Ατονα έλκη της Ευρώπης.

Άτονα έλκη Γεωργάτος Σπύρος Δημοσίευση:στην ΑΥΓΗ 26 Οκτωβρίου 2016 Winifred Knights, The Deluge, 1920 Εν έτει 1995 ο Άγγελος Ελεφάντης είχε πει το εξής: «Με το υπερκράτος Ευρώπη, μια ιστορική διαδικασία ενοποίησης που ανήκει στη μακρά διάρκεια πάει να συμπτυχθεί μέσα στη βραχύτατη διάρκεια, με μοιραία συνέπεια τα πολλά πτώματα που μένουν πίσω. Ανάμεσά τους η ευρωπαϊκή γλωσσική και πολιτισμική πολυφωνία, οι ιδιαιτερότητες, ο πραγματικός πλούτος των εθνών». Είκοσι χρόνια μετά, η οξυδερκής αυτή διαπίστωση επιβεβαιώνεται από τα πράγματα και αποκτά νέο βάθος και περιεχόμενο.

Οι τυπικοί και οι «άτυποι» θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης έχουν περιθωριοποιήσει το Ευρωκοινοβούλιο, έχουν διαβρώσει εντελώς το ευρωπαϊκό κανονιστικό σύστημα και έχουν εγκαταστήσει μια εικονική πραγματικότητα, με τη δική της παρλάνς, αξιακό σύστημα και πολιτικό τροπισμό. Ολοένα και περισσότερο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα ποικιλώνυμα συμβούλια και «χώροι» που την περιβάλλουν επικαλούνται την αξιοκρατία (ελλείψει καλύτερου όρου για τον νομιμοποιημένο παραγοντισμό), την υγιή επιχειρηματικότητα (με ολίγη διανοητική πειρατεία, συναλλαγή κάτω απ’ το τραπέζι και προστατευτισμό) και την αλληλεγγύη (μέσω Μνημονίων και τειχών που ορθώνονται μπροστά στους πρόσφυγες). Παράλληλα, η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη έχει διαλυθεί μέσω παράδοξων κυβερνητικών συνασπισμών που δημιουργούν τη βάση για την πλήρη ομογενοποίηση του πολιτικού φάσματος. Εντός αυτού του φάσματος, που τείνει να γίνει ομοιογενές, οι χριστιανοδημοκράτες δεν διστάζουν να φλερτάρουν ανοιχτά με την εθνολαϊκιστική ατζέντα της Άκρας Δεξιάς όταν οι περιστάσεις το απαιτούν, ενώ οι σοσιαλιστές και τα κόμματα του Κέντρου εγκολπώνονται νεοφιλελεύθερες θέσεις και εγκαταλείπουν την παραδοσιακή γραμμή τους.

Το εντυπωσιακό -και μη αναμενόμενο- ενώπιον αυτής της ιστορικής συγκυρίας είναι ωστόσο ότι οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν κινητοποιούνται για να αλλάξουν την κατάσταση και παραμένουν παγιδευμένες στα δόκανα της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών. Αυτή η ιδιότυπη «αναισθησία» προκύπτει εν μέρει από το νεοφιλελεύθερο σοκ στο οποίο έχουν υποβληθεί οι ευρωπαϊκοί λαοί, τόσο στον Νότο όσο και στον Βορρά. Όμως, δεν είναι κυρίως ούτε μόνο αυτό. Είναι επίσης η προϊούσα (παρα)φθορά των κοινοτικών θεσμών, που αναλύεται με τη σειρά της σε επιμέρους παραφθορές και εκφυλιστικά φαινόμενα σε εθνικό επίπεδο: Δείτε την ολομέλεια και τις Επιτροπές της Βουλής και προσέξτε τις εκφραστικές αστοχίες, τη χαλαρότητα και την ανακρίβεια στους συλλογισμούς, την έλλειψη ειρμού, την κραυγαλέα -αλλά εντελώς νομιμοποιημένη πλέον- αναντιστοιχία λόγων και έργων. Όλα αυτά που συμβαίνουν στο εποικοδόμημα υποδηλώνουν ένα ανησυχητικό φαινόμενο πολύ σχετικό με το μεταπολιτευτικό «περίπου» στην Ελλάδα και την κουλτούρα τού «δήθεν» που επικράτησε σε ολόκληρη την Ευρώπη με την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού: Όλα ψευδώνυμα και όλα λάθος, με τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας να φθίνουν και τον κίνδυνο μιας νέας μορφής ολοκληρωτισμού προ των θυρών.

Στην κλινική καθημερινότητα συναντά κανείς γλαφυρές περιγραφές, αλλά και όρους που ενίοτε προκαλούν τρόμο ακόμα και στο άκουσμά τους. Παραδείγματος χάρη: αίσθημα αφανισμού και επικειμένου θανάτου, μαζική αιμορραγία, χαίνοντα τραύματα. Μαζί μ’ αυτά τα ανατριχιαστικά, υπάρχει όμως κι ένας πιο κρυπτικός όρος που συνήθως δεν γίνεται αντιληπτός από το μη ειδικό κοινό: Τα λεγόμενα “άτονα έλκη”. Τα έλκη αυτά είναι πληγές που, παρά τη δυσμορφία και τη δυσοσμία τους, πονούν ελάχιστα ή και καθόλου. Αυτό συμβαίνει γιατί μαζί με τις άλλες βλάβες έχουν επίσης καταστραφεί και οι νευρικές απολήξεις που «καταλαβαίνουν» τον πόνο.

Πρωταρχικό καθήκον της Αριστεράς είναι να μην καταλήξουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες σε μια παρόμοια κατάσταση, με άτονα έλκη και βαθιά τραύματα που αδυνατούν όμως να αντιληφθούν, επειδή δεν υπάρχουν πια οι κατάλληλοι πολιτικοί αισθητήρες. Γιατί, αν συνεχίσουμε στη ρότα που ακολουθούμε τώρα, αν δεν εμβολιάσουμε τα δημόσια πράγματα με νέα υποδείγματα δημοκρατικών πρακτικών και πολιτικής ηθικής, αν δεν ουσιαστικοποιήσουμε τον πολιτικό διάλογο πέρα από τα συνήθη επικοινωνιακά και τα κουτοπόνηρα, αν δεν ελέγξουμε επί της ουσίας την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις πρακτικές που ακολουθεί, είναι περισσότερο από σίγουρο ότι η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία θα καταρρεύσει. Κι αυτό, δυστυχώς, δεν είναι πλέον πολύ μακριά...

Είναι μια όμορφη Ηλιόλουστη Κυριακή

Είναι εδώ και χρόνια παιδίατρος στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου. Γνωστή, ιδιαιτέρως αγαπητή, σχεδόν ξακουστή στο Ηράκλειο – και όχι μόνο- για την αφοσίωσή της στα παιδιά. Περιγράφει με αυτό το κείμενο που ανήρτησε στα social media στιγμές μέσα στο νοσοκομείο, τη μοναδική βίαιη κίνηση που έχει κάνει και μεταφέρει την απορία που έχει όλα αυτά τα χρόνια, εργαζόμενη ως παιδίατρος. Μια απορία που μένει η ίδια καθώς βλέπει το βαθμό της και το χρώμα των μαλλιών της να αλλάζουν αλλά απάντηση να μην λαμβάνει...

«Λοιπόν δεν ξέρω πόσοι από σας είναι γιατροί ή είχαν γιατρούς μέσα στα σπίτια τους… Θα ήθελα να σας θυμίσω πως σήμερα είναι μια όμορφη ηλιόλουστη Κυριακή εδώ στην Κρήτη, κι όλοι οι άνθρωποι οι χαρούμενοι κι οι χτυπημένοι από στενοχώριες και βάσανα, οι ελεύθεροι και παντρεμένοι , αυτοί που έχουν μπροστά και πίσω τους μικρές ή μεγάλες υποχρεώσεις , σίγουρα θα πάρουν μια πιο βαθιά ανάσα και θα προσπαθήσουν να έρθουν πιο κοντά στο φως της Κυριακής και της αργίας…

‘Ώρα τρεις το μεσημέρι. Πριν λίγο κάναμε εισαγωγή τον Β., το όμορφο αγόρι των 13 χρονών που έμεινε για πάντα καθηλωμένος στο κρεβάτι , αμίλητος χαμένος μέσα στο αλλόκοτο χαμόγελό του εδώ και μήνες μετά από μια τρομερή εγκεφαλίτιδα. Ο μικρός Μ. κέρδισε τότε τη μάχη με το θάνατο, αλλά έχασε τη μάχη με τη ζωή. Παραμένει ανύπαρκτος για την κοινωνία των ομηλίκων του, για τον κόσμο μας με συντροφιά ένα κρεβάτι και μια τραγική μητέρα που ζει μέσα στα όνειρα και τις μνήμες της.
Στο διπλανό θάλαμο βρίσκεται διασωληνωμένη και εξαρτημένη από τον αναπνευστήρα, εδώ και χρόνια η Μ. Το μικρό κορίτσι που έχασε το χαμόγελο του την ημέρα που από «λάθος» μια άλλη τραγική μητέρα οδήγησε πάνω του το αυτοκίνητό της… Μια διασωληνωμένη κούκλα που καθημερινά μας απευθύνει με το τεράστιο το βλέμμα της ένα ατέλειωτο και πολύ οδυνηρό «γιατί σε μένα»…. Δίπλα της μια αμίλητη γιαγιά, μερικές ακίνητες κούκλες που της μοιάζουν και ένα CD player με παλιά ακουστικά αφημένα στη φθορά του χρόνου και της λήθης…

Πιο πέρα ο Ν… Ανασφάλιστος… Βήχει ασταμάτητα και δεν δέχεται εύκολα τα φάρμακα.. Στα χείλη της φτωχής μητέρας διακρίνω ένα φρεσκοβγαλμένο έρπητα. Μόλις ζήτησα από την τραπεζοκόμο να αφήσει λίγο περισσότερο φαγητό, αν περισσεύει (απ” αυτό που πετούν απ΄ τα παράθυρα στους σκύλους οι περισσότεροι γιατί «βρωμάει»)… Τα μάτια της έλαμψαν. Ποιος ξέρει από πότε έχει να φάει…
Στον άλλο θάλαμο είναι ένας μικρός Άγγλος τουρίστας 2 ετών με μια σοβαρή κρίση άσθματος. Η μητέρα του διαμαρτύρεται σε διάφορες γλώσσες (που δυστυχώς καταλαβαίνω) για την κατάσταση. Δεν ξέρει που θα βρει γιαούρτι, δεν καταλαβαίνει γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε syr τάδε…, είναι απελπισμένη που θα χάσει την πτήση, μου ζητά να υπογράψω ότι το παιδί της δεν θα πάθει τίποτε αν το πάρει αυτή τη στιγμή για να το βάλει στο αεροπλάνο (με σοβαρή υποξία) και βέβαια τα “χει βάλει με όλες τις νοσηλεύτριες από τις οποίες απαιτεί να τις βρουν μαλακή πετσέτα για το μπάνιο, που φυσικά δεν της αρέσει. Μας λέει ότι κρυώνει, ζητά δεύτερη κουβέρτα (έχουμε τώρα 24 βαθμούς και απορώ μέσα μου με τι σκεπάζεται στη χώρα της). Την καθησυχάζω διακριτικά και προχωρώ στους επόμενους ασθενείς. Κουνώντας το κεφάλι της με ενημερώνει ότι σε λίγο φεύγει…

Σε λίγο το τηλέφωνο χτυπά… Οι ειδικευόμενοι έχουν απορίες θέλουν βοήθεια. Πρέπει να βοηθήσουμε και κει…. Από τις ακτινογραφίες με ενημερώνουν ότι δεν είναι δυνατό να πετύχουμε καλύτερες λήψεις για τον Ανδρέα, ενώ στα εργαστήρια έχει χαθεί κάποιο δείγμα… Πρέπει να τους ευχαριστήσω όλους.
Η ειδικευόμενη που είναι υπεύθυνη για την Κλινική με ρωτά για δόσεις, μου δείχνει εξετάσεις, ενώ ταυτόχρονα η νοσηλεύτρια με ειδοποιεί ότι ο φλεβοκαθετήρας ενός βρέφους με βρογχιολίτιδα βγήκε, η μητέρα του κλαίει στο διάδρομο απελπισμένη και εγώ πετάγομαι με τα χαρτιά στα χέρια να ηρεμήσω τα πνεύματα. Ο πατέρας πληροφορεί την ειδικευόμενή μας ότι την πληρώνει για να είναι πάνω από το παιδί του και εγώ σκέφτομαι μήπως θα έπρεπε να του υπενθυμίσω ότι επιτέλους βρήκα αυτόν που μας χρωστάει > 12 μήνες δουλειάς… Σωπαίνω, παίρνω το μωρό που σκούζει στην αγκαλιά και το ηρεμώ…. Σε λίγο, με λίγες αργές και αποφασιστικές κινήσεις όλα είναι όπως πριν…

Είναι μια όμορφη ηλιόλουστη Κυριακή… Ο γαλάζιος ουρανός έχει αρχίσει να παίρνει το γκρίζο της απογευματινής απόχρωσης… Κλείνω τα μάτια μου… Που να είναι άραγε οι δικοί μου άνθρωποι και οι φίλοι μου τώρα; Μου λείπουν… Άραγε τους λείπω κι εγώ; 25 χρόνια τώρα στο Νοσοκομεία στους ίδιους χώρους, συντροφιά με το ίδιο μικρό γερασμένο γραφείο, βλέποντας το βαθμό μου και το χρώμα των μαλλιών μου να αλλάζουν σιγά – σιγά, είχα πάντα την ίδια απορία…

Είμαι ήδη στον επόμενο θάλαμο. Το τηλέφωνο χτυπά ξανά. Οι Παιδοχειρούργοι χρειάζονται βοήθεια αυτή τη φορά και δεν την αρνούμαι. Δεν αρνήθηκα ποτέ σε κανέναν βοήθεια 25 χρόνια… Αυτό δεν θα αλλάξει σήμερα. Στο βάθος του δρόμου οι σειρήνες των ασθενοφόρων ουρλιάζουν … Τι έρχεται άραγε ; Κοιτάζω τη συνάδελφό μου και μιλάμε με τα μάτια, όπως άλλωστε μιλούν οι περισσότεροι γιατροί που μάχονται. Ποια απ” τις δυο μας θα τα τρέξει πρώτη; Χαμογελάμε γιατί ξέρουμε ότι θα τρέξουμε μαζί….

Στο κρεβάτι ενός αρρώστου διπλωμένη και μισοδιαβασμένη μια Κυριακάτικη εφημερίδα γράφει πάλι για τη διαφορά των γιατρών… Για τα φακελάκια… Για τις δωροδοκίες…. Για τη φοροδιαφυγή των μεγαλογιατρών… Και τότε σκέφτομαι πως ο δικός μου μισθός μόλις καλύπτει την εφορία και τον ΕΝΦΙΑ μου… Και τότε κοιτάζοντας στο τζάμι της πόρτας βλέπω πως φαίνομαι κουρασμένη και δεν είμαι ντυμένη όπως πρέπει και χτενισμένη στην τρίχα… Και τότε σκέφτομαι πως μετά από τόσα χρόνια σπουδών μεταπτυχιακών και τίτλων στην Ελλάδα και το εξωτερικό τα MEDIA θέλουν να προβάλλουν κάτι διαφορετικό από αυτό που υπήρξα και είμαι… Αρπάζω την εφημερίδα, τη σκίζω αργά και την πετώ στον κάλαθο των αχρήστων. Είναι η μόνη βίαιη κίνηση που έχω κάνει σήμερα.

Χαμογελώ και εξετάζω ήδη τον επόμενο ασθενή … Ναι, σε πείσμα όλων μ” αρέσει η δουλειά μου και θέλω να το αποδεικνύω καθημερινά… Στους νέους γιατρούς, τους μαθητές μου, το τονίζω αυτό. Μην περιμένετε να σας επιβάλλουν την όρεξη και την αγάπη στην Ιατρική. Αποδείξτε ότι το “χετε μέσα σας… Τότε όλα θα κυλήσουν πιο ήρεμα… Τότε θα μπορείτε να σκίζετε άνετα τις εφημερίδες και υπερήφανα να ξεχωρίζετε από αυτά που δεν σας αγγίζουν και δεν σας αφορούν….»

Πηγή: Η βαθιά συγκινητική, τρυφερή αφήγηση μίας παιδιάτρου στο νοσοκομείο του Ηρακλείου που έγινε viral και συγκλόνισε την Κρήτη και όχι μόνο | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/173099#ixzz3FTVMW8VW