα Νότου είναι η Ευρώπη που οραματιζόμαστε. 14-3-2016 ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ 24-3-2016. σελ 27. Δρ. Διονύσης Λαμπαδάριος dlabadarios@hol.gr

Τί θέλουμε να γίνει; Κυρίτσης Γιώργος

Τί θέλουμε να γίνει; Κυρίτσης Γιώργος | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 29.08.2015 του Γιώργου Κυρίτση Ένας τρόπος να καταλάβουμε "τί πρέπει να κάνουμε", είναι να απαντήσουμε στο ερώτημα "τί θέλουμε να γίνει" και εν συνεχεία να καθορίσει ο καθένας τη στάση του. Το χειρότερο δυνατό, όχι πολύ πιθανό αλλά ούτε και απίθανο σενάριο είναι αυτό που λέει διάλυση ΣΥΡΙΖΑ και ήττα στις εκλογές. Το σενάριο αυτό θα σημάνει στρατηγική καταστροφή για την αριστερά σε όλη την Ευρώπη, καθώς ο τίτλος θα είναι ότι "Η συντηρητική αντιπολίτευση, νίκησε την αριστερά και επιστρέφει στην εξουσία στην Ελλάδα" - τόσο απλά όσο σύνθετη και να 'ναι η δική μας ανάλυση. Ο συμβιβασμένος ΣΥΡΙΖΑ παραμένει πολύ αριστερό πράγμα για τον ευρωπαϊκό μ.ο. και αυτό έχει να κάνει και με τα πρόσωπα που τον απαρτίζουν. Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ έχουμε κάθε λόγο να είμαστε από δυσαρεστημένοι έως απογοητευμένοι από την εξέλιξη των πραγμάτων σε σχέση με τις προσδοκίες μας, καθώς τα ζούμε με ένταση εκ των έσω και τα προσωποποιούμε κιόλας. Ωστόσο, για όσους κοιτούν την Ελλάδα από μια απόσταση, πχ από το εξωτερικό, η εικόνα παραμένει το this is a coup, και η ελληνική κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρούν σχεδόν ακέραια την εικόνα τους με την κατάληξη της διαπραγμάτευσης να λαμβάνεται υπ όψιν. Ο Γκιζι του Λινκε είπε στη γερμανική Βουλή ότι ψηφίζει οχι στο πρόγραμμα με το ίδιο σκεπτικό με το οποίο αν ψήφιζε στην ελληνική βουλή θα ψήφιζε ναι. Δηλαδή το οτι εμείς δεν μας φαινόμαστε όσο αριστεροί θα θέλαμε, δεν σημαίνει ότι ο πιο έξω κόσμος το βλέπει έτσι. Είναι διαφορετικές οι προσλαμβάνουσες Υπάρχει ένα προφανές επιχείρημα υπέρ του να συνεχίσει η χώρα να κυβερνάται απο τον ΣΥΡΙΖΑ και αυό είναι πως έχει τεράστια σημασία ποιος διοικεί το κράτος. Μπορούμε να διώξουμε τον συμβιβασμένο ΣΥΡΙΖΑ πχ και να αναθέσουμε το μεταναστευτικό στους ούγκανους να πνίγουνε τον κόσμο. Αλλά ας πούμε οτι αυτό είναι λαϊκισμός... Αλλά και στο πιο "βασικό" που έχει διχάσει τους αριστερούς, στο θέμα του νομίσματος. Υπάρχει κανείς που αμφιβάλει οτι το θέμα μπορεί να τεθεί με ρεαλιστικούς όρους μόνον αν υπάρχει κατάλληλη διοικητική - εκτός από πολιτική - προετοιμασία. Οτι δηλαδή πρέπει το κράτος - όχι ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει τέτοια σχέδια ακόμα και ώρα ανάγκης. Και φυσικά, για να μην γελιόμαστε εάν μια κυβέρνηση δεν έχει τρόπο να αντισταθεί βραχυπρόθεσμα στον τραπεζικό εκβιασμό, δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα και αυτό αποδείχθηκε αν μη τι άλλο από τα κάπιταλ κοντρολς.

Το αν θα συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι κυβέρνηση και το τί θα πράξει ως κυβέρνηση εξαρτάται καθοριστικά από το τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα. Αν θεωρούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα "πασοκοποιηθεί" ότι και να γίνει, ε τότε αυτό θα συμβεί και θα' ναι αυτεκπληρούμενη προσδοκία μαζοχιστικού τύπου. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να διατηρήσει και την άσπιλη αριστερή ακεραιότητα του. Πρέπει να προχωρήσει σε σκληρές αποσαφηνίσεις Είναι ασαφές πχ αν η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ θα ψήφιζε τη λεγόμενη ελληνική πρόταση 47 σελίδων η οποία εκπονήθηκε όταν στην κυβέρνηση συμμετείχαν τα στελέχη που σήμερα συναπαρτίζουν την ΛΑΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκασμένος να δει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί: Ενδεικτική είναι η παράγραφος κλειδί του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία συνοψίσαμε και ψηφίσαμε στην ίδια φράση τη φόρμουλα "Καμία θυσία για το ευρώ - καμία αυταπάτη για τη δραχμή". Δηλαδή, αντί να απαλείψουμε τις δυο ακραίες τιμές, τις προσθέσαμε συνθηματοποιημένες χωρίς να εκπονήσουμε κάποιο σχέδιο. Το αποτέλεσμα ήταν στη σύγκρουση με την πραγματικότητα να σπάσουμε στα δύο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα με καταστατικές και κατακτημένες δημοκρατικές αρχές λειτουργίας, πολυάριθμα όργανα με ποικίλους ιδιόρρυθμους και κουλτούρα σύνθεσης με άνεση χρόνου και κλήθηκε να λειτουργήσει ως κυβέρνηση σε ένα σκληρά παραδοσιακά και συνταγματικά ρυθμισμένο πρωθυπουργοκεντρικο μοντέλο στο οποίο ο πρόεδρος του είναι ταυτόχρονα πρωθυπουργός και συγκεντρώνει στο πρόσωπό του το σύνολο της ευθύνης και το σύνολο της εξουσίας. Δεν έγινε καμία προσπάθεια να λυθεί αυτός ο κόμπος. Τώρα η ηγεσία αισθάνεται εγκαταλειμμένη από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και τα μέλη φτυσμένα απο την ηγεσία. Προφανώς κ αντικειμενικά η ευθύνη είναι στην ηγεσία κ σε προσωπικό επίπεδο κ στο επίπεδο των αντιλήψεων. Αντιλήψεις "αδιαμεσολάβητης" επαφής του Ηγέτη με Η κεφάλαιο με τον λαό, οδηγούν μαθηματικά στη διάλυση. Εάν δεν λυθούν αυτά τα θέματα, τα άλλα προβλήματα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Εάν η επόμενη κυβέρνηση είναι ΣΥΡΙΖΑ θα έχει τη δυνατότητα να διορθώσει αυτό που αναγκάστηκε να ψηφίσει και να προωθήσει και άλλα ζητήματα που εκφευγουν απο το σχήμα Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο. Για όσους δεν μπήκαν στον ΣΥΡΙΖΑ μετά απο το 2010 οπότε και κυριάρχησε λογικά ο αντιμνημονιακός επιτονισμός, η αριστερά είναι κάτι πολύ ευρύτερο, σε απόλυτη κ στρατηγική σύγκρουση βέβαια με το Μνημόνιο αλλά εν πολλοίς και με το Αντιμνημόνιο ως "εν τουτω νικα". Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο "εθνικός" χαρακτήρας του αντιμνημονιακου αγώνα εις βάρος της ταξικής ανάλυσης. Η κυβερνητική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει αυτά τα στοιχεία ταξικής μεροληψίας. Υπερ τίνος; Απ όλες τις ερμηνείες για το 62% μία μόνο είναι ξεκάθαρη και αυτή είναι η γεωγραφική - ταξική αποτύπωση. Οι λαϊκές τάξεις τοποθετηθήκαν με τσαουσεσικη απολυτότητα υπέρ του ΣΥριζα και οι πλούσιοι υπέρ της αντιπολίτευσης. Ο Σύριζα οφείλει ως κυβέρνηση να υπερασπιστεί αυτούς τους ανθρώπους.

Να είμαστε όλοι με τον Γιάνη Βαρουφάκη!

Να είμαστε όλοι με τον Γιάνη Βαρουφάκη! Γεωργακόπουλος Τάκης | ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ 29.07.2015

Του ΤΑΚΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Ασφαλώς και δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια και λεπτομέρειες τι ακριβώς ήταν το σχέδιο Βαρουφάκη. Ασφαλώς και γνωρίζουμε ότι η γενική γραμματέας Εσόδων Αικ. Σαββαΐδου αποτελεί επιλογή του Σόιμπλε. Ως εκ τούτου, ό,τι κι αν έκανε ο Βαρουφάκης που στόχευε να μας απεγκλωβίσει από το δόκανο του Σόιμπλε, της ΕΚΤ και των δανειστών, από την πιστωτική ασφυξία που μας έχουν επιβάλει οι... "εταίροι", τότε καλώς καμωμένο! Πρέπει όλοι μας να είμαστε με τον Γιάνη Βαρουφάκη! Απ' όσα έχουν δει ώς τώρα το φως της δημοσιότητας, αντιλαμβανόμαστε ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών προσπάθησε να αμυνθεί για λογαριασμό του λαού και της χώρας στο σχέδιο στραγγαλισμού της Ελλάδας που εξύφαιναν οι δανειστές, κινητοποιώντας την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, να μπλοκάρει τη ρευστότητα προς την Ελλάδα και τις ελληνικές τράπεζες. Σε αυτή την προσπάθεια, η Ελλάδα και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. έπρεπε να απαντήσουν με ένα αντι-σχέδιο που θα μπορούσε να είναι η κατοχή μιάς κρατικής τράπεζας. Κρατική τράπεζα όμως δεν υπάρχει. Φρόντισαν γι' αυτό οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ...

Ποιος ήταν επομένως ο πιο πρόσφορος τρόπος; Να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός υπέρβασης των πιστωτικών εμποδίων που όρθωναν οι Ευρωπαίοι με μοχλό την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, προκειμένου να ξεπεραστεί η πιστωτική ασφυξία του λαού που τελικά μας επέβαλαν. Κι έρχονται τώρα οι εγχώριοι υποστηρικτές του Σόιμπλε και του Ντράγκι και της Μέρκελ και γενικά του ευρωπαϊκού οικονομικού παρακράτους να εγκαλέσουν τον Βαρουφάκη επειδή, τάχατες, παρανόμησε! Ε, πάει πολύ αυτό! Πάει πολύ η υποκρισία και η ανοχή, από μέρους μας, της υποκρισίας τους, αυτών των εγκληματιών των ευρωπαϊκών θεσμών. Εδώ χρειάζονται επί της ουσίας απαντήσεις σε όσα εκστομίζουν η κ. Σαββαΐδου, προσωπική επιλογή -απ' ό,τι λέγεται- του Σόιμπλε και οι σφουγγοκωλάριοι της εξουσίας των Ευρωπαίων χριστιανοδημοκρατών. Και η Δικαιοσύνη, αν εμπλακεί, πρέπει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να μην υποκύψει δηλαδή στις σκοπιμότητες που το παρακρατικό λόμπι των Ευρωπαίων πιστωτών θα επιδιώξει, εγκαλώντας τον πρώην υπουργό Οικονομικών για παράνομες ενέργειες. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, για λογαριασμό του ελληνικού λαού και της εγχώριας οικονομίας, ήταν σε νόμιμη άμυνα! Αλήθεια, οι ενέργειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ήταν νόμιμες; Όταν οδηγούν έναν λαό σε οικονομικό αφανισμό, σε κοινωνική εξαθλίωση, σε πολιτική υποταγή; Η απειλή τους για πρόκληση άτακτης χρεωκοπίας στην Ελλάδα ήταν νόμιμη και πολιτικά ηθική; Ας αφήσουν την υποκρισία και τον στρουθοκαμηλισμό.

Οφείλουμε όλοι, ως Έλληνες πολίτες, να επικροτήσουμε το σχέδιο Βαρουφάκη, έστω και ως ιδέα. Ως ιδέα απεμπλοκής από τη μέγκενη των Ευρωπαίων πιστωτών και της γερμανικής πολιτικής επικυριαρχίας με βάση μια σχιζοειδή πολιτική, έναν εκδικητικό παραλογισμό που έρχεται ως σύμπλεγμα, από το παρελθόν. Πρέπει όλοι μας να είμαστε, τούτη την ώρα, με τον Γιάνη Βαρουφάκη! * Ο Τάκης Γεωργακόπουλος είναι γιατρός, μέλος Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Αχαΐας Ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης και η στήλη ΣΤΟΝ ΑΦΡΟ είναι σε άδεια

Τα προγράμματα λιτότητας στην Ελλάδα απότυχαν, πείτε το στην Μέρκελ.

Ανοικτή επιστολή στους «Financial Times» με αφορμή το τέλμα στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές της έπειτα από τέσσερις και πλέον μήνες επαφών, απέστειλαν οκτώ διάσημοι ακαδημαϊκοί και πολιτικοί. Πρόκειται για το νομπελίστα Οικονομικών και καθηγητή του Columbia University Τζόζεφ Στίγκλιτς, τον καθηγητή της Ecole Normale Superieure και του LSE Τομά Πικετί, τον πρώην πρωθυπουργό της Ιταλίας και πρόεδρο του Foundation of European Progressive Studies Μάσιμο Ντ' Αλέμα, την καθηγήτρια του Columbia University Στέφανι Γκρίφιθ-Τζόουνς, την καθηγήτρια του LSE Μαίρη Κάλντορ, την Χίλαρι Ουέινραϊτ του Transnational Institute στο Άμστερνταμ, τον καθηγητή Μάρκους Μίλερ του Warwick University και τον καθηγητήΤζον Γκραλ του Middlesex University. Η επιστολή, η οποία τιτλοφορείται από την εφημερίδα «Ελλάδα: έκκληση για μετριοπάθεια την ύστατη ώρα», αναφέρει: «Κύριοι, το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκεται σε κίνδυνο καθώς οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτικών θεσμών πλησιάζουν στην κορύφωσή τους. Για να αποτραπεί μια αποτυχία των διαπραγματεύσεων είναι αναγκαίο να γίνουν υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές. Η ΕΕ πρέπει να επιδείξει ανεκτικότητα και να εκταμιεύσει κονδύλια για να στηρίξει τις διαρθρωτικές αλλαγές και την οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας και να διατηρήσει την ακεραιότητα της Ευρωζώνης. Η Ελλάδα πρέπει να δεσμευθεί αξιόπιστα και να δείξει ότι, αν και τάσσεται κατά της λιτότητας, ενστερνίζεται τις μεταρρυθμίσεις και επιθυμεί να διαδραματίσει ένα θετικό ρόλο στην ΕΕ.

Σε επιστολή που είχαμε απευθύνει αρκετοί από εμάς στους FT τον Ιανουάριο σημειώναμε ότι είναι σημαντικό να διαχωριστούν η λιτότητα από τις μεταρρυθμίσεις. Διότι το να καταδικάζεις τη λιτότητα δεν σημαίνει ότι απορρίπτεις τις μεταρρυθμίσεις. Φοβούμαστε ότι έξι μήνες τώρα η λιτότητα υπονομεύει τις βασικές μεταρρυθμίσεις του ΣΥΡΙΖΑ, για την υλοποίηση των οποίων οι ηγέτες της ΕΕ θα έπρεπε ασφαλώς να είχαν συνεργαστεί με την ελληνική κυβέρνηση. Κυρίως σε ότι αφορά την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς. Η λιτότητα ροκανίζει δραστικά τα έσοδα από τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις και περιορίζει το πεδίο για αλλαγές που θα έκαναν τη δημόσια διοίκηση πιο υπεύθυνη και αποτελεσματική κοινωνικά. Και οι σημαντικές υποχωρήσεις που ζητούνται από την κυβέρνηση σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να χάσει την πολιτική στήριξη που διαθέτει και επομένως και τη δυνατότητα να υλοποιήσει ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα που θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Είναι λάθος να ζητείται από την Ελλάδα να δεσμευθεί στην εφαρμογή ενός παλαιού προγράμματος που έχει καταφανώς αποτύχει, έχει απορριφθεί από τους Έλληνες ψηφοφόρους και το οποίο ένας μεγάλος αριθμός οικονομολόγων (συμπεριλαμβανομένων και ημών) πιστεύει ότι είχε εξαρχής λανθασμένες κατευθύνσεις.

Είναι σαφές ότι μια αναθεωρημένη, μακροπρόθεσμη συμφωνία με τους πιστωτικούς θεσμούς είναι αναγκαία. Διαφορετικά είναι αναπόφευκτη μια χρεοκοπία, η οποία θα θέσει σε μεγάλο κίνδυνο τις οικονομίες της Ευρώπης, την παγκόσμια οικονομία, ακόμα και την ευρωπαϊκή ιδέα, την οποία η Ευρωζώνη υποτίθεται ότι θα ενδυνάμωνε. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μοναδική ελπίδα για νομιμότητα στην Ελλάδα. Μια αποτυχία στην επίτευξη συμφωνίας θα υπονόμευε τη δημοκρατία και θα έφερνε στην επιφάνεια πολύ πιο ριζοσπαστικές και δυσλειτουργικές δυνάμεις, δομικά εχθρικές προς την ΕΕ.

Από την άλλη πλευρά, σκεφτείτε σοβαρά την ταχεία εφαρμογή ενός θετικού προγράμματος για την ανάκαμψη στην Ελλάδα (και στην ΕΕ συνολικά), το οποίο θα εκμεταλλευόταν τη μεγάλη οικονομική ισχύ της Ευρωζώνης για την προώθηση των επενδύσεων και τη διάσωση της ευρωπαϊκής νεολαίας από τη μαζική ανεργία με μέτρα που θα ενίσχυαν την απασχόληση σήμερα και την ανάπτυξη στο μέλλον. Ένα τέτοιο πρόγραμμα θα άλλαζε άρδην τις οικονομικές επιδόσεις της ΕΕ και θα μετέτρεπε την Ένωση σε πηγή υπερηφάνειας για τους Ευρωπαίους πολίτες. Η συμπεριφορά έναντι της Ελλάδας θα στείλει ένα μήνυμα προς όλους τους εταίρους στην Ευρωζώνη. Όπως το Σχέδιο Μάρσαλ, ας είναι αυτό ένα μήνυμα ελπίδας και όχι απελπισίας».

Σώστε την Ελλάδα για να "σωθεί" η λιτότητα.

Σώστε την Ελλάδα για να σωθεί η λιτότητα Λουκάς Χρυσόστομος | 27.05.2015 Ο πανικός άργησε μια μέρα για τις αγορές (λόγω αργίας στα χρηματιστήρια Λονδίνου-Φρακφούρτης), αλλά ήρθε την Τρίτη με το άνοιγμα. Μαζικό ξεπούλημα μετοχών στην Ισπανία, άνοδος των αποδόσεων των ισπανικών ομολόγων, πτώση του ευρώ που κατέγραψε χαμηλό μηνός. Οι επενδυτές των χρηματαγορών αφήνιασαν. Τα έβαλαν μέχρι και με τον Κλάους Ρέγκλινγκ του ESM, του ευρωπαϊκού ΔΝΤ, για τα σχόλιά του στην "Bild" όπου προειδοποίησε για χρεοκοπία της Ελλάδας εάν δεν υπάρξει σύντομα συμφωνία με τους δανειστές. Βέβαια, το τρομο-σενάριο αυτό είναι γνωστό. Και είναι οι ίδιοι οι επενδυτές των αγορών που με τη σπέκουλα πάνω στα τρομο-σενάρια βγάζουν εκατομμύρια. Προς τι ο πανικός λοιπόν; Εξηγεί η εφημερίδα της ιταλικής συνομοσπονδίας εργοδοτών "Il Sole 24 Ore". Τίτλος: "Ο πραγματικός κίνδυνος; Η Μαδρίτη". Η ανάλυση, απλή και ξεκάθαρη: «Εάν κάνουμε αναγωγή αποτελέσματος των ισπανικών τοπικών εκλογών στις επερχόμενες εθνικές, η Ισπανία θα καταστεί μη κυβερνήσιμη, όπως η Ελλάδα τον Ιανουάριο. Σε κάθε περίπτωση η πολιτική λιτότητας των Βρυξελλών θα βρει ολοένα και πιο αδύναμη στήριξη και θα μεγαλώσει το χάσμα ανάμεσα σε Γερμανία και χώρες της περιφέρειας».

Η ανάλυση (κινδύνου) καταλήγει σε ένα εντυπωσιακό συμπέρασμα των αναλυτών: «Η πιο σύνθετη κατάσταση στην Ισπανία ενδέχεται να μαλακώσει -εάν δεν φτάσει έως και σε χαλάρωση- των ευρωπαϊκών θεσμών έναντι της Ελλάδας. Πράγματι, τώρα είναι ξεκάθαρο πως χωρίς ριζική αναδιάρθρωση χρέους, το ελληνικό κράτος είναι πράγματι αφερέγγυο»! Η κομψή γλώσσα της αγοράς περιγράφει τη σεισμική αλλαγή στην πολιτική σκηνή της Ισπανίας ως ανάγκη διόρθωσης πορείας των Βρυξελλών αναφορικά με τη λιτότητα, ενώ δεν διστάζει να καλέσει σε «ριζική αναδιάρθρωση» του ελληνικού χρέους... Την ίδια ώρα, η ακτιβίστρια Άντα Κολάου, που κέρδισε τη Βαρκελώνη με αριστερή πλατφόρμα, ετοιμάζεται όχι απλώς για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις αλλά για έναν... δικαιότερο κόσμο, επιβεβαιώνοντας πλήρως την ανάλυση της εφημερίδας των Ιταλών εργοδοτών περί αποδυνάμωσης της λιτότητας. Στα άμεσα σχέδιά της: φορολόγηση εταιρειών παροχής ηλεκτρισμού επειδή καταλαμβάνουν δημόσιους χώρους, πρόστιμο στις τράπεζες που κρατάνε άδεια τα σπίτια των πλειστηριασμών, δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες για τους νέους και επιδόματα στα νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος. Ο δε Πάμπλο Ιγγλέσιας των Podemos κήρυξε πόλεμο κατά του Ραχόι και λέει ότι θα συνεργαστεί μόνο με όσους συνασπισμούς θα πετάνε έξω το Λαϊκό Κόμμα, όπου αυτό έχει παρουσία. Το συμπέρασμα λοιπόν των αγορών είναι το εξής: Η κλινική εικόνα του Ισπανού ασθενούς που λαμβάνει λιτότητα, από εξαιρετική προ τοπικών εκλογών άλλαξε σε... ετοιμοθάνατο μετεκλογικά (!). Προτεινόμενη θεραπεία; Σώστε την Ελλάδα, σώστε τη λιτότητα! ΧΡΙΣΟΣΤΟΜΟΣ ΛΟΥΚΑΣ

Εργολαβίες σε φύλαξη,σίτιση,καθαριότητα εργαζόμενοι στα μεσαιωνικά κάτεργα με χορηγούς Κρατικούς φορείς.

Εργολαβικές εταιρείες: πώς απομυζούν Δημόσιο και εργαζόμενους. Πηγή: ergasianet.gr Αναδημοσίευση από efsyn.gr Υπάρχουν κάποιοι εργαζόμενοι που έζησαν ένα μνημόνιο πριν καν αυτό εγκαθιδρυθεί από την τρόικα. Αυτοί οι εργαζόμενοι, στις υπηρεσίες φύλαξης, καθαριότητας και σίτισης, αλλοδαποί και Έλληνες, ζουν τα τελευταία 5 χρόνια, σχεδόν αδιαμαρτύρητα, ένα δεύτερο, πιο επώδυνο καθεστώς απόλυτης εργασιακής εκμετάλλευσης. Θύματα ενός πάρτι εργολαβικών εταιρειών, που μετατρέπονται σε μικρούς ιδιωτικούς ΟΑΕΔ, βιώνουν καθημερινά την απόφαση του κράτους να παραχωρήσει στους ιδιώτες σημαντικούς τομείς, στερώντας τα δημόσια κτίρια από μόνιμους ή συμβασιούχους εργαζόμενους. Με τη σκέψη σε αυτούς, η «Εφημερίδα των Συντακτών» ανοίγει σήμερα τον φάκελο των εργολαβικών εταιρειών καθαρισμού και σίτισης σε δημόσιους οργανισμούς.

Συζητήσαμε με εργαζόμενους σε διάφορες εταιρείες, διαβάσαμε νόμους και περάσαμε ώρες στο χάος της «Διαύγειας» αντλώντας στοιχεία που χαρτογραφούν ένα τοπίο άκρως κοστοβόρο και όχι απλώς σκοτεινό, αλλά βαθύ μαύρο. Εργολάβοι που δεν διστάζουν, όταν καλούνται να μειώσουν τα υπερκέρδη τους, να χρησιμοποιούν εικονικές συμβάσεις, ψεύτικες βεβαιώσεις, «κλωνοποίηση» εργαζομένων, απειλές και όχι σπάνια σωματική βία. Αδιαφανείς διαδικασίες στις προκηρύξεις και στις αναθέσεις μέχρι που λίγο διάστημα μετά αποκαλύπτεται συνήθως κάποιος βολικός κυβερνητικός παράγοντας, μια ειδική τροπολογία, ένα έγκυρο ΜΜΕ και πρόθυμα διοικητικά συμβούλια που βοήθησαν στην ανάληψη ακριβοπληρωμένων έργων. Εργαζόμενοι θυμωμένοι αλλά φοβισμένοι, απλήρωτοι και ανασφάλιστοι. Τα καρτέλ των εργολάβων ξεφύτρωσαν μεν στο μεταπολεμικό τοπίο, αλλά οι πρώτοι μεγάλοι εργολάβοι στον καθαρισμό και τη σίτιση πρωτομπήκαν στις ΔΕΚΟ τη δεκαετία του ’80. Εξαπλώθηκαν στο Δημόσιο την εποχή της πρώτης διακυβέρνησης Σημίτη, στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ακόμα και κατά τη διάρκεια των τελευταίων υφεσιακών χρόνων οι εταιρείες καθαρισμού, σίτισης και φύλαξης συνέχισαν να κλείνουν δουλειές με το Δημόσιο, να διατηρούν εν μέσω κρίσης, ακόμα και να επεκτείνουν τον κύκλο εργασιών τους, αυξάνοντας πολλές φορές τα κέρδη τους. Διαγωνισμοί στημένοι με εταιρείες «λαγούς», διαγωνισμοί φωτογραφικοί και απευθείας αναθέσεις σφίγγουν τη στρόφιγγα για όποια επιχειρηματική στόχευση όσων δεν είναι στα κόλπα. Το δουλεμπόριο, που απασχόλησε το σύνολο του γραπτού και ηλεκτρονικού Τύπου το 2009, μετά το βιτριόλι στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, έγινε πια ο κανόνας. Οι εταιρείες αυτές, οι οποίες παλαιότερα, με βάση έρευνες, προσέλκυαν σχεδόν αποκλειστικά ξένους εργάτες, αποτέλεσαν τα τελευταία χρόνια ένα από τα ύστατα καταφύγια πολλών ανέργων της κρίσης, Ελλήνων και αλλοδαπών. Το κράτος όχι μόνο δεν κυνήγησε αυτές τις εταιρείες, καθώς ήταν από τις λίγες που έδιναν υποτυπώδεις μισθούς, αλλά στην ουσία απονέκρωσε τους ήδη προβληματικούς μηχανισμούς ελέγχου. Οι επώνυμες καταγγελίες μειώθηκαν, τα δημοσιεύματα αραίωσαν, ο φόβος αυξήθηκε, το φαινόμενο της απλήρωτης, ενίοτε μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας νομιμοποιήθηκε στη συνείδηση των εργαζομένων, την ώρα που οι εργολάβοι επικαλούνται τη μη ομαλή εκταμίευση ποσών από το κράτος. Ομως όπως όλα τα ταγκό, έτσι κι αυτό χρειάζεται δύο παρτενέρ: τον πελάτη και την εταιρεία. Μόνο που αυτός ο πελάτης είναι πολύ συχνά (και) το Δημόσιο! Μιλούν οι ειδικοί «Ο τρόπος που διεξάγονται οι διαγωνισμοί για τις εργολαβίες είναι διάτρητος. Η κοστολόγηση γίνεται από τον φορέα που προκηρύσσει τον διαγωνισμό χωρίς στοιχειοθετημένη μελέτη. Δίνεται κατά προσέγγιση τιμή, π.χ. από τις επιτροπές προμηθειών του νοσοκομείου. Με βάση αυτό, θεωρητικά όποιος δώσει μικρότερη τιμή θα πάρει τη δουλειά», εξηγούν στην «Εφ.Συν.» η Βλασία Δημητρακοπούλου και η Τασία Τσούνη, μέλη της Παναττικής Ενωσης Καθαριστών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ), του σωματείου των εργολαβικών καθαριστριών μέλος του οποίου ήταν και η Κωνσταντίνα Κούνεβα. «Καταργήθηκαν ακόμα και οι πρόχειρες κοστολογήσεις και δίνεται πλέον μόνο μια τιμή ανά τετραγωνικό μέτρο (!) με αποτέλεσμα να φορτώνονται περισσότερα τετραγωνικά οι εργαζόμενοι». «Καθαρίστρια σε νοσοκομείο είχε δηλωθεί ως εργαζόμενη σε σουπερμάρκετ, για να μην της κολλάνε τα βαρέα ανθυγιεινά. Η Π.Κ., μέλος της διοίκησης του σωματείου, απολύθηκε εκδικητικά από τη ΦΑΣΜΑ Α.Ε. το 2011 επειδή κατήγγειλε την πρακτική της εταιρείας να υποχρεώνει τις εργαζόμενες να υπογράφουν πλασματικές αποδείξεις πληρωμών για ποσά που δεν λάμβαναν» λένε οι δύο συνδικαλίστριες. Πρόκειται για φαινόμενα πανομοιότυπα με όσα είχε καταγράψει η έρευνα του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ το 2009 – με συντονιστή τον Γ. Κουζή: «Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών, όπου το κόστος σε ετήσια βάση (σ.σ.: για την καθαριότητα) ανέρχεται σε 1,73 εκατομμύρια ευρώ ή 144.000 ευρώ τον μήνα. Με τα ίδια χρήματα θα μπορούσαν να προσληφθούν 120 άτομα ως μόνιμο προσωπικό, που τόσο πολύ έχει ανάγκη το συγκεκριμένο νοσοκομείο», αναφέρει η μελέτη, παραθέτοντας συγκεκριμένες μεθόδους παράνομης αύξησης του εργολαβικού κέρδους: «Εταιρεία καθαρισμού υπογράφει σύμβαση με Δημόσιο Πανεπιστήμιο με την οποία απασχολεί 200 εργαζόμενους και ταυτόχρονα άλλη σύμβαση σε άλλη πόλη για 87 εργαζόμενους. Για 34 από αυτούς προέκυψε ότι δηλώθηκαν και στα δύο ιδρύματα, με αποτέλεσμα να μπαίνουν στην… εργολαβική τσέπη οι απολαβές 34 εργαζομένων με το καλημέρα. Άλλη εταιρεία είχε σύμβαση για 227 συνολικά εργαζόμενους, ενώ απασχολούσε πραγματικά 150…». Σύμφωνα με τον νόμο 3863/2010, όταν μια εργολαβική εταιρεία πιάνεται δύο φορές από τα ελεγκτικά όργανα (ΣΕΠΕ – ΙΚΑ/ΕΤΑΜ) να παραβιάζει την εργατική και ασφαλιστική νομοθεσία και της επιβάλλονται πρόστιμα για το ίδιο έργο, θεωρείται υπότροπος, η σύμβασή της καταγγέλλεται και αποκλείεται από τη συμμετοχή σε διαγωνισμούς δημόσιων έργων για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (με νέο νόμο του 2011 το διάστημα αυτό είναι από 3 μήνες έως 3 χρόνια, ανάλογα με τη βαρύτητα της παράβασης). «Ωστόσο, υπάρχουν παραδείγματα εργολάβων που ενώ κηρύσσονται έκπτωτοι συνεχίζουν να παίρνουν συμβόλαια», καταγγέλλουν οι καθαρίστριες, αναφέροντας συγκεκριμένες εταιρείες όπως η ΦΑΣΜΑ Α.Ε. και η JCB, των οποίων οι παραβάσεις ουδέποτε αναρτήθηκαν στη «Διαύγεια» όπως θα έπρεπε. «Υπάρχει ένα πλέγμα συνενοχής που διαπερνά ώς και τα σωματεία, καθώς συχνά μέλη των διοικήσεων έχουν και θέσεις-κλειδιά σε τμήματα προμηθειών και επιτροπές ελέγχου, αποκτώντας πελατειακές σχέσεις με τους εργολάβους. Μία τέτοια περίπτωση είναι η ΑΡΙΑΝΘΗ ΗΛΙΑ ΕΠΕ, που εδώ και δεκαετίες έχει όλα τα συμβόλαια στον «Ευαγγελισμό»» προσθέτουν οι ίδιες. Σύμφωνα με την ΠΕΚΟΠ, η μοναδική φορά που επιχειρήθηκε να τεθούν στοιχειώδεις κανόνες στο ανεξέλεγκτο τοπίο των εργολαβιών στα δημόσια νοσοκομεία ήταν το 2012, με προκήρυξη ενιαίου διαγωνισμού για υπηρεσίες σίτισης, καθαριότητας και φύλαξης στην Α’ Υγειονομική Περιφέρεια Αττικής (ΥΠΕ), που τότε αριθμούσε 24 νοσοκομεία, μετά από δημόσια διαβούλευση στην οποία συμμετείχε και η ΠΕΚΟΠ. Συντονιστής του διαγωνισμού, ο τότε υποδιοικητής της Α’ ΥΠΕ Αριστομένης Συγγελάκης. «Τον ξηλώσανε. Ο διαγωνισμός δεν έγινε ποτέ», μας λένε οι καθαρίστριες. Τρία χρόνια μετά, ο Αριστομένης Συγγελάκης παραδέχεται στην «Εφ.Συν.» ότι οι υπηρεσίες καθαριότητας, εστίασης και φύλαξης στο Δημόσιο, ειδικά στον χώρο της Υγείας, εξακολουθούν να είναι μια ζούγκλα με θήραμα τον εργαζόμενο. «Η εμπειρία δείχνει ότι αν οι διαγωνισμοί πρόσληψης προσωπικού γίνουν με σωστό τρόπο, υπάρχει στοιχειώδης αξιολόγηση και τηρούνται συγκεκριμένες δικλίδες. Ναι, είναι προς όφελος του Δημοσίου να προσλαμβάνει απευθείας ανθρώπους για σίτιση, καθαριότητα και φύλαξη. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή και μόνιμου προσωπικού εφόσον καλύπτονται πάγιες και διαρκείς ανάγκες». Το παράδειγμα του ΑΠΘ Στην κατεύθυνση αυτή προσπάθησε να κινηθεί το ΑΠΘ επί Μυλόπουλου-Παντή, ενώ την ίδια στιγμή τα ΜΜΕ προχωρούσαν σε ακραία συκοφαντική εκστρατεία. «Το ΑΠΘ είναι το μοναδικό ΑΕΙ που αναθέτει το σύνολο σχεδόν των υπηρεσιών καθαριότητας, φύλαξης και συντήρησης σε εργολαβικές εταιρείες στερούμενο εναλλακτικών λύσεων. Για τις προαναφερόμενες εργολαβίες το ΑΠΘ απασχολούσε 633 εργαζόμενους και δαπανούσε ετησίως 21.914.194 ευρώ, ποσό που προσέγγιζε το 45% του προϋπολογισμού (46.000.000 ευρώ) του ιδρύματος. Αυτή την κατάσταση παραλάβαμε. Αμέσως, αναλάβαμε πρωτοβουλίες και με συστηματικές ενέργειες και γνώμονα το συμφέρον του ΑΠΘ επιτεύχθηκε συνολική μείωση της τάξης των 3.835.000 ευρώ (περίπου 18%) ετησίως, χωρίς να μειωθούν οι μισθοί, οι ώρες εργασίας και ο αριθμός των εργαζομένων. Το γεγονός αυτό διατάραξε κατεστημένες νοοτροπίες και συμφέροντα εντός και εκτός του ΑΠΘ και οδήγησε σε σύγκρουση τις πρυτανικές Αρχές με τις εργολαβικές εταιρείες και ομάδα εργαζομένων ιδιοτελών συμφερόντων» εξηγεί ο πρώην αντιπρύτανης Γ. Παντής. Χτίσανε τον πρύτανη, οι «αλήτες» φοιτητές! Το 2010, τρία χρόνια μετά το συμβολικό χτίσιμο της εισόδου της πρυτανείας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, η ελληνική Δικαιοσύνη αθωώνει τους φοιτητές αναγνωρίζοντας τη νομιμότητα τόσο της κινητοποίησης όσο και των αιτημάτων τους. Αφορμή, το 2005, η ανάθεση από την πρυτανεία της σίτισης των φοιτητών σε συγκεκριμένη ιδιωτική εταιρεία, τη Χούτος Catering Α.Ε., αντί για το Εθνικό Ιδρυμα Νεότητας που ήταν υπεύθυνο μέχρι τότε και που είχε σύμβαση σε ισχύ. Οι φοιτητές διαφώνησαν με αυτή τη ρύθμιση και προχώρησαν σε κινητοποιήσεις, εκφράζοντας ταυτόχρονα την αλληλεγγύη τους στους εργαζόμενους του ΕΙΝ, που έμεναν στον αέρα. Ο τότε αντιπρύτανης του ΔΠΘ, Αθανάσιος Καραμπίνης, έκανε αγωγή σε φοιτητή για «συκοφαντική δυσφήμηση», ζητώντας αποζημίωση 200.000 ευρώ και την επιβολή προσωπικής κράτησης ενός έτους! Η πρωτοφανής για πανεπιστημιακό περιβάλλον δίωξη προκάλεσε έντονες αντιδράσεις των φοιτητών, με αποκορύφωμα το συμβολικό εκ μέρους τους χτίσιμο της πόρτας της πρυτανείας (29.11.2006). Το γεγονός μεταδόθηκε τηλεοπτικά με «πρωτοβουλία» βουλευτών της Ν.Δ. και οδήγησε σε δίωξη 6 φοιτητών. Η υπόθεση εκδικάστηκε και κατέληξε στην πανηγυρική αθώωση των φοιτητών απ’ όλες τις κατηγορίες, αναγνωρίζοντας τη νομιμότητα της αντίδρασής τους τόσο για τη δίωξη του συμφοιτητή τους όσο και για την ιδιωτικοποίηση της σίτισής τους. Εκτοτε η συγκεκριμένη εταιρεία αβγάτισε και επεκτάθηκε σε δεκάδες ιδρύματα της Β. Ελλάδας. Στην ιστοσελίδα της (http://www.ellinismos.gr) αναφέρει ότι: «O Αντώνιος Xούτος είναι συνιδρυτής της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Ενωμένη Ρωμιοσύνη, που καταστατικό σκοπό έχει το μέλλον της χώρας και του γένους»! Εκτός φυσικά από τις πολλαπλές εργολαβίες. Διαύγεια! Παντού; Παράξενες πιστώσεις βάσει αποφάσεων Δ.Σ. νοσοκομείων και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, συμβάσεις δίμηνες, μηνιαίες, ακόμα και εβδομαδιαίες, εργαζόμενοι απροσδιόριστων ωρών και καθηκόντων, επεκτάσεις συμβάσεων, χαρακτήρας κατεπείγοντος, άγονοι διαγωνισμοί και εργολάβοι που ίσα ίσα βγάζουν ένα μεροκάματο γεμίζουν τις αναρτήσεις στη «Διαύγεια». Οι «κυρίαρχοι», οι κόντρες και οι απευθείας αναθέσεις Το Δ.Σ. του Νοσοκομείου «Γ. Γεννηματάς» στη συνεδρίαση 1/10/2014 αποφασίζει με μειοψηφία ενός μέλους (του εκπροσώπου των γιατρών) την «απευθείας ανάθεση του έργου του καθαρισμού στην εταιρεία ΦΑΣΜΑ Α.Ε.». Αρχικά το νοσοκομείο είχε προχωρήσει σε ανοιχτό διαγωνισμό για την καθαριότητα προϋπολογισμού 2 εκατ. ευρώ. Μετά από πόρισμα της Επιτροπής Ενστάσεων επί των προδικαστικών προσφυγών των εταιρειών ΦΑΣΜΑ Α.Ε. και Azienda ΜΟΝ/ΠΗ ΕΠΕ, ο διαγωνισμός αναβλήθηκε και εξουσιοδοτήθηκε ο διευθυντής να διαπραγματευτεί με το υπουργείο για να αυξηθεί ο προϋπολογισμός. Με δεύτερη απόφαση το Δ.Σ., με χαρακτήρα κατεπείγοντος, εγκρίνει για πεντάμηνη σύμβαση το ποσό των 879.795,00 ευρώ. Το ποσό τελικά κατεβαίνει στις 840.147 ευρώ και το νοσοκομείο ζητάει από τη ΦΑΣΜΑ Α.Ε. να καταθέσει στοιχεία ανάλυσης προσδιορισμού νέου μηνιαίου εργολαβικού ανταλλάγματος, βάσει της ανωτέρω μείωσης.

Η εταιρεία καταθέτει την ανάλυση μειώνοντας κατά 3.866 ευρώ το μηνιαίο κόστος διότι είχε υπολογίσει λάθος (!) τις κρατήσεις (στα μεροκάματα των εργαζομένων). Το έργο ανατέθηκε απευθείας στη ΦΑΣΜΑ Α.Ε. χωρίς ο διαγωνισμός να έχει ακόμα τελεσφορήσει. Η ΦΑΣΜΑ Α.Ε., ενώ έχει καταγγελθεί επανειλημμένα για παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας με πρόστιμα στο ΣΕΠΕ, εξακολουθεί να υπογράφει συμβάσεις με το Δημόσιο, με τελευταία αυτήν με το «Αρεταίειο Νοσοκομείο» (2/2015) (αυτοδίκαιη μονομερής παράταση για άλλο ένα έτος). Με παρόμοια «προβλήματα» και πάντα με χαρακτήρα κατεπείγοντος πορεύονται πλείστα άλλα νοσοκομεία με αποφάσεις των Δ.Σ. (ΚΑΤ, «Συγγρός», «Τζάνειο», «Θριάσιο», «Ελπίς», «Ευαγγελισμός», «Σωτηρία», «Ιπποκράτειο» κ.λπ.) με την άλλη πανταχού παρούσα εργολαβική εταιρεία, την ΑΡΙΑΝΘΗ ΗΛΙΑ ΕΠΕ. Η εταιρεία αυτή εδώ και χρόνια έχει τα συμβόλαια σίτισης στον «Ευαγγελισμό». Η τελευταία απόφαση αφορά παράταση σύμβασης που πήρε φέτος για άλλους έξι μήνες, ώς τον Ιούνιο του 2015, ενώ ο τελευταίος διαγωνισμός έγινε το 2009! Ήταν η ίδια εταιρεία (μοναδική προσφέρουσα) που ανέλαβε πρόσφατα στο ίδιο νοσοκομείο και την παροχή υπηρεσιών σιδερώματος και τις υπηρεσίες 8 βοηθών μαγείρων.

Στη «Διαύγεια» αναδεικνύονται βέβαια και οι συναδελφικές «σφαγές» μεταξύ των εταιρειών προκειμένου να κατοχυρώσουν κάποια σύμβαση. Αυτές είναι που αποκαλύπτουν συνήθως και τις παρατυπίες της κάθε εταιρείας (παράδειγμα, η κόντρα της ΑΡΙΑΝΘΗ ΗΛΙΑ ΕΠΕ και της ICM International Cleaning Methods A.E., με αφορμή τη σύμβαση στο Νοσοκομείο «Σωτηρία»). Μια σωστή τοποθέτηση Η τοποθέτηση του Απόστολου Καψάλη ως επικεφαλής του ΣΕΠΕ είναι αναμφίβολα μια σαφής κίνηση του Δ. Στρατούλη ώστε να υπάρξει ουσιαστικός έλεγχος και να σταματήσει το πάρτι των εργολάβων. Ο Απόστολος Καψάλης γνωρίζει καλά τον κλάδο καθώς εκτός των άλλων, ως επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, συμμετείχε στην εξαιρετική -αφιερωμένη στην Κούνεβα- έρευνα του 2009 με τίτλο «Οι εργασιακές σχέσεις στον κλάδο του καθαρισμού», που αποτύπωνε όλη την κατάσταση. Οφείλει τώρα το ΣΕΠΕ τον δικό του «καθαρισμό» στις μεσαιωνικές συμπεριφορές απέναντι στους σύγχρονους ενοικιαζόμενους δούλους.

Εργασία για όλους

Εργασία για όλους

Ο Αμερικανός οικονομολόγος Χάιμαν Μίνσκι πίστευε ότι η οικονομική πολιτική θα πρέπει να εμπνέεται από το ιδεώδες της «δίκαιης κοινωνίας» ΔΗΜΟΔΙΕΥΤΗΚΕ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ 21.02.2015, Συντάκτης: Θανάσης Γιαλκέτσης H οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 έφερε ξανά στην επικαιρότητα τη σκέψη του Αμερικανού οικονομολόγου Χάιμαν Μίνσκι (1919-1996). Ο Μίνσκι ήταν η Κασσάνδρα που προφήτεψε την κρίση. Είχε έγκαιρα διαγνώσει ότι ο καπιταλισμός έχει μπει σε μια φάση (τη φάση του money manager capitalism) στην οποία οι χρηματοπιστωτικές αγορές κυριαρχούν πάνω στην πραγματική οικονομία. Αυτή η εξέλιξη καθιστά την οικονομία λιγότερο αποτελεσματική στο πεδίο της αύξησης της παραγωγικότητας και ταυτόχρονα περισσότερο ασταθή και εκτεθειμένη στον κίνδυνο ανεξέλεγκτων και καταστροφικών κρίσεων. Ο Μίνσκι κατέδειξε ότι οι τράπεζες και οι άλλοι χρηματοπιστωτικοί θεσμοί, καθώς γίνονται όλο και περισσότερο πολύπλοκοι και ανεξάρτητοι, μπορούν να προκαλέσουν την κατάρρευση ολόκληρου του οικονομικού συστήματος. Αν δεν υπάρξει ισχυρή δημόσια παρέμβαση, μια κρίση που θα προκληθεί από τον ανεξέλεγκτο χρηματοπιστωτικό τομέα μπορεί να μετατραπεί σε βαθιά ύφεση. Ο Μίνσκι πίστευε ότι η οικονομική πολιτική θα πρέπει να εμπνέεται από το ιδεώδες της «δίκαιης κοινωνίας». Το θεωρητικό του έργο προμηθεύει πολύτιμα στοιχεία για να κατανοήσουμε τη σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα και να παρέμβουμε σ’ αυτήν. Το ακόλουθο άρθρο του Ιταλού οικονομολόγου Ντανιέλε Αρκιμπούτζι δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Il Manifesto». Yπάρχουν δύο τρόποι για να καταπολεμήσουμε τη φτώχεια. Ο πρώτος είναι να διευρύνουμε τα επιδόματα που δίνουν στους άπορους τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουν τις πιο επιτακτικές ανάγκες τους. Ο δεύτερος είναι να βρούμε δουλειά για όλους, έτσι ώστε κάθε οικογένεια να μπορεί να μεριμνά για τις ανάγκες της με τους μισθούς που κερδίζει. Ο πρώτος τρόπος προέρχεται από τη φιλανθρωπία και έχει γεννήσει πολλούς από τους θεσμούς του κράτους πρόνοιας. Ο δεύτερος έχει οδηγήσει, αντίθετα, στις ενεργητικές πολιτικές της απασχόλησης και συχνά στην άμεση δημιουργία θέσεων εργασίας από μέρους της κυβέρνησης. Ο Χάιμαν Μίνσκι υπήρξε ένας από εκείνους που αντιτάχθηκαν στον πρώτο τρόπο και ένας παθιασμένος υποστηρικτής του δεύτερου. Μαθητής του Σουμπέτερ στο Χάρβαρντ, προσεκτικός παρατηρητής των πολιτικών του New Deal, κεϊνσιανός οικονομολόγος από επιλογή, υπήρξε ένας σύμβουλος με κύρος –αν και δεν εισακουόταν– των αμερικανικών κυβερνήσεων των Δημοκρατικών. Υπήρξε ένας από τους πρώτους που αποκάλυψαν την αστάθεια και την ευθραυστότητα των χρηματοπιστωτικών συστημάτων της καπιταλιστικής οικονομίας και τους κινδύνους που συνδέονται με την υπερχρέωση των τραπεζών και των επιχειρήσεων.

Άρχιζε τις διαλέξεις του με μια προκλητική δήλωση: «Το πιο σημαντικό οικονομικό γεγονός της εποχής μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι κάτι που δεν συνέβη: δεν υπήρξε μια βαθιά και συνεχής ύφεση, ανάλογη με τη μεγάλη κρίση του 1929». Όσοι τον άκουγαν έκαναν ξόρκια κάτω από το κάθισμά τους, αλλά έπειτα εκτιμούσαν την πυκνή επιχειρηματολογία με την οποία ανέλυε τους κινδύνους που συνεπάγεται η χρηματοπιστωτική αστάθεια και περιέγραφε τις δράσεις που είναι αναγκαίες για τη θεραπεία της. Ούτε οι κυβερνήσεις ούτε οι κεντρικές τράπεζες πρόσεχαν αυτά που έλεγε. Καθώς πέθανε το 1996, δεν πρόλαβε να δει να επαληθεύεται, το 2008, η δική του θλιβερή προφητεία, και μάλιστα για τους λόγους που αυτός είχε φωτίσει. Η Wall Street και το City, η Ουάσινγκτον και η Φρανκφούρτη μόνον μετά την καταστροφή άρχισαν να παίρνουν στα σοβαρά τις ιδέες του, τόσο που το περιοδικό «New Yorker» όρισε καυστικά αυτή τη μεταθανάτια δικαίωση ως «Minsky moment». Τώρα το Levy Economic Institute της Νέας Υόρκης μάς προσφέρει μιαν άλλη σειρά γραπτών του Μίνσκι αφιερωμένων στις πολιτικές της πλήρους απασχόλησης (Hyman Minsky, «Combattere la povertà», Ediesse, 2014). Ο Μίνσκι επεξεργάζεται τις ιδέες του για την εργασία σε μια περίοδο οικονομικής ανάπτυξης, της οποίας οι Ηνωμένες Πολιτείες ήσαν η ατμομηχανή. Παρά τα ποσοστά ανάπτυξης, που σε σύγκριση με την τωρινή στασιμότητα φαίνονται ιλιγγιώδη, ο Μίνσκι έβλεπε ήδη ένα από τα παράδοξα του καιρού μας, που είναι η αθλιότητα μέσα στην αφθονία. Η κοινωνία της ευημερίας, υποστήριζε ο Μίνσκι, δεν μπορεί να δημιουργηθεί μόνο με πολιτικές κοινωνικής πρόνοιας. Η συνδρομή που παρέχεται στους ανέργους μπορεί να βοηθήσει βραχυπρόθεσμα, αλλά το να αφήνουμε χιλιάδες νέους έξω από την αγορά της εργασίας ισοδυναμεί με το να καταστρέφουμε πολύτιμους ανθρώπινους πόρους. Χωρίς απασχόληση αυτοί οι νέοι δεν θα μπορέσουν να ενταχθούν στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Θα είναι όμως δυσαρεστημένοι και εκείνοι που, με τους φόρους τους, θα πρέπει να τους συντηρούν για να μην κάνουν τίποτα. Ο Μίνσκι θεωρούσε αναγκαίο να πλήξουμε τη δομική συνιστώσα της ανεργίας, που είναι η πηγή της δυσαρέσκειας και της κοινωνικής σύγκρουσης. Η κυβέρνηση όφειλε να είναι πιο τολμηρή, δημιουργώντας άμεσα εκείνες τις θέσεις εργασίας που η αγορά δεν ήταν σε θέση να δημιουργήσει. Από δω προκύπτει η ιδέα ότι η κυβέρνηση οφείλει να γίνει «εργοδότης έσχατης προσφυγής». Η ιδέα του Μίνσκι ήταν να δημιουργηθεί ένας εφεδρικός βιομηχανικός στρατός, έτοιμος να αναλάβει δράση σε περιόδους κρίσης, για προγράμματα κοινωνικών και περιβαλλοντικών υποδομών, ο οποίος έπειτα θα μπορούσε να απορροφηθεί από την αγορά στις περιόδους επέκτασης. Το 1933 εκλέχθηκαν ο Αντολφ Χίτλερ και ο Φράνκλιν Ρούζβελτ με ένα μοναδικό κοινό σημείο: την άμεση δημιουργία απασχόλησης. Αυτό καταδείκνυε ότι δεν ήταν μόνον οι αυταρχικές κυβερνήσεις εκείνες που μπορούσαν να δημιουργούν εργασία, αλλά όφειλαν να το κάνουν και οι φιλελεύθερες και όποιος αποτύγχανε κινδύνευε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες κοινωνικές ταραχές. Αφού αφομοιώθηκε το μάθημα, στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου θα αναπτυχθούν και στην Ευρώπη προγράμματα για την εξασφάλιση της πλήρους απασχόλησης, όπως εκείνα του Ουίλιαμ Μπέβεριτζ στη Μεγάλη Βρετανία και του Ερνέστο Ρόσι στην Ιταλία. Η διάρκεια της τωρινής οικονομικής κρίσης δεν μας επιτρέπει να λησμονήσουμε αυτήν την παράδοση. Η δημόσια παρέμβαση, που είναι χρήσιμη για να συγκρατεί τις επεκτατικές φάσεις του οικονομικού κύκλου, γίνεται ζωτικής σημασίας προκειμένου να εμποδιστεί η μετατροπή της ύφεσης σε μακροχρόνια οικονομική στασιμότητα. Η κυβέρνηση Ομπάμα άντλησε διδάγματα από τις οικονομικές πολιτικές των κυβερνήσεων Δημοκρατικών προέδρων όπως ο Ρούζβελτ, ο Κένεντι και ο Κλίντον, ενώ η Ευρώπη αποκαλύφθηκε επικίνδυνα προκεϊνσιανή, μειώνοντας την κυβερνητική δαπάνη και διαλύοντας τις δημόσιες επιχειρήσεις σε μια περίοδο που υπήρχε η μεγαλύτερη ανάγκη γι’ αυτές, χωρίς εξάλλου να πετύχει κάποιο θετικό αποτέλεσμα στο δημόσιο χρέος. Κυρίως όμως κάηκαν οι ανθρώπινοι πόροι των νέων γενεών, που αρκέστηκαν στα επιδόματα και συνήθισαν να φυτοζωούν σε μια γκρίζα ζώνη κυριαρχούμενη συχνά από απραξία και απόγνωση. Επί ένα τέταρτο του αιώνα ο Μίνσκι δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον του Σεντ Λιούις, έναν αποτελεσματικό ιδιωτικό θεσμό που απέχει μόνο δεκαπέντε λεπτά από το Φέργκιουσον, μια μικρή πόλη στην οποία το 17% του πληθυσμού, μεγάλο μέρος του οποίου είναι μαύροι, ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Ο Μίνσκι γνώριζε καλά για ποιο πράγμα μιλούσε. Αν εισακουόταν από την κυβέρνηση ίσως να μην υπήρχαν πλέον γκέτο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα το έργο του θυμίζει στην Ευρώπη ότι χωρίς εργασία για όλους, τα πολιτικά μας συστήματα κινδυνεύουν να καταρρεύσουν.