Το χαμόγελο του Τσίπρα

Το χαμόγελο του Τσίπρα Είναι γνωστό ότι η είσοδος νέων μελών διέρχεται, είτε από την παρουσίαση του εισερχόμενου από κάποιο παλιό μέλος,είτε απο δική του πρωτοβουλία και αυτοπαρουσίασή του. Η καχύποπτη έως αρνητική στάση όμως από κάποιους στο κόμμα για την είσοδο νέων μελών,φανερώνει την απροθυμία για διάλογο με τον "άλλον" ,στοιχείο που ταλανίζει διαχρονικά την αριστερά. Καλυμμένοι πίσω από το φόβο ιδεολογικής αλλοίωσης,κάποιοι αρέσκονται να κάνουν ελέγχους για τον "άλλον".Ελέγχους σε τι ; Αν ψήφιζε κάτι άλλο παλιά?Αν έχει ακριβό αυτοκίνητο ?Αν είναι λάτρης του σπάνιου κρασιού ή αν συνδιαλέγεται ερωτικά με άτομα από άλλο χώρο? Να συστήσουμε επιτροπές λοιπόν που να τρέξουν στις γειτονιές, να ρωτήσουν,να μάθουν,να ερευνήσουν για τον "άλλον".Προσοχή:δεν έχει τόση σημασία η κάποια ατέλεια του ελεγχόμενου (ουδείς τέλειος) που θα ανακαλύψουμε, όσο η ανθρωποφαγία που θα έχουμε εγκαθιδρύσει .Πίσω από τον ιδεολογικό μανδύα είναι κινητοποιημένο το βλαβερό "Ζαχαριδιακό" γονίδιο που πλήττει παλαιόθεν την αριστερά: παραδοσιακή ,ανανεωτική καί όχι μόνο. Έτσι αν αρχίσει ο έλεγχος ,θα οδηγήσει μόνο σε εσωστρέφεια στο όνομα της καθαρότητας. Μία σκέτη παράνοια: "Αυτός που μίλαγε με εκείνον που είχε ξάδερφο τον άλλο και είχαν κάνει το εκείνο....μπλα.,μπλα...,ενώ εμείς οι αριστεροί αρχειοφύλακες με τα βαριά ένσημα στην αριστερά ... " Η ΛΑΕ έφυγε ,μια νέα καθήλωση έρχεται. Αν θα τιτλοφορείται π.χ "οι 85",ή "η κόκκινη πλατφόρμα "είναι άγνωστο. Η περιχαράκωση κάποιων απόψεων συντονισμένα με τη δημιουργία μηχανισμού που θα επιβάλλει ποσοστά ελέγχου μέσα στο κόμμα ,πρέπει να περιθωριοποιηθεί.Είναι άλλο πράγμα η ύπαρξη μιας τάσης προβληματισμού που παράγει θεωρία και άλλο η "τάση=φράξια" που περιφρουρεί την καθαρότητα. Όσον αφορά την άρνηση στον "άλλον", είναι σαν το ομοφυλοφιλικό άγχος: το υποκείμενο αποφεύγει τον συγχνωτισμό του με πολλούς άνδρες φοβούμενο μην αποκαλυφθεί η κρυμμένη ομοφυλοφιλία του. Έτσι και η αποφυγή της πολιτικής επαφής με τον "άνεπαρκή άλλον",κρύβει τον φόβο αποκάλυψης της δικής του πολιτικής ανεπάρκειας. Όσοι καταγγέλουν ότι η εκφύλιση απειλεί το κόμμα , πάσχουν από ένα πολιτικό μαρασμό. Ο σοσιαλισμός για την αριστερά του 21ου αιώνα,δεν είναι ένα ιδανικό,δεν είναι το αφηρημένο στάδιο μιας ιδεολογίας αλλά μια πραγματική-υλική δυνατότητα μέσα από τις συγκρούσεις εντός του καπιταλισμού. Αυτή τη δυνατότητα καλούμαστε να εξερευνήσουμε. Άς δώσουμε όλοι τα χέρια και ας σταματήσουμε τα δάκρυα για τη δήθεν μεγάλη προδοσία του ΟΧΙ του 62% μιας και αυτή η ιστορική στιγμή παραμένει δίπλα στον Σύριζα . Λειτουργεί μακροπρόθεσμα και αποτελεί μια τεράστια παρακαταθήκη ριζοσπαστισμού για τον λαό μας. Τέλος, δεν είναι τυχαίο που το πραγματικό και πηγαίο χαμόγελο του προέδρου του Σύριζα κερδίζει παντού ,διαφέροντας από τη δύσπιστη,θυμωμένη και σοβαροφανή έκφραση άλλων αριστερών.Το χαμόγελο είναι άνοιγμα. Ο έλεγχος και η καταγγελία κλείσιμο.Η συνάντηση με τον "άλλον" σημαίνει επικοινωνία ,εμπλουτισμό. Αυτό το άνοιγμα το έκανε ήδη η ελληνική κοινωνία προς τον Σύριζα ξεπερνώντας τις φοβίες της. Η κοινωνία συνδιαμορφώνει το κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ξεπεράσει τον φόβο του για τη κοινωνία? Αν δεν το κάνει θα συμβεί αυτό που έλεγε ο Σεφέρης: "Μου είπαν ότι για να επιβιώσω, έπρεπε να μη ζήσω." Θα διαλέξουμε τον δύσκολο δρόμο της ζωής ή την περιχαράκωση της επιβίωσης? Δημήτρης Λέννας Μέλος του συντονιστικού της Ο.Μ της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ

Με τον ΣΥΡΙΖΑ τού σήμερα για το αύριο ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Α. ΒΡΑΤΣΑΛΗ* Ούτε με τη Δεξιά τού χθες, ούτε με την Αριστερά τού μεθαύριο ή παραμεθαύριο

Με τον ΣΥΡΙΖΑ τού σήμερα για το αύριο ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 10.09.2015 Με τον ΣΥΡΙΖΑ τού σήμερα για το αύριο ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ Α. ΒΡΑΤΣΑΛΗ* Ούτε με τη Δεξιά τού χθες, ούτε με την Αριστερά τού μεθαύριο ή παραμεθαύριο Όταν η Νέα Δημοκρατία διαπαιδαγωγεί τους οννεδίτες έτσι ώστε να φωνάζουν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις: «Βαγγέλη είσαι σέξι, σκίσε τον Αλέξη» -μια και ο "αυτοφωράκιας" των τζακιών που την ελέγχουν τόσα χρόνια τους ρωτούσε, ως γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας κάποτε, στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΔΑΠ - ΑΕΙ το 2003: «Έχετε αρχ...α, ρε;», στέλνοντάς τους να φάνε το "ξύλο της αρκούδας" στην κατάθεση στεφάνων για το Πολυτεχνείο- δεν χρειάζεται να διερωτόμαστε αν η Νέα Δημοκρατία του κ. Μεϊμαράκη δεν είναι η Παλαιά Δημοκρατία των τελευταίων σαράντα χρόνων. Είναι τόσο βαθιά νυχτωμένη για το τι συμβαίνει στη χώρα εδώ και έξι χρόνια, όσο και το επίπεδο της γλώσσας που χρησιμοποιεί στον πολιτικό της λόγο, η γλώσσα της νύχτας δηλαδή. Αυτή ξέρει, αυτή μιλά, με αυτή πάλι θέλει (;) να (συν)κυβερνήσει. Τον εταίρο της στην κυβέρνηση τον θέλει οπωσδήποτε, μπας και κάποιος μπορεί να μιλά και την ημέρα στον λαό. «Δεν σφάξανε», ήταν η απάντηση του Τσίπρα σε αυτή την άκρως ανόητη επιθυμία, που το μόνο που επιδιώκει είναι η θολούρα. Διαφάνεια το πρωί και προσπάθεια να διαλυθούν οι Rangers το βράδυ; Δημοκρατία το πρωί και διαπλοκή το βράδυ; Μα αυτή είναι η νέα στρατηγική των νεοφιλελεύθερων Ευρωπαίων, μπας και καταφέρουν τώρα -αφού δεν το κατάφεραν με το Grexit- να ολοκληρώσουν επιτέλους την αριστερή παρένθεση, διαλύοντας την Αριστερά τού σήμερα μέσα στη Δεξιά τού χθες. Είναι αλήθεια ότι σ' αυτή τους τη στρατηγική έχουν την πολιτική χορηγία της Αριστεράς τού μεθαύριο και, βεβαίως, του παραμεθαύριο. Εν ολίγοις, την Αριστερά για την άλλη ζωή, όχι γι' αυτή που θέλουμε να ζήσουμε. Τη θρησκευόμενη Αριστερά. Την Αριστερά που φοβάται να κυβερνήσει για τα λαϊκά συμφέροντα μη τυχόν και λερώσει τα χέρια της. Την Αριστερά που θέλει τη συνείδησή της, και μόνο τη συνείδησή της, καθαρή. Την Αριστερά που περιμένει στη γωνία για να δει πώς ένας ολόκληρος λαός -το 90% για να ακριβολογούμε- θα πέφτει στον γκρεμό για να πάει μετά να του πει, ατσαλάκωτη, με τη συνείδησή της -προπάντων τη συνείδησή της- καθαρή: «Εγώ σου τα έλεγα». Βλέπω μπροστά μου την εξής σκηνή: Τα στελέχη της Λαϊκής Ενότητας να μοιράζουν ασπιρίνες στα 10 από τα 11 εκατομμύρια του κόσμου που θα βρίσκεται γκρεμοτσακισμένος πια και τα στελέχη του ΚΚΕ να ξεματιάζουν αυτά τα 10 εκατομμύρια μπας και τους φύγει ο πονοκέφαλος από το μεγάλο τράκο που έζησαν. Μπορεί και να τσακώνονται και μεταξύ τους στον διαχωρισμό των πονοκεφαλιασμένων, μεταξύ αυτών που θέλουν ασπιρίνη κι αυτών που θέλουν ξεμάτιασμα. Αυτή είναι και η διαφορά τους. Κι όταν βρίσκουν, κάτω στα Τάρταρα πια, αυτούς που, παρά τη ζάλη τους, θα τους ρωτούν απορημένοι «Καλά, πού ήσασταν σήμερα που ματώναμε για να μη μας ρίξουν;», με καθαρά χέρια και ήσυχη τη συνείδησή τους -προπάντων η συνείδηση, είπαμε- θα απαντούν αφ' υψηλού στους ξαπλωμένους: «Εμείς είμαστε η Αριστερά του μεθαύριο» και «Εμείς είμαστε η Αριστερά του παραμεθαύριο» και στη συνέχεια, αγαπημένοι (;) και οι δύο, όπως τον παλιό καλό καιρό, θα τους λένε: «Εσύ ήθελες την άλλη Αριστερά. Δεν ήθελες να περιμένεις μέχρι την άλλη ζωή».

Ναι, δεν θέλουμε να περιμένουμε μέχρι την άλλη ζωή και δεν σταυροκοπιόμαστε και όλη τη μέρα μη τυχόν και μας συμβεί κάτι κακό. Προσπαθούμε για το καλύτερο, για την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας, για την καταπολέμηση της διαφθοράς και της διαπλοκής, για μια ανάπτυξη υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, για την οριστική απαλλαγή από τα Μνημόνια με λιτότητα. Όχι μόνοι μας, αλλά μαζί με όσους προσπαθούν προς την ίδια κατεύθυνση. Ούτε εφιάλτες να βλέπουμε τα βράδια ότι ζούμε σε μια Παλαιά Δημοκρατία με το παρατσούκλι Νέα Δημοκρατία, ούτε ότι αποδημήσαμε εις Κύριον και βρισκόμαστε στον παράδεισο μαζί με τον Μαρξ, τον Λένιν και τον Στάλιν να φραξιονίζει με τη δική του ομάδα αγίων. Θέλουμε τη ζωή μας καλύτερη, εδώ στη Γη και τώρα. Γι' αυτό ψηφίζουμε και σ' αυτές τις εκλογές ΣΥΡΙΖΑ. Με ακόμα πιο μεγάλο πείσμα. * Ο Κώστας Βρατσάλης είναι καθηγητής, κοσμήτορας στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Ρόδο

Τί θέλουμε να γίνει; Κυρίτσης Γιώργος

Τί θέλουμε να γίνει; Κυρίτσης Γιώργος | ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΝ 29.08.2015 του Γιώργου Κυρίτση Ένας τρόπος να καταλάβουμε "τί πρέπει να κάνουμε", είναι να απαντήσουμε στο ερώτημα "τί θέλουμε να γίνει" και εν συνεχεία να καθορίσει ο καθένας τη στάση του. Το χειρότερο δυνατό, όχι πολύ πιθανό αλλά ούτε και απίθανο σενάριο είναι αυτό που λέει διάλυση ΣΥΡΙΖΑ και ήττα στις εκλογές. Το σενάριο αυτό θα σημάνει στρατηγική καταστροφή για την αριστερά σε όλη την Ευρώπη, καθώς ο τίτλος θα είναι ότι "Η συντηρητική αντιπολίτευση, νίκησε την αριστερά και επιστρέφει στην εξουσία στην Ελλάδα" - τόσο απλά όσο σύνθετη και να 'ναι η δική μας ανάλυση. Ο συμβιβασμένος ΣΥΡΙΖΑ παραμένει πολύ αριστερό πράγμα για τον ευρωπαϊκό μ.ο. και αυτό έχει να κάνει και με τα πρόσωπα που τον απαρτίζουν. Εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ έχουμε κάθε λόγο να είμαστε από δυσαρεστημένοι έως απογοητευμένοι από την εξέλιξη των πραγμάτων σε σχέση με τις προσδοκίες μας, καθώς τα ζούμε με ένταση εκ των έσω και τα προσωποποιούμε κιόλας. Ωστόσο, για όσους κοιτούν την Ελλάδα από μια απόσταση, πχ από το εξωτερικό, η εικόνα παραμένει το this is a coup, και η ελληνική κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρούν σχεδόν ακέραια την εικόνα τους με την κατάληξη της διαπραγμάτευσης να λαμβάνεται υπ όψιν. Ο Γκιζι του Λινκε είπε στη γερμανική Βουλή ότι ψηφίζει οχι στο πρόγραμμα με το ίδιο σκεπτικό με το οποίο αν ψήφιζε στην ελληνική βουλή θα ψήφιζε ναι. Δηλαδή το οτι εμείς δεν μας φαινόμαστε όσο αριστεροί θα θέλαμε, δεν σημαίνει ότι ο πιο έξω κόσμος το βλέπει έτσι. Είναι διαφορετικές οι προσλαμβάνουσες Υπάρχει ένα προφανές επιχείρημα υπέρ του να συνεχίσει η χώρα να κυβερνάται απο τον ΣΥΡΙΖΑ και αυό είναι πως έχει τεράστια σημασία ποιος διοικεί το κράτος. Μπορούμε να διώξουμε τον συμβιβασμένο ΣΥΡΙΖΑ πχ και να αναθέσουμε το μεταναστευτικό στους ούγκανους να πνίγουνε τον κόσμο. Αλλά ας πούμε οτι αυτό είναι λαϊκισμός... Αλλά και στο πιο "βασικό" που έχει διχάσει τους αριστερούς, στο θέμα του νομίσματος. Υπάρχει κανείς που αμφιβάλει οτι το θέμα μπορεί να τεθεί με ρεαλιστικούς όρους μόνον αν υπάρχει κατάλληλη διοικητική - εκτός από πολιτική - προετοιμασία. Οτι δηλαδή πρέπει το κράτος - όχι ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει τέτοια σχέδια ακόμα και ώρα ανάγκης. Και φυσικά, για να μην γελιόμαστε εάν μια κυβέρνηση δεν έχει τρόπο να αντισταθεί βραχυπρόθεσμα στον τραπεζικό εκβιασμό, δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα και αυτό αποδείχθηκε αν μη τι άλλο από τα κάπιταλ κοντρολς.

Το αν θα συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι κυβέρνηση και το τί θα πράξει ως κυβέρνηση εξαρτάται καθοριστικά από το τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα. Αν θεωρούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα "πασοκοποιηθεί" ότι και να γίνει, ε τότε αυτό θα συμβεί και θα' ναι αυτεκπληρούμενη προσδοκία μαζοχιστικού τύπου. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να διατηρήσει και την άσπιλη αριστερή ακεραιότητα του. Πρέπει να προχωρήσει σε σκληρές αποσαφηνίσεις Είναι ασαφές πχ αν η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ θα ψήφιζε τη λεγόμενη ελληνική πρόταση 47 σελίδων η οποία εκπονήθηκε όταν στην κυβέρνηση συμμετείχαν τα στελέχη που σήμερα συναπαρτίζουν την ΛΑΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκασμένος να δει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί: Ενδεικτική είναι η παράγραφος κλειδί του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία συνοψίσαμε και ψηφίσαμε στην ίδια φράση τη φόρμουλα "Καμία θυσία για το ευρώ - καμία αυταπάτη για τη δραχμή". Δηλαδή, αντί να απαλείψουμε τις δυο ακραίες τιμές, τις προσθέσαμε συνθηματοποιημένες χωρίς να εκπονήσουμε κάποιο σχέδιο. Το αποτέλεσμα ήταν στη σύγκρουση με την πραγματικότητα να σπάσουμε στα δύο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα με καταστατικές και κατακτημένες δημοκρατικές αρχές λειτουργίας, πολυάριθμα όργανα με ποικίλους ιδιόρρυθμους και κουλτούρα σύνθεσης με άνεση χρόνου και κλήθηκε να λειτουργήσει ως κυβέρνηση σε ένα σκληρά παραδοσιακά και συνταγματικά ρυθμισμένο πρωθυπουργοκεντρικο μοντέλο στο οποίο ο πρόεδρος του είναι ταυτόχρονα πρωθυπουργός και συγκεντρώνει στο πρόσωπό του το σύνολο της ευθύνης και το σύνολο της εξουσίας. Δεν έγινε καμία προσπάθεια να λυθεί αυτός ο κόμπος. Τώρα η ηγεσία αισθάνεται εγκαταλειμμένη από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ και τα μέλη φτυσμένα απο την ηγεσία. Προφανώς κ αντικειμενικά η ευθύνη είναι στην ηγεσία κ σε προσωπικό επίπεδο κ στο επίπεδο των αντιλήψεων. Αντιλήψεις "αδιαμεσολάβητης" επαφής του Ηγέτη με Η κεφάλαιο με τον λαό, οδηγούν μαθηματικά στη διάλυση. Εάν δεν λυθούν αυτά τα θέματα, τα άλλα προβλήματα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν.

Εάν η επόμενη κυβέρνηση είναι ΣΥΡΙΖΑ θα έχει τη δυνατότητα να διορθώσει αυτό που αναγκάστηκε να ψηφίσει και να προωθήσει και άλλα ζητήματα που εκφευγουν απο το σχήμα Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο. Για όσους δεν μπήκαν στον ΣΥΡΙΖΑ μετά απο το 2010 οπότε και κυριάρχησε λογικά ο αντιμνημονιακός επιτονισμός, η αριστερά είναι κάτι πολύ ευρύτερο, σε απόλυτη κ στρατηγική σύγκρουση βέβαια με το Μνημόνιο αλλά εν πολλοίς και με το Αντιμνημόνιο ως "εν τουτω νικα". Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο "εθνικός" χαρακτήρας του αντιμνημονιακου αγώνα εις βάρος της ταξικής ανάλυσης. Η κυβερνητική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει αυτά τα στοιχεία ταξικής μεροληψίας. Υπερ τίνος; Απ όλες τις ερμηνείες για το 62% μία μόνο είναι ξεκάθαρη και αυτή είναι η γεωγραφική - ταξική αποτύπωση. Οι λαϊκές τάξεις τοποθετηθήκαν με τσαουσεσικη απολυτότητα υπέρ του ΣΥριζα και οι πλούσιοι υπέρ της αντιπολίτευσης. Ο Σύριζα οφείλει ως κυβέρνηση να υπερασπιστεί αυτούς τους ανθρώπους.