13 Ιουνίου 2016

Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα Τριποταμιανός Γ. | Δημοσιεύτηκε στην Αυγή 12.06.2016 Του Γ. Τριποταμιανού Μπορεί μια οικονομία να πορεύεται στα τυφλά; Ή να βασίζει την επιβίωσή της σε μία ή δύο οικονομικές δραστηριότητες; Ή να εξαρτά την ύπαρξή της από υπερεθνικά πολιτικά κέντρα, τα οποία σχεδιάζουν και αποφασίζουν για τον παραγωγικό καταμερισμό σε μια ευρύτερη γεωγραφική και πολιτική οντότητα, όπως είναι, για παράδειγμα η Ε.Ε.; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα στα οποία -σχεδόν πάντα- οι πολιτικές ηγεσίες σε όλον τον κόσμο αποφεύγουν να δώσουν καθαρές απαντήσεις ή, όταν δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, προσπαθούν να θολώσουν τα νερά και οι άνθρωποι τα καταχωνιάζουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους στις περιόδους ευμάρειας, απ' όπου τα ανασύρουν όταν κρίση τούς στέλνει τον λογαριασμό της. Κι όμως, οι απαντήσεις σε αυτές τις απλά διατυπωμένες απορίες είναι κρίσιμες όχι μόνο για το σήμερα, αλλά -και το κυριότερο- για το αύριο. Αφού ουσιαστικά αυτές θα καθορίζουν όχι μόνο τη ζωή των σημερινών πολιτών, αλλά και των παιδιών και των εγγονών τους. Κι αν για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους οι απαντήσεις αυτές έχουν μια βαρύνουσα σημασία, για εμάς τους Έλληνες είναι ζήτημα «ζωής ή θανάτου». Η αλήθεια είναι ότι για την ελληνική οικονομία η κρίση ήταν ο καταλύτης ο οποίος επηρέασε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Οι οικονομικές δραστηριότητες στις οποίες βασίστηκε η ελληνική οικονομία από τη δεκαετία του '50 και οι οποίες πρόσφεραν δουλειά σε εκατομμύρια Έλληνες είτε εξαφανίζονται είτε συρρικνώνονται. Για παράδειγμα, η γεωργία και η οικοδομή πλέον δεν έχουν το ίδιο ειδικό βάρος που είχαν κάποτε και το πιθανότερο είναι ότι δεν θα το αποκτήσουν ποτέ. Τη θέση τους φαίνεται ότι παίρνει ένας υπερτροφικός τομέας υπηρεσιών όπου κυριαρχεί ο τουρισμός. Στην πραγματικότητα, η κρίση έγινε η αφορμή η Ελλάδα να αλλάξει «ατμομηχανή» κι από την μπετονιέρα μεταφέρθηκε στο τσάρτερ. Αλλά, παρ' όλα αυτά, κανείς υπεύθυνος δεν έχει πει καθαρά και ξάστερα ποιο θα είναι το μέλλον. Τι σχέδια γίνονται; Ποιες δραστηριότητες θα στηριχθούν και ποιες θα υποβαθμιστούν; Για να το διατυπώσουμε με απλά λόγια, κανείς δεν έχει πει ξεκάθαρα ποιο μέλλον σχεδιάζεται για την ελληνική οικονομία. Και όλοι εμείς οι υπόλοιποι πηγαίνουμε στο «μισοσκόταδο» εικάζοντας, προβλέποντας και ρισκάροντας το ψωμί μας, το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας. Μήπως τελικά είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να σταματήσει αυτή η συσκότιση και να πάρουμε όλοι τις ευθύνες μας; Άλλωστε, η Δημοκρατία είναι σχεδόν ταυτισμένη με τη διαφάνεια και τη διάχυση της γνώσης και της πληροφορίας. Και, φυσικά, δεν είναι δυνατόν μια φούχτα ανθρώπων να γνωρίζουν πού πάει το καράβι και τα εκατομμύρια των υπολοίπων να βρίσκονται στο σκοτάδι. Εκτός αν σήμερα όλοι μαζί βαδίζουμε στο άγνωστο με βάρκα την... ελπίδα.